ଏଵଂ ଚିଂତଯତାଂ ତେଷାଂ ଵାଗୁଵାଚାଽଶରୀରିଣୀ
ସେମାନେ ଏପରି ଭାବିଥିବା ବେଳେ ଦେହଶୂନ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା।
ଅସ୍ଯ ଵୈ ସ୍ମରଣାଦେଵ ଲଭେଦ୍ଗୋଦାନଜଂ ଫଲମ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଗୋଦାନର ଫଳ ମିଳେ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ସେଵ୍ଯା ଆମର୍ଦକୀ ସଦା 2.4.12.
ସେହିପରି, ସବୁପ୍ରୟାସରେ ଧାତ୍ରୀ ଗଛକୁ ସଦା ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ଯା ମୂଲେ ସ୍ଥିତୋ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ପିତାମହଃ
ଏହାର ମୂଳରେ ବିଷ୍ଣୁ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଉପରେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ବସିଛନ୍ତି।
ଶାଖାସୁ ସଵିତାରଶ୍ଚ ପ୍ରଶାଖାସୁ ଚ ଦେଵତାଃ
ଏହି ଗଛର ଡାଳିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଛୋଟ ଡାଳିଗୁଡ଼ିକରେ ଦେବତାମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ପ୍ରଜାନାଂ ପତଯଃ ସର୍ଵେ ଫଲେଷ୍ଵେଵଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ଏହି ଗଛର ଫଳରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ବସିଛନ୍ତି।
ଅତଃ ସା ପୂଜନୀଯା ଚ ସର୍ଵକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥଂ ପପ୍ରଚ୍ଛାତୀଵ ଵିସ୍ମିତଃ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ତିନିଉଠି ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଚାରିଲେ।
ତଥା ଧାତ୍ରୀଵନଂ ମାସେ କାର୍ତିକେ ଶ୍ରୀହରିପ୍ରିଯମ୍
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଧାତ୍ରୀବନ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଏ।
କାର୍ତିକେ ମାସି ଯଃ କୁର୍ଯାତ୍ତସ୍ଯ ପାପଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେଉଁମାନେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ତୀର୍ଥାନି ମୁନଯୋ ଦେଵା ଯଜ୍ଞାଃ ସର୍ଵେଽପି କାର୍ତିକେ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଋଷି, ଦେବତା ଏବଂ ଯଜ୍ଞମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ଯତ୍କିଂଚିତ୍କୁରୁତେ ପୁଣ୍ଯଂ ଧାତ୍ରୀଛାଯାସୁ ମାନଵଃ
ମଣିଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଧାତ୍ରୀ ଛାୟାରେ ଯେଉଁ ସୁକୃତ କାମ କରେ,
ଅତ୍ରୈଵୋଦାହରନ୍ତୀମମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ଏଠାରେ ପୁରୁଣା ଏକ କଥା ଉଦାହରଣ ଭାବେ କହାଯାଏ।
ଅଯୋଧ୍ଯାନଗରେ କଶ୍ଚିଦ୍ଵୈଶ୍ଯଶ୍ଚାସୀଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ 2.4.12.
ଅୟୋଧ୍ୟା ନଗରରେ ଏକ ବଣିକ ଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଭିକ୍ଷଯା ଚୋଦରାଗ୍ନିଂ ସ ଶମଯାମାସ ନାରଦ
ସେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ତାଙ୍କର ଭୋକ ଶାନ୍ତ କରୁଥିଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଭିକ୍ଷାପ୍ତଚଣକାନ୍ଗୃହ୍ଯ ଧାତ୍ରୀଛାଯାମଗାତ୍କିଲ
ଭିକ୍ଷାରେ ଚଣା ପାଇ ଧାତ୍ରୀ ଛାୟାକୁ ଗଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କେଚିଦୁର୍ଵରିତାସ୍ତେପୁ ଚଣକାସ୍ତତ୍ର ନାରଦ
ସେଠାରେ କିଛି ଚଣା କାଚା ଥିଲା, ହେ ନାରଦ।
ତେନ ପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେନ ରାଜାଽଽସୀଦ୍ଧନିକଃ କ୍ଷିତୌ
ସେହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ସେ ପୃଥିବୀରେ ଧନୀ ରାଜା ହେଲେ।
ଧାତ୍ରୀଵନେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵକାମାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସ ପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ଦ୍ଵିଜସୂନୁଵତ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ଧାତ୍ରୀବନରେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ରଙ୍କ ପରି।
ନାରଦ ଉଵାଚ କୋଽଭୂଦ୍ଦ୍ଵିଜସୁତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍କିଂ ପାପଂ କୃତଵାନ୍ପୁରା
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣପୁତ୍ର କିଏ ଥିଲେ? ସେ ପୂର୍ବରୁ କେଉଁ ପାପ କରିଥିଲେ?
ଦେଵଶର୍ମେତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ସେ ଦେବଶର୍ମାନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଇଦାନୀଂ କାର୍ତିକୋ ମାସୋ ଵର୍ତତେ ହରିଵଲ୍ଲଭଃ
ଏବେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସ ଆସିଛି, ଯାହା ହରିଙ୍କର ପ୍ରିୟ ମାସ।
ତୁଲସୀପୁଷ୍ପସହିତାଂ କୁରୁପୂଜାଂ ହରେଃ ସୁତ 2.4.12.
ତୁଳସୀ ଫୁଲ ସହିତ ହରିଙ୍କ ପୂଜା କର, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ।
ଏଵଂ ପିତୁର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁତ୍ରଃ କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତଃ
ଏଭଳି ବାପାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପୁଅ ରେଗିଗଲା।
ଇତି ପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସକ୍ରୋଧଃ ପ୍ରାହ ତଂ ସୁତମ୍
ପୁଅଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମୂଷକୋ ଭଵ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧେ ଵନେ ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ କୋଟରେ
ହେ ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଛର ଗୁହାରେ ଏକ ଉଁଦେ ହେଉ।
ଦୁର୍ଯୋନେର୍ମମ ମୁକ୍ତିଃ ସ୍ଯାତ୍କଥଂ ତଦ୍ଵଦ ମେ ଗୁରୋ
ମୁଁ ଏମିତି ନିମ୍ନ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ମୋ ପାଇଁ କିପରି ମୁକ୍ତି ହେବ? ଏହା କହ, ହେ ଗୁରୁ।
ଯଦୋର୍ଜ୍ଜଵ୍ରତଜଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶୃଣୋଷି ହରିଵଲ୍ଲଭମ୍
ହେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଉର୍ଜ୍ଜା ବ୍ରତରୁ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେଥିରେ କାନ ଦେ।
ସ ପିତ୍ରା ଚୈଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ମୂଷକୋଽଭଵତ୍
ଏଭଳି ବାପାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଉଁଦେ ହେଇଗଲା।
ଏକଦା କାର୍ତିକେ ମାସି ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଃ ସଶିଷ୍ଯକଃ
ଏକଥର କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କ ଛାତ୍ରମାନେ ସହିତ—
କଥଯାମାସ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯଶ୍ଚୋର୍ଜ୍ଜସଂଭଵମ୍
ଉର୍ଜ୍ଜାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମହିମା ବିଷୟରେ ଛାତ୍ରମାନେକୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।