ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ରାଜା ସହ ପ୍ରିଯଯା ସୁଧାଧଵଲସଲିଲପୂର୍ଣାଂ ଵାପୀମପଶ୍ଯତ୍
ଅଭ୍ୟନ୍ତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହ ଦୁଧ ପରି ଧଳା ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବାପୀ ଦେଖିଲେ।
ଵାପୀଂ ଦର୍ଦୁରୈଃ ପୂର୍ଣାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଚ ତାଂ ତସ୍ଯା ଏଵ ତୀରେ ତଯା ଦେଵ୍ଯାତିଷ୍ଠତ୍
ବାପୀଟି ଡାଡ଼ୁରେ ଭରିଥିବା ଦେଖି, ସେ ଦେବୀ ସହ ସେଠାରେ ତୀରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଥ ତାଂ ଦେଵୀଂ ରାଜାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ରାଜା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସା ଚ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୀର୍ଥଵାପୀଂ ନ୍ଯମଜ୍ଜନ୍ନ ପୁନରୁଦମଜ୍ଜତ୍
ସେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପବିତ୍ର ବାପୀରେ ଡୁବିଗଲେ ଏବଂ ପୁଣି ବାହାରିଲେ।
ଵାପୀଂ ଦର୍ଦୁରୈର୍ ପୂର୍ଣାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଆଜ୍ଞାପଯାମାସ ଭୃତ୍ଯାନ୍ସର୍ଵଦର୍ଦୁରଵଧଃ କ୍ରିଯତାମିତି
ବାପୀଟି ଡାଡ଼ୁରେ ଭରିଥିବା ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ଚାକରମାନେଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ସମସ୍ତ ଡାଡ଼ୁକୁ ମାରିଦିଅ।"
ଯୋ ମମାର୍ଥୀ ସ ତୈର୍ଦଦୁରୈରୁପାଯନୈର୍ମାମନୁତିଷ୍ଠେତ୍
ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଚାହେ, ସେ ଏହି ଡାଡ଼ୁମାନଙ୍କ ଉପହାର ଦେଇ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରିବ।
ଅଥ କଶ୍ଚିନ୍ମହାନ୍ଦର୍ଦୁରୋ ଦର୍ଦୁରଵଧେ କ୍ରିଯମାଣେ ସର୍ଵାସୁ ଦିକ୍ଷ୍ଵଭ୍ଯଗାତ୍ ।। ୫.୨.୮୪.
ଏହିପରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବେଙ୍ଗମାନଙ୍କ ନାଶ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏକ ବଡ଼ ବେଙ୍ଗ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା।
ଉପେତ୍ଯ ଚୈନମୁଵାଚେଦଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କ୍ରୋଧଵଶଂଗତମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, କହିଲା—
ଶ୍ଲୋକଶ୍ଚାତ୍ର ଭଵତି ପ୍ରକ୍ଷୀଯତେ ମହାଧର୍ମୋ ଜନାନାଂ ପରିଜାନତାମ୍
ଏଠାରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ କୁହାଯାଏ— 'ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମହାପୁଣ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ।'
ତମେଵଂ ଵାଦିନମିଷ୍ଟଜନଵିଯୋଗେ ଶାକପରୀତାତ୍ମାନଂ ସ ରାଜା ପ୍ରୋଵାଚ
ଏପରି କଥା କହୁଥିବା, ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟ ବେଙ୍ଗକୁ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏତୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିର୍ମ ସ୍ତ୍ରୀ ଭକ୍ଷିତା ସର୍ଵଥୈଵ ତ୍ଵିମ ଵଧ୍ଯା ଦର୍ଦୁରାଃ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ଜନାନୀକୁ ଖାଇଦେଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ଏହି ବେଙ୍ଗମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମାରାଯିବେ।
ସ ତଦ୍ଵାକ୍ଯମୁପଶ୍ରୁତ୍ଯ ଵ୍ଯଥିତେଂଦ୍ରିଯମନାଃ ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରସୀଦ ରାଜନ୍ନହମାଯୁର୍ନାମଭୂପାଲଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୁଃଖରେ ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ କହିଲେ— 'ମହାରାଜ, ଦୟା କରନ୍ତୁ; ମୋର ନାମ ଆୟୁର୍।'
ପ୍ରାପ୍ତା ସା ମମ ଦୁହିତା ଅତ୍ରାସ୍ତେ ନାଗଚୂଡୋ ନାଗରାଜଃ
'ମୋ ଝିଅ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ଏଠି ନାଗଚୂଡ଼ ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କ ରାଜା ଅଛନ୍ତି।'
ତାମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜା ତାଂ ସ୍ମୃତ୍ଵାନୀଯ ମେ ଦୀଯତାମିତି
ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଏଠାକୁ ଆଣି, ମୋତେ ଦିଅ।'
ଅଥୈନାଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ରାଜ୍ଞେ ଅଦାତ୍
ତା'କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତା'କୁ ଦେଲେ।
ମଯାଵହସିତୋ ଗାଲଵୋ ମହାନ୍ମୁନିଃ ତପସା କର୍ଶିତାଂଗଃ
ମୁଁ ମହାତପସ୍ବୀ ଗାଳବ ଋଷିଙ୍କୁ, ତପସ୍ୟାରେ କ୍ଷୀଣ ଶରୀର ଥିବାବେଳେ, ଉପହାସ କରିଥିଲି।
ପ୍ରସାଦିତସ୍ତୁ ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ୫.୨.୮୪.
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅଵିତଥୋଽଯଂ ମମ ଶାପସ୍ତସ୍ମାଦନ୍ଯଜନ୍ମନି ଦର୍ଦୁରରାଜୋ ଭୂତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ହି ଦୁହିତରମିକ୍ଷ୍ଵାକୁକୁଲୋତ୍ପନ୍ନାଯ ସର୍ଵଗୁଣାନ୍ଵିତାଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଦା ଯାସ୍ଯସି ମହାକାଲଵନେ ତସ୍ଯୋତ୍ତରଦିଗ୍ଭାଗେ ତଦା ଲିଂଗସ୍ଯ ଦର୍ଶନେନ ମୁକ୍ତିମଵାପ୍ସ୍ଯସି
'ମୋର ଏହି ଶାପ ଅବଶ୍ୟ ଫଳିବ; ତେଣୁ ଆଉ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ବେଙ୍ଗମାନଙ୍କ ରାଜା ହେବ। ଯେବେ ତୁମେ ତୁମର ଝିଅ—ଯିଏ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ—ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇ, ମହାକାଳବନର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯିବ, ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।'
ଦୁହିତା କିଯତ୍ପାତାଲଂ ଯାସ୍ଯତି ସ୍ମୃତା ଚାଗମିଷ୍ଯତି
'ତୁମର ଝିଅ କିଛି ସମୟ ପାତାଳକୁ ଯିବ, କିନ୍ତୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ସେ ପୁନି ଫେରିଆସିବ।'
ତସ୍ଯୋତ୍ତରେ ଲିଂଗଂ ଦଦର୍ଶ ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନାଦନେକମା ଣିକ୍ଯରଚିତଂ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତଂ ଵିମାନଵରମାରୁହ୍ଯ ଶକ୍ରଲୋକଂ ଗତଃ
ସେଠାରୁ ଉତ୍ତରେ ସେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ; ତାହା ଦେଖି, ଅନେକ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ତପସ୍ବୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯମଵଲୋକ୍ଯ ଦେଵାଚାର୍ଯୋ ବୃହସ୍ପତିର୍ଵାକ୍ଯଂ ଜଗାଦ
ତାହାର ମହିମା ଦେଖି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ—
ଅହୋ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯମହୋ ଲିଂଗସ୍ଯ ଵୈଭଵମ୍
'ହେ ଲିଙ୍ଗର ମହିମା! ହେ ଲିଙ୍ଗର ବୈଭବ!'
ଆଯୁରାଖ୍ଯୋ ହି ଭୂପାଲୋ ମୁକ୍ତୋ ଦର୍ଦୁରତାଂ ଗତଃ
'ଆୟୁର୍ ନାମକ ରାଜା ବେଙ୍ଗ ହେବାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି।'
ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵାଚାର୍ଯସ୍ଯ ପାର୍ଵତି
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ...
ଯସ୍ମାଦ୍ଦର୍ଦୁରଭୂପାଲୋ ମୁକ୍ତୋ ଦର୍ଦୁରଯୋନିତଃ
ଦର୍ଦ୍ଦୁର ରାଜା ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ, ସେ ଦର୍ଦ୍ଦୁର ଗର୍ଭରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଉତ୍ତରେଶ୍ଵରଦେଵଶ୍ଚ ଶାପପାପପ୍ରଣୋଦକଃ
ଉତ୍ତରେଶ୍ୱର ଭଗବାନ ଶାପ ଓ ପାପକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦୋ ଦେଵି ମହାପାତକନାଶନଃ ଦର୍ଦୁରୋ ହି ଦୁରାଧର୍ଷଃ ସ ଚାପୀଶ୍ଵରତାଂ ଗତଃ ୫.୨.୮୪.
ଏହି ଦେବୀ, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମହାପାପକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ଦର୍ଦ୍ଦୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ, ଏବଂ ସେ ଭଗବାନତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ଉତ୍ତରାଶାମଥୋ ଗତ୍ଵା ଯଃ ପଶ୍ଯେଦୁତ୍ତରେଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁଠି ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଇ ଉତ୍ତରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ,
ସୁଭଗଃ ସର୍ଵଦା ଦାଂତଃ ସୁରୂପଃ ପୁତ୍ରଵାନିତି
ସେ ସଦା ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଶାନ୍ତ, ସୁନ୍ଦର ଓ ସନ୍ତାନବାନ୍।
ଯା ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତୁ କୁବେରସ୍ଯ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଚ ଯମସ୍ଯ ଚ ଜାଯତେ ନାତ୍ର ସନ୍ଦେହ ଉତ୍ତରେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ
କୁବେର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଯମଙ୍କର ଯେଉଁ ସମୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଏହା ଉତ୍ତରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାରୁ ମିଳେ।