ଅଥଵା ଭକ୍ତଵକ୍ତ୍ରେଣ ଶିଵଵୈଭଵସଂଶ୍ରଵଃ 1.3.1.5.
କିମ୍ବା ଭକ୍ତଙ୍କର ମୁଖରୁ ଶିବଙ୍କ ମହିମା ଶୁଣିବା—
ପଠିତାନାଂ ଚ ଵେଦାନାଂ ଯଦାଵୃତ୍ତଫଲାଵହମ୍
ପଠିଥିବା ବେଦରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଯାହା ପୁନରାବୃତ୍ତିର ଫଳ ଦିଏ—
ସଫଲାନ୍ଯଦ୍ଯ ସର୍ଵାଣି ତପାଂସି ଚରିତାନି ମେ
ଆଜି, ମୋର ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହୋଇଛି.
ଶିଵାଶିଵପ୍ରସାଦେନ ମାହାତ୍ମ୍ଯମିଦମଦ୍ଭୁତମ୍
ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କ କୃପାରେ, ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମହିମା—
ଅରୁଣାଚଲମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦୁରିତକ୍ଷଯକାରଣମ୍
ଅରୁଣାଚଳର ମହିମା ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବାର କାରଣ.
ଅରୁଣାଦ୍ରିମଯଂ ଲିଂଗମାଵିର୍ଭୂତଂ ଯଥା ପୁରା
ଅରୁଣାଦ୍ରିରେ ତିଆରି ଲିଙ୍ଗ ପୁରାତନ କାଳରେ ଯେପରି ଦେଖାଗଲା.
ଅରୁଣାଚଲମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣାମପି କୋଟିଭିଃ
ଅରୁଣାଚଳର ମହିମାକୁ କୋଟି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦିଭିଶ୍ଚ ଦିକ୍ପାଲୈଃ ପୂଜିତଶ୍ଚାଷ୍ଟସିଦ୍ଧଯେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ଏହାକୁ ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଖଗୈଶ୍ଚ ମୁନିଭିର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ସିଦ୍ଧଯୋଗିଭିରର୍ଚିତଃ
ଏହିଥିକୁ ଦେବପକ୍ଷୀ, ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧିଲାଭୀ ଯୋଗୀମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଆରାଧିତୋଽଯଂ ଭଗଵାନରୁଣାଦ୍ରିପତିଃ ଶିଵଃ
ଏହି ପରମେଶ୍ୱର, ଅରୁଣାଚଳର ନାଥ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଇଛି।
କୀର୍ତିତୋପି ଜନୈର୍ଦୂରୈଃ ଶୋଣାଦ୍ରିରିତି ମୁକ୍ତିଦଃ 1.3.1.5.
ଦୂରରୁ ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଶୋଣାଦ୍ରି ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଏହା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତୋ ଯୋଗିନଶ୍ଚିତ୍ତେ ଶିଵସାଯୁଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯୁଃ
ଯେଉଁ ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଏହାର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସାମୀପ୍ୟ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଅକ୍ଷଯ୍ଯଂ ଭଵତି ପ୍ରାପ୍ତମରୁଣାଚଲସଂନିଧୌ
ଅରୁଣାଚଳଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ, ସେହି ସବୁ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ସାହଂକାରୌ ଯୁଯୁଧତୁଃ ପରସ୍ପରଜିଗୀଷଯା
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
ଅଗ୍ନିତେଜୋମଯଂ ରୂପମାଦିମଧ୍ଯାଂତଵର୍ଜିତମ୍
ଏକ ଅଗ୍ନିର ତେଜରେ ଗଠିତ ଆକୃତି ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ କିଛି ନଥିଲା।
ତେଜଃସ୍ତଂଭସ୍ଯ ତସ୍ଯାଥ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଦ୍ଯଂତଭାଗଯୋଃ
ତାପରେ, ସେଇ ତେଜର ଦଣ୍ଡର ଶୀର୍ଷ ଓ ତଳ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତୌ ଵିଷଣ୍ଣମୁଖୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍କରୁଣାନିଧିଃ
ସେମାନେ ମନ୍ଦ ମୁହଁ କରିଥିବାକୁ ଦେଖି, କରୁଣାର ସାଗର ପ୍ରଭୁ
ତତ୍ପ୍ରାର୍ଥିତଶ୍ଚ ଦେଵେଶୋ ଯାତଃ ସ୍ଥାଵରଲିଂଗତାମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଅଚଳ ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଦୁନ୍ଦୁଭିନିର୍ଘୋଷୈରପ୍ସରୋଗୀତନର୍ତ୍ତନୈଃ
ଦିବ୍ୟ ଢୋଲର ଧ୍ୱନି, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ସହିତ
ବ୍ରହ୍ମଣାମପ୍ଯତୀତାନାଂ ପୁରା ଷଣ୍ଣଵତେଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପୂର୍ବତନ ଯୁଗର ନବ୍ବେଉଟି ଛଅ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁ ସର୍ବୋପରି ଥିଲେ।
ସ କଦାଚିତ୍ତପୋଵିଘ୍ନଂ କର୍ତୁକାମେନ ଯୋଗିନାମ୍ 1.3.1.5.
ଏକଥର, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ,
ଲାଵଣ୍ଯଗୁଣସଂପୂର୍ଣାମାଲୋକ୍ଯ କମଲେକ୍ଷଣାମ୍
ସେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ପଦ୍ମପ୍ରଭା ନୟନ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ,
ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁକାମଂ ତମାଲୋକ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କମଲାସନମ୍
ପଦ୍ମାସନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ଛୁଅଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ,
ଅସ୍ଯାଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କୁର୍ଵାଣାଯାଂ ପ୍ରଜାପତେଃ
ପ୍ରଜାପତି ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିଲେ,
ସା ବାଲା ପକ୍ଷିଣୀ ଭୂତ୍ଵା ଗଗନଂ ସମଗାହତ
ସେ ଜିଅଟିଏ ପକ୍ଷୀ ହେଇ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲା ।
ଶରଣଂ ଯାଚମାନା ସା ଶୋଣାଦ୍ରିମିମମାଶ୍ରଯତ୍
ସେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁ ଏହି ଶୋଣା ପାହାଡ଼ରେ ଆସି ରହିଲା ।
ରକ୍ଷ ମାମରୁଣାଦ୍ରୀଶ ଶରଣ୍ଯ ଶରଣାଗତାମ୍
ଅରୁଣାଦ୍ରୀର ନାଥ, ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର ।
ଉଦଭୂତ୍ସ୍ଥାଵରାଲ୍ଲିଂଗାଦ୍ଵ୍ଯାଧଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଧନୁର୍ଦ୍ଧରଃ
ସ୍ଥିର ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରୁ ଥିବା ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଧନୁଧାରୀ ଶିକାରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।
ନିଷାଦେ ପୁରତୋ ଦୃଷ୍ଟେ ମୋହସ୍ତସ୍ଯ ନନାଶ ହି
ଶିକାରୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିବା ପରେ ତାଙ୍କର ଭ୍ରମ ନଷ୍ଟ ହେଲା ।
ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ଶରଣ୍ଯାଯ ଶୋଣାଦ୍ରିପତଯେ ତଦା
ତାପରେ ସେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ଶୋଣା ପାହାଡ଼ର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲା ।