ତାଵତ୍ସମୁଦ୍ରସ୍ଯୋତ୍ସଂଗେ ତଂ ବାଲଂ ସ ଦଦର୍ଶ ହ
ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ସେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ବାଲଂ ତସ୍ଯୋତ୍ସଂଗେ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍ ଜାତକର୍ମାଽଽଦିସଂସ୍କାରାନ୍କୁରୁଷ୍ଵାଽଦ୍ଯ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ
ଶିର ନମାଇ ଶିଶୁକୁ ଆଂକ ଉପରେ ବସାଇଲେ: 'ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଆଜି ଜନ୍ମସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କର।'
ବ୍ରହ୍ମାଣମଗ୍ରହୀତ୍କୂର୍ଚେ ଵିଧୁନ୍ଵଂସ୍ତଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ କଥଂଚିନ୍ମୁକ୍ତକୂର୍ଚୋଽଥ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୋଵାଚ ସାଗରମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଚୁଲି ଧରି ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ପୁନିପୁନି ହଲାଇଲେ; କିପରି ହେଉନାହେଉ, ବ୍ରହ୍ମା ମୁକ୍ତ ହେଇ ସାଗରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜଲଂଧର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ଜଳଧର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ଅନେନୈଵୈଷ ତରୁଣଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାରଗଃ
ଏହି ଉପାୟରେ, ଏହି ଯୁବକ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯତ ଏଷ ସମୁଦ୍ଭୂତସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରୁ ସେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ମଧ୍ୟ ହେବ।
ଆମଂତ୍ର୍ଯ ସରିତାଂ ନାଥଂ ବ୍ରହ୍ମାଂତର୍ଧାନମାଗମତ୍
ନଦୀମାନ୍ୟଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ତାହାପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଥ ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନଃ ସାଗରସ୍ତଦା 2.4.14.
ସେତେବେଳେ, ସାଗର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ଖିଲିଗଲା।
ତେ କାଲନେମିପ୍ରମୁଖାସ୍ତତୋଽସୁରାସ୍ତସ୍ମୈ ସୁତାଂ ତାଂ ପ୍ରଦଦୁଃ ପ୍ରହର୍ଷିତାଃ
ତାପରେ କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଅସୁରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସେହି କନ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ତେଽପି ଭୂମଂଡଲଂ ଯାତା ନିର୍ଭଯାସ୍ତମୁପାଶ୍ରିତାଃ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟହୀନ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
କଦାଚିଚ୍ଛିନ୍ନଶିରସଂ ରାହୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍
କେବେ ଏକଥର, ଛିନ୍ନମୁଣ୍ଡ ରାହୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟରାଜ—
ସ ଶଶଂସ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ମଥନଂ ଦେଵକାରିତମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେବତାମାନେ କରିଥିବା ମଥନର କଥା କହିଲେ।
ସ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ରୋଧରକ୍ତାକ୍ଷଃ ସ୍ଵପିତୁର୍ମଥନଂ ତଦା
ଏହା ଶୁଣି, ନିଜ ବାପାଙ୍କର ମଥନ ଦେଖି ସେ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ଲାଲ୍ ହେଲା।
ଦୂତସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଗତ୍ଵା ସୁଧର୍ମାଂ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଵରାମ୍
ଏକ ଦୂତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଧର୍ମା ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଦୂତୋଽହଂପ୍ରେଷିତସ୍ତେନ ସ ଯଦାହ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦୂତ; ସେ କଣ କହିଛନ୍ତି, ଏବେ ଶୁଣ।
କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ମମ ପିତା ମଥିତଃ ସାଗରୋଽଦ୍ରିଣା
ତୁମେ କାହିଁକି ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ମୋ ବାପା ସାଗରଙ୍କୁ ମଥିଲା?
ଇତି ଦୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତସ୍ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ଦୂତଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଦ୍ରଯୋ ମଦ୍ଭଯାତ୍ତ୍ରସ୍ତାଃ ସ୍ଵକୁକ୍ଷିସ୍ଥାଃ କୃତାସ୍ତଥା
ପାହାଡ଼ମାନେ ମୋ ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ, ନିଜ ଗଭୀରରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
ଅନ୍ଯେଽପି ମଦ୍ଦ୍ଵିଷସ୍ତେନ ରକ୍ଷିତା ଦିତିଜାଃ ପୁରା 2.4.15.
ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ, ପୂର୍ବରୁ ଏଭଳି ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶଂଖୋଽପ୍ଯେଵଂ ପୁରା ଦେଵାନଦ୍ଵିଷତ୍ସାଗରାତ୍ମଜଃ
ଏଭଳି, ପୂର୍ବରୁ ସାଗରଙ୍କ ପୁଅ ଶଂଖ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଶତ୍ରୁତା ରଖିଥିଲେ।
ତଦ୍ଗଚ୍ଛ କଥଯସ୍ଵାଽସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ମଥନକାରଣମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ ଇତ୍ଥଂ ଵିସର୍ଜିତୋ ଦୂତସ୍ତଦେଂଦ୍ରେଣାଽଗମଦ୍ଭୁଵମ୍
ଯା, ସେଠାକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ କଥା—ମଥନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ—ତାଙ୍କୁ କହ। ନାରଦ କହିଲେ: ଏଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଦାୟ ମିଳି, ଦୂତ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିଗଲା।
ତଦିଦଂ ଵଚନଂ ସର୍ଵଂ ଦୈତ୍ଯାଯାକଥଯତ୍ତଦା
ସେ ପରେ ସମସ୍ତ କଥା ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଦେଲା।
ଦୈତ୍ଯସେନାସମାଯୁକ୍ତୋ ଯଯୌ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ସେନା ସହିତ ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧେ ମୃତାନ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ଭାର୍ଗଵସ୍ତୂଦତିଷ୍ଠପତ୍
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ଦାଇତ୍ୟମାନେଂକୁ ଭାର୍ଗବ ଆଉଥରେ ବଞ୍ଚାଇଥିଲେ।
ଦେଵାନପି ତଥା ଯୁଦ୍ଧେ ତତ୍ରାଽଜୀଵଯଦଂଗିରାଃ
ସେହିପରି, ଏଂଗିରା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେବତାମାନେଂକୁ ବଞ୍ଚାଇଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଂସ୍ତଥା ଯୁଦ୍ଧେ ପୁନରେଵ ସମୁତ୍ଥିତାନ୍
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ପୁଣି ଉଠିଆସିଲେ ବୋଲି ଦେଖି,
ତଵ ସଂଜୀଵିନୀଵିଦ୍ଯା ନ ଵାଽନ୍ଯତ୍ରେତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ତୁମର ସଞ୍ଜୀବନୀ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳେନାହିଁ ବୋଲି ସମସ୍ତେ ଜାଣିଗଲେ।
ଜୀଵଯତ୍ଯେଵ ତଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଦ୍ରୋଣାଦ୍ରିଂ ତ୍ଵମପାହର
ଏହି ଶକ୍ତି ମୃତକମାନେଂକୁ ତୁରନ୍ତ ବଞ୍ଚାଇଥାଏ—ତେଣୁ ତୁମେ ଦ୍ରୋଣ ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଯାଅ।
ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ସାଗରେ ତୂର୍ଣଂ ପୁନରାଗାନ୍ମହାହଵମ୍ ।। 2.4.15.
ସେ ତୁରନ୍ତ ସେହି ପାହାଡ଼କୁ ସାଗରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ପୁଣି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଅଥ ଦେଵାନ୍ହତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ରୋଣାଦ୍ରିମଗମଦ୍ଗୁରୁଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ମରିଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।