ଅତ୍ର ସ୍ନାତଃ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମନ୍ମୋହୋଽଗାଜ୍ଜଗତୀପତେଃ 1.3.1.5.
ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମଣ, ଜଗତ୍ର ନାଥଙ୍କର ଭ୍ରମ ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ମୌନୀ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୃତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ଭଵ ଵିଜ୍ଵରଃ
ନିରବ ଭାବରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଜ୍ୱର ମୁକ୍ତ ହେଉ ।
ଇତି ଵଚନମୁଦୀର୍ଯ ଵିଶ୍ଵନାଥଂ ସ୍ଥିତମରୁଣାଚଲରୂପତୋ ମହେଶମ୍
ଏହି ଉକ୍ତି କହିବା ପରେ, ସେ ବିଶ୍ବନାଥଙ୍କୁ ଅରୁଣାଚଳ ପାହାଡ଼ର ଆକାରରେ ଦେଖିଲେ ।
ଇମମରୁଣଗିରୀଶମେଷ ଵେଧା ଯମନିଯମାଦିଵିଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତଯୋଗଃ
ଏହି ଅରୁଣଗିରିର ମହାପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯମ-ନିୟମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ପବିତ୍ର କରି ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଇପାରିବେ ।
ଶେଷପର୍ଯଂକଶଯନେ କଦାଚିନ୍ନୈଵ ବୁଧ୍ଯତ
ସେ ଶେଷନାଗର ଶୟନରେ ଶୋଇଥିବାବେଳେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଗିଲେ ନାହିଁ ।
ତମସା ପୂରିତଂ ଵିଶ୍ଵମପଜ୍ଞାତମଲକ୍ଷଣମ୍
ବିଶ୍ବ ଅନ୍ଧାରରେ ଭରିଗଲା, ତାହାର ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଜଣା ହେଇଗଲା ।
ଅହୋ କଷ୍ଟମିଦଂ ରୂପଂ ତମସା ଵିଶ୍ଵମୋହନମ୍
ହାୟ, ଏହି ଅବସ୍ଥା କେତେ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଅନ୍ଧାର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ବକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଇଛି !
ଜ୍ଯୋତିଷଃ ପୁରୁଷଂ ପୂର୍ଣମପଶ୍ଯଂତଂ ସୁରା ଅପି
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ଦେଵଦେଵମୁମାପତିମ୍
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଦେବଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାଂସ୍ତେଜୋରାଶିର୍ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର, ଆଲୋକର ଏକ ଏକାଗ୍ର ରୂପ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।
ତତସ୍ତେଜୋମଯାଚ୍ଛଂଭୋଃ ସ୍ଫୁଲିଂଗାଂଶୁସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଲୋକରୁ ତୀବ୍ର ଚିଁହା, ତରଙ୍ଗ ଓ ଚିଙ୍ଗା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ବୋଧିତଃ ସକଲୈର୍ଦେଵୈଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ରମାପତିଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଜଗାଣାରେ, ରମାପତି ଉଠିଲେ ।
ମଯା ତମସି ଉଦ୍ରେକାଦକାଲେ ଶଯନଂ କୃତମ୍
ଅଧିକ ଅନ୍ଧାର ହେବାରୁ, ଅସମୟରେ ଶୟନ କରିଥିଲି ।
ଜଗଦୁତ୍ପତ୍ତିକୃତ୍ଯାନି ସ୍ଵଯଂ କର୍ତୁଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଯତି । 1.3.1.6.
ସେ ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ବ ସୃଷ୍ଟିର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ।
ସର୍ଵଦୋଷପ୍ରଶମନଂ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ ଓ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ।
ଚିଂତଯନ୍ନେଵମାତ୍ମସ୍ଥଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଲିଂଗଂ ସଦାଶିଵମ୍
ଏପରି ଭାବି, ନିଜ ମନରେ ସଦାଶିବଙ୍କ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ରଷ୍ଟାରମୀଶାନଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଦୁରିତଚ୍ଛିଦମ୍
ସେ ବିଶ୍ବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଈଶାନଙ୍କୁ, ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶକୁ, ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଅନୁଗୃହ୍ଯ କଟାକ୍ଷୈସ୍ତଂ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠେତ୍ଯଭାଷତ
କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ଉଠ ।'
ନମସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶାଯ ତ୍ରିମୂର୍ତିଗୁଣଧାରିଣେ
ତିନି ଭୁବନର ନାଥ, ତିନି ରୂପର ଗୁଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ତ୍ଵମେଵ ଜଗତାମୀଶୋ ନିଜାଂଶୈର୍ଦେଵତାମଯୈଃ
ତୁମେ ଏକାମେ ବିଶ୍ବର ନାଥ, ନିଜ ଅଂଶରେ ଦେବତାମୟ ଅଟୁଟ ଅଛ ।
ମାଂ ନିଯୁଜ୍ଯ ଜଗଦ୍ଗୁପ୍ତୌ ପରିମୋହ୍ଯ ଚ ମାଯଯା
ମୋତେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚୟନ କରି, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ କରିଛ।
କିଂ କରୋମି ଜଗନ୍ମୂର୍ତ୍ତୌ ନ୍ଯସ୍ତଭାରୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ତ୍ଵଯି
ବିଶ୍ୱର ଭାର ତୁମ ଉପରେ ରଖାଯାଇଛି, ଏହାରେ ମୁଁ କଣ କରିବି?
ହର ଶମ୍ଭୋ ହରେରାର୍ତିମନୁତାପଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସଃ 1.3.1.6.
ହର, ଶମ୍ଭୁ, ହରିଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ପଶ୍ଚାତାପ ଦେଖି,
ଅରୁଣାଚଲରୂପେଣ ତିଷ୍ଠାମି ଵସୁଧାତଲେ
ମୁଁ ଅରୁଣାଚଳ ରୂପରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି।
ପୂର୍ଵସ୍ମୈ ଵିଷ୍ଣଵେ ତତ୍ର ଵରୋ ଦତ୍ତୋ ମଯା ପୁରା ତେଜୋମଯମିଦଂ ରୂପଂ ପ୍ରଶାଂତଂ ଲୋକରକ୍ଷଣାତ୍
ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ପୂର୍ବ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମୟ ଓ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଦେଇଥିଲି, ଯାହା ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ନଦୀନାଂ ନିର୍ଝରାଣାଂ ଚ ମେଘମୁକ୍ତାଂଭସାମପି
ନଦୀ, ଝରଣା ଓ ମେଘରୁ ଆସିଥିବା ପାଣିକୁ ମଧ୍ୟ,
ଅଂଧାନାଂ ଦୃଷ୍ଟିଲାଭେନ ପଂଗୂନାଂ ପାଦସଂଚରୈଃ
ଅନ୍ଧଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଲଙ୍ଗଡ଼ଙ୍କୁ ପାଦ ଚଳାଇବାର ସମର୍ଥତା ଦେଇ,
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାନେନ ସର୍ଵଵ୍ଯାଧିଵିମୋଚନୈଃ
ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇ ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାଂତର୍ଦଧେ ଶମ୍ଭୁର୍ହରିଶ୍ଚୈଵାରୁଣାଚଲମ୍
ଏପରି କହି, ଶମ୍ଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ହରି ମଧ୍ୟ ଅରୁଣାଚଳ ମଧ୍ୟରେ ଲିନ ହେଲେ।
ତମଦ୍ରିଂ ପରିତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରାନ୍କାନନସଂଶ୍ରଯାନ୍ ଵେଦାନ୍ସାଂଗୋପନିଷଦାନ୍ସମଂତାନ୍ମୂର୍ତିଧାରିଣଃ
ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଚାରିପାଖରେ ଅଟବୀରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଓ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ରୂପରେ ଦେଖି,