ତ୍ରିପୁରଘ୍ନାଯ ଶର୍ଵାଯ ନମୋଽଧଂକନିଷୂଦିନେ
ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, ଅହଂକାରୀଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଶର୍ବଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵିରୂପାଯାଽତିରୂପାଯ ବହୁରୂପାଯ ଶଂଭଵେ
ବିଚିତ୍ର ଆକୃତି ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
କାଲାଂତକାଯ କାଲାଯ କାଲଭୋଗିଧରାଯ ଚ
କାଳର ଶେଷକାରୀ, କାଳ ସ୍ୱୟଂ, କାଳ ନାଗ ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସଂହରନ୍ନଯନଜ୍ଵାଲାଂ ତ୍ରିଲୋକୀଦହନ କ୍ଷମାମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନି ଝାଡ଼େ, ତିନି ଜଗତକୁ ଦହିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଉଁଠିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵରଂ ଵରଯ ଭୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରୀତଃ ସ୍ତୁତ୍ଯାଽନଯା ତଵ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ସ୍ତୁତିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ଏବେ ଏକ ଵର ଚାହିଁ।
ଅଗ୍ନିରେଷ ଶମଂ ଯାତୁ ଭାଲନେତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵଃ
ଏହି ଭାଲର ନେତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ ପୁନଃ ପ୍ରଵେଶମାଯାତି ଭାଲନେତ୍ରେ କଥଂ ଶିଖୀ
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ: ଭାଲର ଆଖିରୁ ବାହାରିଥିବା ଏହି ଅଗ୍ନି କିପରି ପୁନି ଫେରିପାରିବ?
ସୋଽପତତ୍ସିଂଧୁଗଂଗାଯାଃ ସାଗରସ୍ଯ ଚ ସଂଗମେ
ସେ ଅଗ୍ନି ସିନ୍ଧୁ ଓ ଗଙ୍ଗା ଏବଂ ସାଗରର ସଙ୍ଗମରେ ପଡ଼ିଲା।
ତାଵତ୍ସ ବାଲରୂପତ୍ଵମଗାତ୍ତତ୍ର ରୁରୋଦ ଚ 2.4.14.
ସେଠାରେ, ସେ ଅଗ୍ନି ଶିଶୁ ରୂପ ନେଲା ଏବଂ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ଯାଃ ସତ୍ଯଲୋକାଂତାସ୍ତତ୍ସ୍ଵନାଦ୍ବଧିରୀକୃତାଃ
ତାହାର କାନ୍ଦନ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସତ୍ୟଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଲୋକ ବିରକ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ତାଵତ୍ସମୁଦ୍ରସ୍ଯୋତ୍ସଂଗେ ତଂ ବାଲଂ ସ ଦଦର୍ଶ ହ
ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ସେ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ବାଲଂ ତସ୍ଯୋତ୍ସଂଗେ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍ ଜାତକର୍ମାଽଽଦିସଂସ୍କାରାନ୍କୁରୁଷ୍ଵାଽଦ୍ଯ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ
ଶିର ନମାଇ ଶିଶୁକୁ ଆଂକ ଉପରେ ବସାଇଲେ: 'ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଆଜି ଜନ୍ମସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କର।'
ବ୍ରହ୍ମାଣମଗ୍ରହୀତ୍କୂର୍ଚେ ଵିଧୁନ୍ଵଂସ୍ତଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ କଥଂଚିନ୍ମୁକ୍ତକୂର୍ଚୋଽଥ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୋଵାଚ ସାଗରମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଚୁଲି ଧରି ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ପୁନିପୁନି ହଲାଇଲେ; କିପରି ହେଉନାହେଉ, ବ୍ରହ୍ମା ମୁକ୍ତ ହେଇ ସାଗରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜଲଂଧର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ଜଳଧର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।
ଅନେନୈଵୈଷ ତରୁଣଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାରଗଃ
ଏହି ଉପାୟରେ, ଏହି ଯୁବକ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଯତ ଏଷ ସମୁଦ୍ଭୂତସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରୁ ସେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଶେଷ ମଧ୍ୟ ହେବ।
ଆମଂତ୍ର୍ଯ ସରିତାଂ ନାଥଂ ବ୍ରହ୍ମାଂତର୍ଧାନମାଗମତ୍
ନଦୀମାନ୍ୟଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ତାହାପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଥ ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନଃ ସାଗରସ୍ତଦା 2.4.14.
ସେତେବେଳେ, ସାଗର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ଖିଲିଗଲା।
ତେ କାଲନେମିପ୍ରମୁଖାସ୍ତତୋଽସୁରାସ୍ତସ୍ମୈ ସୁତାଂ ତାଂ ପ୍ରଦଦୁଃ ପ୍ରହର୍ଷିତାଃ
ତାପରେ କାଳନେମିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଅସୁରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସେହି କନ୍ୟାକୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ତେଽପି ଭୂମଂଡଲଂ ଯାତା ନିର୍ଭଯାସ୍ତମୁପାଶ୍ରିତାଃ
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟହୀନ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
କଦାଚିଚ୍ଛିନ୍ନଶିରସଂ ରାହୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ଦୈତ୍ଯରାଟ୍
କେବେ ଏକଥର, ଛିନ୍ନମୁଣ୍ଡ ରାହୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟରାଜ—
ସ ଶଶଂସ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ମଥନଂ ଦେଵକାରିତମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେବତାମାନେ କରିଥିବା ମଥନର କଥା କହିଲେ।
ସ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ରୋଧରକ୍ତାକ୍ଷଃ ସ୍ଵପିତୁର୍ମଥନଂ ତଦା
ଏହା ଶୁଣି, ନିଜ ବାପାଙ୍କର ମଥନ ଦେଖି ସେ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ଲାଲ୍ ହେଲା।
ଦୂତସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଗତ୍ଵା ସୁଧର୍ମାଂ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଵରାମ୍
ଏକ ଦୂତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଧର୍ମା ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ଦୂତୋଽହଂପ୍ରେଷିତସ୍ତେନ ସ ଯଦାହ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦୂତ; ସେ କଣ କହିଛନ୍ତି, ଏବେ ଶୁଣ।
କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ମମ ପିତା ମଥିତଃ ସାଗରୋଽଦ୍ରିଣା
ତୁମେ କାହିଁକି ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ମୋ ବାପା ସାଗରଙ୍କୁ ମଥିଲା?
ଇତି ଦୂତଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତସ୍ତ୍ରିଦଶାଧିପଃ
ଦୂତଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଦ୍ରଯୋ ମଦ୍ଭଯାତ୍ତ୍ରସ୍ତାଃ ସ୍ଵକୁକ୍ଷିସ୍ଥାଃ କୃତାସ୍ତଥା
ପାହାଡ଼ମାନେ ମୋ ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ, ନିଜ ଗଭୀରରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
ଅନ୍ଯେଽପି ମଦ୍ଦ୍ଵିଷସ୍ତେନ ରକ୍ଷିତା ଦିତିଜାଃ ପୁରା 2.4.15.
ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ମୋ ଶତ୍ରୁ, ପୂର୍ବରୁ ଏଭଳି ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶଂଖୋଽପ୍ଯେଵଂ ପୁରା ଦେଵାନଦ୍ଵିଷତ୍ସାଗରାତ୍ମଜଃ
ଏଭଳି, ପୂର୍ବରୁ ସାଗରଙ୍କ ପୁଅ ଶଂଖ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଶତ୍ରୁତା ରଖିଥିଲେ।