ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯହୃତଂ ଦ୍ରୋଣଂ ଧିଷଣୋ ଭଯଵିହ୍ଵଲଃ
ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଦ୍ରୋଣ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଧିଷଣ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।
ପଲାଯଧ୍ଵଂ ହଵାଦ୍ଦେଵା ନାଽଯଂ ଜେତୁଂ କ୍ଷମୋ ଯତଃ
ଦେବତାମାନେ, ଯୁଦ୍ଧଠାରୁ ପଳାଉ! ଏହାକୁ ଜିତିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ଦେଵା ଭଯଵିହ୍ଵଲିତାସ୍ତଦା
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ସେତେବେଳେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଦେଵାନ୍ଵିଦ୍ରାଵିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯୈଃ ସାଗରନଂଦନଃ
ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଦେବତାମାନେଂକୁ ଭଗାଇଦେଲେ ବୋଲି ସାଗରପୁତ୍ର ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ନଗରୀଂ ଦୈତ୍ଯେ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ଦାଇତ୍ୟ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦି ଦେବତାମାନେ—
ତତଶ୍ଚ ସର୍ଵେଷ୍ଵସୁରୋଽଧିକାରେଷ୍ଵିଂଦ୍ରାଦିକାନାଂ ଵିନିଵେଶଯତ୍ତଦା
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଂକର ଅଧିକାର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଅସୁରଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇଦେଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପୁନର୍ଦୈତ୍ଯଂ ସମାଯାଂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ନାରଦ କହିଲେ—ପୁଣିଥରେ ଦାଇତ୍ୟ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ—
ନମୋ ମତ୍ସ୍ଯକୂର୍ମାଦିନାନାସ୍ଵରୂପୈଃ ସଦାଭକ୍ତକାର୍ଯୋଦ୍ଯତାଯାଽର୍ତିହଂତ୍ରେ
ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସଦା ଭକ୍ତମାନେଂକର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା, ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ରମା ଵଲ୍ଲଭାଯାଽସୁରାଣାଂ ନିହଂତ୍ରେ ଭୁଜଂଗାରିଯାନାଯ ପୀତାଂବରାଯ
ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅସୁରମାନେଂକୁ ନାଶ କରୁଥିବା, ସର୍ପମାନେଂକର ଶତ୍ରୁ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଦୈତ୍ଯସଂତାପିତାମର୍ତ୍ଯଦୁଃଖାଚଲଧ୍ଵଂସଦଂଭୋଲଯେ ଵିଷ୍ଣଵେ ତେ
ଦାଇତ୍ୟମାନେଂକର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ମଣିଷମାନେଂକର ଦୁଃଖ ପାହାଡ଼କୁ ନାଶ କରୁଥିବା ମେଘ ଭଳି ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସଂକଷ୍ଟନାଶନଂନାମ ସ୍ତୋତ୍ରମେତତ୍ପଠେନ୍ନରଃ
ନାରଦ କହିଲେ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ 'ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା' ନାମକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ସେ ଲାଭାନ୍ବିତ ହୁଏ।
ଇତି ଦେଵାଃ ସ୍ତୁତିଂ ଯାଵତ୍କୁର୍ଵଂତି ଦନୁଜଦ୍ଵିଷଃ
ଏଭଳିଭାବେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ—
ସହସୋତ୍ଥାଯ ଦୈତ୍ଯାରିଃ ସକ୍ରୋଧଃ ଖିନ୍ନମାନସଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହଠାତ୍ ରୋଷରେ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତୈରାହୂତୋ ଗମିଷ୍ଯାମି ଯୁଦ୍ଧାଯାଦ୍ଯ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ସେମାନେ ଡାକିଥିବାରୁ, ମୁଁ ଆଜି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଯିବି।
ତତ୍କଥଂ ତେ ମମ ଭ୍ରାତା ଯୁଦ୍ଧେ ଵଧ୍ଯଃ କୃପାନିଧେ
ହେ କୃପାସାଗର, ତେବେ କିପରି ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଭାଇଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ?
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ରୁଦ୍ରାଂଶସଂଭଵତ୍ଵାଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନାଦପି 2.4.16.
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ—
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵେଗାଦ୍ଯଯୌ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସ୍ତୁଵଂତି ତେ
ବିଷ୍ଣୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଅଥାଽରୁଣାନୁଜାତ୍ଯୁଗ୍ରପକ୍ଷଵାତପ୍ରପୀଡିତାଃ
ତାପରେ, ଅରୁଣଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ପଖାର ବାତାସରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଜଲଂଧରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ଵାତ୍ଯାପ୍ରପୀଡିତାନ୍
ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଡ଼ ବାତ୍ୟାରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଜଳନ୍ଧର—
ତତଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଵିଷ୍ଣୁଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଯୋର୍ମହତ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ବାଣୌଘୈର୍ଧ୍ଵଜଂ ଛତ୍ରଂ ଧନୁର୍ହଯାନ୍
ବିଷ୍ଣୁ ତୀବ୍ର ବାଣବର୍ଷାରେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଧ୍ୱଜ, ଛତା, ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ଦୈତ୍ଯଃ ସମୁତ୍ପତ୍ଯ ଗଦାପାଣିସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟ ଗଦା ହାତରେ ଧରି, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଉଛଳି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗଦାଂ ସ୍ଵଖଙ୍ଗେନ ଚିଚ୍ଛେଦ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ବିଷ୍ଣୁ ହସୁଥିବା ପରି ନିଜ ତଳୱାରରେ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଗଦାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତତସ୍ତୌ ବାହୁଯୁଦ୍ଧେନ ଯୁଯୁଧାତେ ମହାବଲୌ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଗଲେ।
ଏଵଂ ତୌ ସୁଚିରଂ ଯୁଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ବିଷ୍ଣୁ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଲେ—
ଅଦେଯମପି ତେ ଦଦ୍ମି ଯତ୍ତେ ମନସି ଵର୍ତତେ ।। 2.4.16.
ଯାହା ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି—ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି।
ଜଲଂଧର ଉଵାଚ ଯଦି ଭାଵୁକ ତୁଷ୍ଟୋଽସି ଵରମେନଂ ଦଦସ୍ଵ ମେ
ଜଳନ୍ଧର କହିଲେ, ଯଦି ଆପଣ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋତେ ଦିଅ।
ତଦା ଜଲଂଧରପୁରମଗମଦ୍ରମଯା ସହ
ତାପରେ ସେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଜଳନ୍ଧରଙ୍କ ପୁରକୁ ଗଲେ।
ଜଲଂଧରସ୍ତୁ ଦେଵାନାମଧିକାରେଷୁ ଦାନଵାନ୍
ଜଳନ୍ଧର ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ଅଞ୍ଚଳରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଦେଲେ।
ଦେଵଗଂଧର୍ଵସିଦ୍ଧେଷୁ ଯତ୍କିଂଚିଦ୍ରତ୍ନସଂଯୁତମ୍
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ମଣିମୁକ୍ତା ଭରିତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଥିଲେ,