ତତସ୍ତେଜୋମଯାଚ୍ଛଂଭୋଃ ସ୍ଫୁଲିଂଗାଂଶୁସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଲୋକରୁ ତୀବ୍ର ଚିଁହା, ତରଙ୍ଗ ଓ ଚିଙ୍ଗା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ବୋଧିତଃ ସକଲୈର୍ଦେଵୈଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ରମାପତିଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଜଗାଣାରେ, ରମାପତି ଉଠିଲେ ।
ମଯା ତମସି ଉଦ୍ରେକାଦକାଲେ ଶଯନଂ କୃତମ୍
ଅଧିକ ଅନ୍ଧାର ହେବାରୁ, ଅସମୟରେ ଶୟନ କରିଥିଲି ।
ଜଗଦୁତ୍ପତ୍ତିକୃତ୍ଯାନି ସ୍ଵଯଂ କର୍ତୁଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଯତି । 1.3.1.6.
ସେ ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ବ ସୃଷ୍ଟିର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ।
ସର୍ଵଦୋଷପ୍ରଶମନଂ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ ଓ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ।
ଚିଂତଯନ୍ନେଵମାତ୍ମସ୍ଥଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଲିଂଗଂ ସଦାଶିଵମ୍
ଏପରି ଭାବି, ନିଜ ମନରେ ସଦାଶିବଙ୍କ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ରଷ୍ଟାରମୀଶାନଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଦୁରିତଚ୍ଛିଦମ୍
ସେ ବିଶ୍ବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଈଶାନଙ୍କୁ, ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶକୁ, ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଅନୁଗୃହ୍ଯ କଟାକ୍ଷୈସ୍ତଂ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠେତ୍ଯଭାଷତ
କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ଉଠ ।'
ନମସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶାଯ ତ୍ରିମୂର୍ତିଗୁଣଧାରିଣେ
ତିନି ଭୁବନର ନାଥ, ତିନି ରୂପର ଗୁଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ତ୍ଵମେଵ ଜଗତାମୀଶୋ ନିଜାଂଶୈର୍ଦେଵତାମଯୈଃ
ତୁମେ ଏକାମେ ବିଶ୍ବର ନାଥ, ନିଜ ଅଂଶରେ ଦେବତାମୟ ଅଟୁଟ ଅଛ ।
ମାଂ ନିଯୁଜ୍ଯ ଜଗଦ୍ଗୁପ୍ତୌ ପରିମୋହ୍ଯ ଚ ମାଯଯା
ମୋତେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚୟନ କରି, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ କରିଛ।
କିଂ କରୋମି ଜଗନ୍ମୂର୍ତ୍ତୌ ନ୍ଯସ୍ତଭାରୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ତ୍ଵଯି
ବିଶ୍ୱର ଭାର ତୁମ ଉପରେ ରଖାଯାଇଛି, ଏହାରେ ମୁଁ କଣ କରିବି?
ହର ଶମ୍ଭୋ ହରେରାର୍ତିମନୁତାପଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସଃ 1.3.1.6.
ହର, ଶମ୍ଭୁ, ହରିଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ପଶ୍ଚାତାପ ଦେଖି,
ଅରୁଣାଚଲରୂପେଣ ତିଷ୍ଠାମି ଵସୁଧାତଲେ
ମୁଁ ଅରୁଣାଚଳ ରୂପରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ପୂର୍ଵସ୍ମୈ ଵିଷ୍ଣଵେ ତତ୍ର ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ମଯା ପୁରା ତେଜୋମଯମିଦଂ ରୂପଂ ପ୍ରଶାଂତଂ ଲୋକରକ୍ଷଣାତ୍
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ପୂର୍ବ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମୟ ଓ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଦେଇଥିଲି, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ନଦୀନାଂ ନିର୍ଝରାଣାଂ ଚ ମେଘମୁକ୍ତାଂଭସାମପି
ନଦୀ, ଝରଣା ଓ ମେଘରୁ ଆସିଥିବା ପାଣିକୁ ମଧ୍ୟ,
ଅଂଧାନାଂ ଦୃଷ୍ଟିଲାଭେନ ପଂଗୂନାଂ ପାଦସଂଚରୈଃ
ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଲଙ୍ଗଡ଼ଙ୍କୁ ପାଦ ଚଳାଇବାର ସମର୍ଥତା ଦେଇ,
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାନେନ ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିମୋଚନୈଃ
ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଂତର୍ଦଧେ ଶମ୍ଭୁର୍ହରିଶ୍ଚୈଵାରୁଣାଚଲମ୍
ଏପରି କହି, ଶମ୍ଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ହରି ମଧ୍ୟ ଅରୁଣାଚଳ ମଧ୍ୟରେ ଲିନ ହେଲେ।
ତମଦ୍ରିଂ ପରିତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରାନ୍କାନନସଂଶ୍ରଯାନ୍ ଵେଦାନ୍ସାଂଗୋପନିଷଦାନ୍ସମଂତାନ୍ମୂର୍ତିଧାରିଣଃ
ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଚାରିପାଖରେ ଅଟବୀରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ରୂପରେ ଦେଖି,
ସସର୍ଜ ଦିଵ୍ଯରୂପାଣାଂ ଶତମପ୍ସରସାଂ କୁଲମ୍
ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପର ଏକ ଶତ ଅପ୍ସରା ଗୋତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମସରସ୍ଯସ୍ମିନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ କମଲଲୋଚନଃ 1.3.1.6.
କମଳ ନୟନ ଵିଷ୍ଣୁ ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ସରସ୍ ରେ ସ୍ନାନ କରି,
ଅପାପଃ ସର୍ଵଲୋକାନାମାଧିପତ୍ଯଂ ଚ ଲବ୍ଧଵାନ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅଧିପତ୍ୟ ଲାଭ କରି, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଭାସ୍କରସ୍ତେଜସାଂ ରାଶିରସୁରୈରପି ପୀଡିତଃ
ଭାସ୍କର, ଦୀପ୍ତିର ଅନେକ ରାଶି, ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ନିମଜ୍ଜ୍ଯ ଵିମଲେ ତୀର୍ଥେ ପାଵନେ ବ୍ରହ୍ମନିର୍ମିତେ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଶୁଭ୍ର ଓ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଡୁବି,
ଅଶେଷଦୈତ୍ଯଵିଜଯଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ମେରୁପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଉପରେ ଜୟ ଲାଭ କରି, ମେରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଦକ୍ଷଶାପାନଲାକ୍ରାଂତସ୍ସୋମଃ ଶିଵଵଚୋବଲାତ୍
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଶାପ ଅଗ୍ନିରେ ପୀଡିତ ସୋମ, ଶିବଙ୍କ ଶବ୍ଦର ଶକ୍ତିରେ ପୁନଃ ସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଅଗ୍ନିର୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଶାପେନ ଯକ୍ଷ୍ମରୋଗପ୍ରପୀଡିତଃ
ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଙ୍କ ଶାପରେ ଯକ୍ଷ୍ମା ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଶକ୍ରୋ ଵୃତ୍ରଂ ବଲଂ ପାକଂ ନମୁଚିଂ ଜୃଂଭମୁଦ୍ଧୃତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଭୃତ୍ର, ବଳ, ପାକ, ନମୁଚି ଓ ଜ୍ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ପାତକୈଶ୍ଚ ପରିକ୍ଷୀଣସ୍ତଥା ଲୋକାଂତମାଶ୍ରିତଃ
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପାପରେ ଶକ୍ତି କମିଗଲା ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୀମାକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।