ତଦ୍ଗଚ୍ଛ କଥଯସ୍ଵାଽସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ମଥନକାରଣମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ ଇତ୍ଥଂ ଵିସର୍ଜିତୋ ଦୂତସ୍ତଦେଂଦ୍ରେଣାଽଗମଦ୍ଭୁଵମ୍
ଯା, ସେଠାକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ କଥା—ମଥନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ—ତାଙ୍କୁ କହ। ନାରଦ କହିଲେ: ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଦାୟ ମିଳି, ଦୂତ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିଗଲା।
ତଦିଦଂ ଵଚନଂ ସର୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯାଯାକଥଯତ୍ତଦା
ସେ ପରେ ସମସ୍ତ କଥା ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଦେଲା।
ଦୈତ୍ଯସେନାସମାଯୁକ୍ତୋ ଯଯୌ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନା ସହିତ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧେ ମୃତାନ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ଭାର୍ଗଵସ୍ତୂଦତିଷ୍ଠପତ୍
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ଦାଇତ୍ୟମାନେଂକୁ ଭାର୍ଗବ ଆଉଥରେ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ।
ଦେଵାନପି ତଥା ଯୁଦ୍ଧେ ତତ୍ରାଽଜୀଵଯଦଂଗିରାଃ
ସେହିପରି, ଏଂଗିରା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେବତାମାନେଂକୁ ବଞ୍ଚାଇଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଂସ୍ତଥା ଯୁଦ୍ଧେ ପୁନରେଵ ସମୁତ୍ଥିତାନ୍
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ଉଠିଆସିଲେ ବୋଲି ଦେଖି,
ତଵ ସଂଜୀଵିନୀଵିଦ୍ଯା ନ ଵାଽନ୍ଯତ୍ରେତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ତୁମର ସଞ୍ଜୀବନୀ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳେନାହିଁ ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣିଗଲେ।
ଜୀଵଯତ୍ଯେଵ ତଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଦ୍ରୋଣାଦ୍ରିଂ ତ୍ଵମପାହର
ଏହି ଶକ୍ତି ମୃତକମାନେଂକୁ ତୁରନ୍ତ ବଞ୍ଚାଇଥାଏ—ତେଣୁ ତୁମେ ଦ୍ରୋଣ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଯାଅ।
ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ସାଗରେ ତୂର୍ଣଂ ପୁନରାଗାନ୍ମହାହଵମ୍ ।। 2.4.15.
ସେ ତୁରନ୍ତ ସେହି ପାହାଡ଼କୁ ସାଗରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ପୁଣି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅଥ ଦେଵାନ୍ହତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ରୋଣାଦ୍ରିମଗମଦ୍ଗୁରୁଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ମରିଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯହୃତଂ ଦ୍ରୋଣଂ ଧିଷଣୋ ଭଯଵିହ୍ଵଲଃ
ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଦ୍ରୋଣ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଧିଷଣ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।
ପଲାଯଧ୍ଵଂ ହଵାଦ୍ଦେଵା ନାଽଯଂ ଜେତୁଂ କ୍ଷମୋ ଯତଃ
ଦେବତାମାନେ, ଯୁଦ୍ଧଠାରୁ ପଳାଉ! ଏହାକୁ ଜିତିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ଦେଵା ଭଯଵିହ୍ଵଲିତାସ୍ତଦା
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ସେତେବେଳେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଦେଵାନ୍ଵିଦ୍ରାଵିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯୈଃ ସାଗରନଂଦନଃ
ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଦେବତାମାନେଂକୁ ଭଗାଇଦେଲେ ବୋଲି ସାଗରପୁତ୍ର ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ନଗରୀଂ ଦୈତ୍ଯେ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ଦାଇତ୍ୟ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦି ଦେବତାମାନେ—
ତତଶ୍ଚ ସର୍ଵେଷ୍ଵସୁରୋଽଧିକାରେଷ୍ଵିଂଦ୍ରାଦିକାନାଂ ଵିନିଵେଶଯତ୍ତଦା
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେଂକର ଅଧିକାର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଅସୁରଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇଦେଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପୁନର୍ଦୈତ୍ଯଂ ସମାଯାଂତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ନାରଦ କହିଲେ—ପୁଣିଥରେ ଦାଇତ୍ୟ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ—
ନମୋ ମତ୍ସ୍ଯକୂର୍ମାଦିନାନାସ୍ଵରୂପୈଃ ସଦାଭକ୍ତକାର୍ଯୋଦ୍ଯତାଯାଽର୍ତିହଂତ୍ରେ
ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସଦା ଭକ୍ତମାନେଂକର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିବା, ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ରମା ଵଲ୍ଲଭାଯାଽସୁରାଣାଂ ନିହଂତ୍ରେ ଭୁଜଂଗାରିଯାନାଯ ପୀତାଂବରାଯ
ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅସୁରମାନେଂକୁ ନାଶ କରୁଥିବା, ସର୍ପମାନେଂକର ଶତ୍ରୁ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଦୈତ୍ଯସଂତାପିତାମର୍ତ୍ଯଦୁଃଖାଚଲଧ୍ଵଂସଦଂଭୋଲଯେ ଵିଷ୍ଣଵେ ତେ
ଦାଇତ୍ୟମାନେଂକର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ମଣିଷମାନେଂକର ଦୁଃଖ ପାହାଡ଼କୁ ନାଶ କରୁଥିବା ମେଘ ଭଳି ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସଂକଷ୍ଟନାଶନଂନାମ ସ୍ତୋତ୍ରମେତତ୍ପଠେନ୍ନରଃ
ନାରଦ କହିଲେ, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ 'ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା' ନାମକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ସେ ଲାଭାନ୍ବିତ ହୁଏ।
ଇତି ଦେଵାଃ ସ୍ତୁତିଂ ଯାଵତ୍କୁର୍ଵଂତି ଦନୁଜଦ୍ଵିଷଃ
ଏଭଳିଭାବେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ—
ସହସୋତ୍ଥାଯ ଦୈତ୍ଯାରିଃ ସକ୍ରୋଧଃ ଖିନ୍ନମାନସଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ହଠାତ୍ ରୋଷରେ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଯାଇ, ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତୈରାହୂତୋ ଗମିଷ୍ଯାମି ଯୁଦ୍ଧାଯାଦ୍ଯ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ସେମାନେ ଡାକିଥିବାରୁ, ମୁଁ ଆଜି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଯିବି।
ତତ୍କଥଂ ତେ ମମ ଭ୍ରାତା ଯୁଦ୍ଧେ ଵଧ୍ଯଃ କୃପାନିଧେ
ହେ କୃପାସାଗର, ତେବେ କିପରି ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଭାଇଙ୍କୁ ମାରିପାରିବେ?
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ରୁଦ୍ରାଂଶସଂଭଵତ୍ଵାଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନାଦପି 2.4.16.
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ—
ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵେଗାଦ୍ଯଯୌ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସ୍ତୁଵଂତି ତେ
ବିଷ୍ଣୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଅଥାଽରୁଣାନୁଜାତ୍ଯୁଗ୍ରପକ୍ଷଵାତପ୍ରପୀଡିତାଃ
ତାପରେ, ଅରୁଣଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ପଖାର ବାତାସରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଜଲଂଧରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ଵାତ୍ଯାପ୍ରପୀଡିତାନ୍
ତାପରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ବଡ଼ ବାତ୍ୟାରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖି, ଜଳନ୍ଧର—
ତତଃ ସମଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଵିଷ୍ଣୁଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଯୋର୍ମହତ୍
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।