ଆଗତାସି ମହାଭାଗେ ଭକ୍ତାଶ୍ରମମିମଂ ସ୍ଵଯମ୍ 1.3.1.5.
ଓ ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ନିଜେ ଏହି ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛ.
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହର୍ଷେଃ ସର୍ଵଵେଦିନଃ
ସମସ୍ତ ବେଦ ଜଣା ମହାର୍ଷିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ,
ମହାଵୈଭଵମେତତ୍ତେ ଦେଵଦେଵଃ ସ୍ଵଯଂ ଶିଵଃ
ଏହି ମହା ମହିମା ତୁମର; ଦେବଦେବ ଶିବ ନିଜେ,
ଆଗମାନାଂ ଶିଵୋକ୍ତାନାଂ ଵେଦାନାମପି ପାରଗଃ
ତୁମେ ଶିବଙ୍କ କଥିତ ଆଗମ ଓ ବେଦକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛ.
ଅରୁଣାଚଲ ନାମ୍ନାହଂ ତିଷ୍ଠାମୀତ୍ଯବ୍ରଵୀଚ୍ଛିଵଃ
ଶିବ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଏଠାରେ ଅରୁଣାଚଳ ନାମରେ ବସିଛି.'
ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ମ୍ଯହଂ ତପଃ କର୍ତୁମରୁଣାଚଲସନ୍ନିଧୌ
ମୁଁ ଅରୁଣାଚଳର ସାନିଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଛି.
ଶିଵଭକ୍ତେନ ସଂଭାଷା ଶିଵସଂକୀର୍ତ୍ତନଶ୍ରଵଃ
ଶିବ ଭକ୍ତଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତା ଓ ଶିବଙ୍କ ନାମ ଶୁଣିବା—
ତସ୍ମାନ୍ମମୈତନ୍ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଂ ଭଵତୋ ମୁଖାତ୍
ତେଣୁ, ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଏହି ମହିମା ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିବାକୁ.
ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୌତମସ୍ତପସାଂ ନିଧିଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତପସ୍ୟାର ଧନ ଗୌତମ,
ଅଜ୍ଞାତମିଵ ଯତ୍କିଂଚିତ୍ପୃଚ୍ଛ୍ଯତେ ଚ ପୁନସ୍ତ୍ଵଯା
ଯାହା ଅଜଣା, ତୁମେ ପୁନିପୁନି ପଚାରୁଛ.
ଅଥଵା ଭକ୍ତଵକ୍ତ୍ରେଣ ଶିଵଵୈଭଵସଂଶ୍ରଵଃ 1.3.1.5.
କିମ୍ବା ଭକ୍ତଙ୍କର ମୁଖରୁ ଶିବଙ୍କ ମହିମା ଶୁଣିବା—
ପଠିତାନାଂ ଚ ଵେଦାନାଂ ଯଦାଵୃତ୍ତଫଲାଵହମ୍
ପଠିଥିବା ବେଦରୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଯାହା ପୁନରାବୃତ୍ତିର ଫଳ ଦିଏ—
ସଫଲାନ୍ଯଦ୍ଯ ସର୍ଵାଣି ତପାଂସି ଚରିତାନି ମେ
ଆଜି, ମୋର ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହୋଇଛି.
ଶିଵାଶିଵପ୍ରସାଦେନ ମାହାତ୍ମ୍ଯମିଦମଦ୍ଭୁତମ୍
ଶିବ ଓ ଶିବାଙ୍କ କୃପାରେ, ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମହିମା—
ଅରୁଣାଚଲମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦୁରିତକ୍ଷଯକାରଣମ୍
ଅରୁଣାଚଳର ମହିମା ପାପ ନଶ୍ଟ କରିବାର କାରଣ.
ଅରୁଣାଦ୍ରିମଯଂ ଲିଂଗମାଵିର୍ଭୂତଂ ଯଥା ପୁରା
ଅରୁଣାଦ୍ରିରେ ତିଆରି ଲିଙ୍ଗ ପୁରାତନ କାଳରେ ଯେପରି ଦେଖାଗଲା.
ଅରୁଣାଚଲମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଣାମପି କୋଟିଭିଃ
ଅରୁଣାଚଳର ମହିମାକୁ କୋଟି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦିଭିଶ୍ଚ ଦିକ୍ପାଲୈଃ ପୂଜିତଶ୍ଚାଷ୍ଟସିଦ୍ଧଯେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ଏହାକୁ ଅଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଖଗୈଶ୍ଚ ମୁନିଭିର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ସିଦ୍ଧଯୋଗିଭିରର୍ଚିତଃ
ଏହିଥିକୁ ଦେବପକ୍ଷୀ, ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧିଲାଭୀ ଯୋଗୀମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଆରାଧିତୋଽଯଂ ଭଗଵାନରୁଣାଦ୍ରିପତିଃ ଶିଵଃ
ଏହି ପରମେଶ୍ୱର, ଅରୁଣାଚଳର ନାଥ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଇଛି।
କୀର୍ତିତୋପି ଜନୈର୍ଦୂରୈଃ ଶୋଣାଦ୍ରିରିତି ମୁକ୍ତିଦଃ 1.3.1.5.
ଦୂରରୁ ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଶୋଣାଦ୍ରି ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଏହା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତୋ ଯୋଗିନଶ୍ଚିତ୍ତେ ଶିଵସାଯୁଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯୁଃ
ଯେଉଁ ଯୋଗୀମାନେ ମନରେ ଏହାର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସାମୀପ୍ୟ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଅକ୍ଷଯ୍ଯଂ ଭଵତି ପ୍ରାପ୍ତମରୁଣାଚଲସଂନିଧୌ
ଅରୁଣାଚଳଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ, ସେହି ସବୁ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
ସାହଂକାରୌ ଯୁଯୁଧତୁଃ ପରସ୍ପରଜିଗୀଷଯା
ଏହି ଦୁଇଜଣ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପରସ୍ପରକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।
ଅଗ୍ନିତେଜୋମଯଂ ରୂପମାଦିମଧ୍ଯାଂତଵର୍ଜିତମ୍
ଏକ ଅଗ୍ନିର ତେଜରେ ଗଠିତ ଆକୃତି ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ କିଛି ନଥିଲା।
ତେଜଃସ୍ତଂଭସ୍ଯ ତସ୍ଯାଥ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଦ୍ଯଂତଭାଗଯୋଃ
ତାପରେ, ସେଇ ତେଜର ଦଣ୍ଡର ଶୀର୍ଷ ଓ ତଳ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତୌ ଵିଷଣ୍ଣମୁଖୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍କରୁଣାନିଧିଃ
ସେମାନେ ମନ୍ଦ ମୁହଁ କରିଥିବାକୁ ଦେଖି, କରୁଣାର ସାଗର ପ୍ରଭୁ
ତତ୍ପ୍ରାର୍ଥିତଶ୍ଚ ଦେଵେଶୋ ଯାତଃ ସ୍ଥାଵରଲିଂଗତାମ୍
ସେମାନଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ ଅଚଳ ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଦୁନ୍ଦୁଭିନିର୍ଘୋଷୈରପ୍ସରୋଗୀତନର୍ତ୍ତନୈଃ
ଦିବ୍ୟ ଢୋଲର ଧ୍ୱନି, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ ସହିତ
ବ୍ରହ୍ମଣାମପ୍ଯତୀତାନାଂ ପୁରା ଷଣ୍ଣଵତେଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପୂର୍ବତନ ଯୁଗର ନବ୍ବେଉଟି ଛଅ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରଭୁ ସର୍ବୋପରି ଥିଲେ।