ସ କଦାଚିତ୍ତପୋଵିଘ୍ନଂ କର୍ତୁକାମେନ ଯୋଗିନାମ୍ 1.3.1.5.
ଏକଥର, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ,
ଲାଵଣ୍ଯଗୁଣସଂପୂର୍ଣାମାଲୋକ୍ଯ କମଲେକ୍ଷଣାମ୍
ସେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପଦ୍ମପ୍ରଭା ନୟନ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ,
ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁକାମଂ ତମାଲୋକ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କମଲାସନମ୍
ପଦ୍ମାସନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଛୁଅଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ,
ଅସ୍ଯାଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁର୍ଵାଣାଯାଂ ପ୍ରଜାପତେଃ
ପ୍ରଜାପତି ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିଲେ,
ସା ବାଲା ପକ୍ଷିଣୀ ଭୂତ୍ଵା ଗଗନଂ ସମଗାହତ
ସେ ଜିଅଟିଏ ପକ୍ଷୀ ହେଇ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲା ।
ଶରଣଂ ଯାଚମାନା ସା ଶୋଣାଦ୍ରିମିମମାଶ୍ରଯତ୍
ସେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ ଏହି ଶୋଣା ପାହାଡ଼ରେ ଆସି ରହିଲା ।
ରକ୍ଷ ମାମରୁଣାଦ୍ରୀଶ ଶରଣ୍ଯ ଶରଣାଗତାମ୍
ଅରୁଣାଦ୍ରୀର ନାଥ, ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର ।
ଉଦଭୂତ୍ସ୍ଥାଵରାଲ୍ଲିଂଗାଦ୍ଵ୍ଯାଧଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ
ସ୍ଥିର ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରୁ ଥିବା ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଧନୁଧାରୀ ଶିକାରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।
ନିଷାଦେ ପୁରତୋ ଦୃଷ୍ଟେ ମୋହସ୍ତସ୍ଯ ନନାଶ ହି
ଶିକାରୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିବା ପରେ ତାଙ୍କର ଭ୍ରମ ନଷ୍ଟ ହେଲା ।
ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ଶରଣ୍ଯାଯ ଶୋଣାଦ୍ରିପତଯେ ତଦା
ତାପରେ ସେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ଶୋଣା ପାହାଡ଼ର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲା ।
ଅରୁଣାଚଲରୂପାଯ ଭକ୍ଵଵଶ୍ଯାଯ ଶଂଭଵେ 1.3.1.5.
ଅରୁଣାଚଳ ରୂପ ଭକ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ।
ତ୍ଵଦନ୍ଯଃ କଃ ପ୍ରଭୁଃ କର୍ତୁମଶକ୍ଯଂ ଚାପି ଦେହିନାମ୍
ପ୍ରଭୁ, ତୁମ୍ବା ଛଡ଼ା କିଏ ଦେହୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ କାମ କରିପାରିବ ?
ଅନ୍ଯଂ ଵା ସୃଜ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଲୋକସୃଷ୍ଟଯେ
ବା, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ରହ୍ମାକୁ ସୃଷ୍ଟି କର ।
ଉଵାଚ କରୁଣାମୂର୍ତିର୍ଭୂତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରାର୍ଦ୍ଧଶେଖରଃ
କରୁଣା ମୂର୍ତ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ଧ ଶିରୋଭୂଷଣୀ, କହିଲେ ।
କଂ ଵା ରାଗାଦଯୋ ଦୋଷା ନ ବାଧେରନ୍ପ୍ରଭୁସ୍ଥିତମ୍
କେଉଁ ଦୋଷ, ରାଗ ଆଦି, ସ୍ଥିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିପଦେ ପକାଇପାରିବ ?
ଭଜସ୍ଵ ତୈଜସଂ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵଦୋଷନିଵୃତ୍ତଯେ
ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ତୈଜସ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜନ କର ।
ଵିନଶ୍ଯତି କ୍ଷଣାତ୍ସର୍ଵମରୁଣାଚଲଦର୍ଶନାତ୍
ଅରୁଣାଚଳ ଦର୍ଶନରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।
ଅରୁଣାଦ୍ରିରଯଂ ନୃଣାଂ ସର୍ଵକଲ୍ମଷନାଶନଃ
ଏହି ଅରୁଣାଦ୍ରି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଷ୍ଟ କରେ ।
ସଂଦୃଶ୍ଯଃ କଶ୍ଚିଦେଵାହମରୁଣାଦ୍ରିରଯଂ ସ୍ଵଯମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଏହି ଅରୁଣାଦ୍ରି, କିଛି ଲୋକ ଦେଖିପାରିବେ ।
ଭଵେତ୍ସର୍ଵାଘନାଶଶ୍ଚ ଲାଭଶ୍ଚ ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷଃ
ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପ ନଷ୍ଟ ହେବ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁ ଲାଭ ହେବ ।
ଅତ୍ର ସ୍ନାତଃ ପୁରା ବ୍ରହ୍ମନ୍ମୋହୋଽଗାଜ୍ଜଗତୀପତେଃ 1.3.1.5.
ଏଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମଣ, ଜଗତ୍ର ନାଥଙ୍କର ଭ୍ରମ ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ମୌନୀ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୃତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ଭଵ ଵିଜ୍ଵରଃ
ନିରବ ଭାବରେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଜ୍ୱର ମୁକ୍ତ ହେଉ ।
ଇତି ଵଚନମୁଦୀର୍ଯ ଵିଶ୍ଵନାଥଂ ସ୍ଥିତମରୁଣାଚଲରୂପତୋ ମହେଶମ୍
ଏହି ଉକ୍ତି କହିବା ପରେ, ସେ ବିଶ୍ବନାଥଙ୍କୁ ଅରୁଣାଚଳ ପାହାଡ଼ର ଆକାରରେ ଦେଖିଲେ ।
ଇମମରୁଣଗିରୀଶମେଷ ଵେଧା ଯମନିଯମାଦିଵିଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତଯୋଗଃ
ଏହି ଅରୁଣଗିରିର ମହାପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଯମ-ନିୟମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ପବିତ୍ର କରି ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଇପାରିବେ ।
ଶେଷପର୍ଯଂକଶଯନେ କଦାଚିନ୍ନୈଵ ବୁଧ୍ଯତ
ସେ ଶେଷନାଗର ଶୟନରେ ଶୋଇଥିବାବେଳେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଗିଲେ ନାହିଁ ।
ତମସା ପୂରିତଂ ଵିଶ୍ଵମପଜ୍ଞାତମଲକ୍ଷଣମ୍
ବିଶ୍ବ ଅନ୍ଧାରରେ ଭରିଗଲା, ତାହାର ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଜଣା ହେଇଗଲା ।
ଅହୋ କଷ୍ଟମିଦଂ ରୂପଂ ତମସା ଵିଶ୍ଵମୋହନମ୍
ହାୟ, ଏହି ଅବସ୍ଥା କେତେ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଅନ୍ଧାର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ବକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଇଛି !
ଜ୍ଯୋତିଷଃ ପୁରୁଷଂ ପୂର୍ଣମପଶ୍ଯଂତଂ ସୁରା ଅପି
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ଦେଵଦେଵମୁମାପତିମ୍
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଦେବଦେବ ଉମାପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାଂସ୍ତେଜୋରାଶିର୍ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ୱର, ଆଲୋକର ଏକ ଏକାଗ୍ର ରୂପ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ।