ଅରୁଣାଚଲରୂପାଯ ଭକ୍ଵଵଶ୍ଯାଯ ଶଂଭଵେ 1.3.1.5.
ଅରୁଣାଚଳ ରୂପ ଭକ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ।
ତ୍ଵଦନ୍ଯଃ କଃ ପ୍ରଭୁଃ କର୍ତୁମଶକ୍ଯଂ ଚାପି ଦେହିନାମ୍
ପ୍ରଭୁ, ତୁମ୍ବା ଛଡ଼ା କିଏ ଦେହୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ କାମ କରିପାରିବ ?
ଅନ୍ଯଂ ଵା ସୃଜ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଲୋକସୃଷ୍ଟଯେ
ବା, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ସୃଷ୍ଟି କର ।
ଉଵାଚ କରୁଣାମୂର୍ତିର୍ଭୂତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରାର୍ଦ୍ଧଶେଖରଃ
କରୁଣା ମୂର୍ତ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ଧ ଶିରୋଭୂଷଣୀ, କହିଲେ ।
କଂ ଵା ରାଗାଦଯୋ ଦୋଷା ନ ବାଧେରନ୍ପ୍ରଭୁସ୍ଥିତମ୍
କେଉଁ ଦୋଷ, ରାଗ ଆଦି, ସ୍ଥିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିପଦେ ପକାଇପାରିବ ?
ଭଜସ୍ଵ ତୈଜସଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵଦୋଷନିଵୃତ୍ତଯେ
ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ତୈଜସ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜନ କର ।
ଵିନଶ୍ଯତି କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵମରୁଣାଚଲଦର୍ଶନାତ୍
ଅରୁଣାଚଳ ଦର୍ଶନରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।
ଅରୁଣାଦ୍ରିରଯଂ ନୃଣାଂ ସର୍ଵକଲ୍ମଷନାଶନଃ
ଏହି ଅରୁଣାଦ୍ରି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ କରେ ।
ସଂଦୃଶ୍ଯଃ କଶ୍ଚିଦେଵାହମରୁଣାଦ୍ରିରଯଂ ସ୍ଵଯମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଅରୁଣାଦ୍ରି, କିଛି ଲୋକ ଦେଖିପାରିବେ ।
ଭଵେତ୍ସର୍ଵାଘନାଶଶ୍ଚ ଲାଭଶ୍ଚ ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷଃ
ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପ ନଷ୍ଟ ହେବ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ଲାଭ ହେବ ।
ଅତ୍ର ସ୍ନାତଃ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମନ୍ମୋହୋଽଗାଜ୍ଜଗତୀପତେଃ 1.3.1.5.
ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମଣ, ଜଗତ୍ର ନାଥଙ୍କର ଭ୍ରମ ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ମୌନୀ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୃତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ଭଵ ଵିଜ୍ଵରଃ
ନିରବ ଭାବରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଜ୍ୱର ମୁକ୍ତ ହେଉ ।
ଇତି ଵଚନମୁଦୀର୍ଯ ଵିଶ୍ଵନାଥଂ ସ୍ଥିତମରୁଣାଚଲରୂପତୋ ମହେଶମ୍
ଏହି ଉକ୍ତି କହିବା ପରେ, ସେ ବିଶ୍ବନାଥଙ୍କୁ ଅରୁଣାଚଳ ପାହାଡ଼ର ଆକାରରେ ଦେଖିଲେ ।
ଇମମରୁଣଗିରୀଶମେଷ ଵେଧା ଯମନିଯମାଦିଵିଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତଯୋଗଃ
ଏହି ଅରୁଣଗିରିର ମହାପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯମ-ନିୟମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ପବିତ୍ର କରି ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଇପାରିବେ ।
ଶେଷପର୍ଯଂକଶଯନେ କଦାଚିନ୍ନୈଵ ବୁଧ୍ଯତ
ସେ ଶେଷନାଗର ଶୟନରେ ଶୋଇଥିବାବେଳେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଗିଲେ ନାହିଁ ।
ତମସା ପୂରିତଂ ଵିଶ୍ଵମପଜ୍ଞାତମଲକ୍ଷଣମ୍
ବିଶ୍ବ ଅନ୍ଧାରରେ ଭରିଗଲା, ତାହାର ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଜଣା ହେଇଗଲା ।
ଅହୋ କଷ୍ଟମିଦଂ ରୂପଂ ତମସା ଵିଶ୍ଵମୋହନମ୍
ହାୟ, ଏହି ଅବସ୍ଥା କେତେ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଅନ୍ଧାର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ବକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଇଛି !
ଜ୍ଯୋତିଷଃ ପୁରୁଷଂ ପୂର୍ଣମପଶ୍ଯଂତଂ ସୁରା ଅପି
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ଦେଵଦେଵମୁମାପତିମ୍
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଦେବଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାଂସ୍ତେଜୋରାଶିର୍ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର, ଆଲୋକର ଏକ ଏକାଗ୍ର ରୂପ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।
ତତସ୍ତେଜୋମଯାଚ୍ଛଂଭୋଃ ସ୍ଫୁଲିଂଗାଂଶୁସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଲୋକରୁ ତୀବ୍ର ଚିଁହା, ତରଙ୍ଗ ଓ ଚିଙ୍ଗା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ବୋଧିତଃ ସକଲୈର୍ଦେଵୈଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ରମାପତିଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଜଗାଣାରେ, ରମାପତି ଉଠିଲେ ।
ମଯା ତମସି ଉଦ୍ରେକାଦକାଲେ ଶଯନଂ କୃତମ୍
ଅଧିକ ଅନ୍ଧାର ହେବାରୁ, ଅସମୟରେ ଶୟନ କରିଥିଲି ।
ଜଗଦୁତ୍ପତ୍ତିକୃତ୍ଯାନି ସ୍ଵଯଂ କର୍ତୁଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଯତି । 1.3.1.6.
ସେ ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ବ ସୃଷ୍ଟିର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ।
ସର୍ଵଦୋଷପ୍ରଶମନଂ ସର୍ଵାଭୀଷ୍ଟଫଲପ୍ରଦମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ ଓ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ।
ଚିଂତଯନ୍ନେଵମାତ୍ମସ୍ଥଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଲିଂଗଂ ସଦାଶିଵମ୍
ଏପରି ଭାବି, ନିଜ ମନରେ ସଦାଶିବଙ୍କ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ରଷ୍ଟାରମୀଶାନଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଦୁରିତଚ୍ଛିଦମ୍
ସେ ବିଶ୍ବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଈଶାନଙ୍କୁ, ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶକୁ, ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ଅନୁଗୃହ୍ଯ କଟାକ୍ଷୈସ୍ତଂ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠେତ୍ଯଭାଷତ
କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ — 'ଉଠ ।'
ନମସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶାଯ ତ୍ରିମୂର୍ତିଗୁଣଧାରିଣେ
ତିନି ଭୁବନର ନାଥ, ତିନି ରୂପର ଗୁଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ତ୍ଵମେଵ ଜଗତାମୀଶୋ ନିଜାଂଶୈର୍ଦେଵତାମଯୈଃ
ତୁମେ ଏକାମେ ବିଶ୍ବର ନାଥ, ନିଜ ଅଂଶରେ ଦେବତାମୟ ଅଟୁଟ ଅଛ ।