ଅଯମତ୍ରର୍ଷିଭିର୍ଭକ୍ତୈର୍ନିର୍ଦିଷ୍ଟଂ ତମଥାଭ୍ଯଗାତ୍
ଏହି ସ୍ଥାନ, ଭକ୍ତ ଋଷିମାନେ ଦେଖାଇଥିବା, ସେ ତାହାକୁ ଯାଇଲେ।
ଵନାଂତରଂ ଗତେଃ ପ୍ରାତଃ ସମିତ୍କୁଶଫଲାହୃତେଃ
ପ୍ରଭାତରେ, ସମିତ, କୁଶ ଓ ଫଳ ଉଠାଇ ନିଅନ୍ତରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶିଷ୍ଯାନାଦିଶ୍ଯ ଧର୍ମାତ୍ମା ଗତଶ୍ଚ ଵିପିନାଂତରମ୍
ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ଧର୍ମାତ୍ମା ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ଗଲେ।
କ୍ଵ ଗତୋ ମୁନିରିତ୍ଯୁକ୍ତୈରିତ ଆଯାସ୍ଯତି କ୍ଷଣାତ୍
‘ମୁନି କେଉଁଠି ଗଲେ?’ ପଚାରିଲେ, ‘ସେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଫେରିବେ’ ବୋଲି କହାଯାଇଥିଲା।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାନେନାସନେନ ପାଦ୍ଯେନାର୍ଘେଣ ସୂନୃତୈଃ
ଉଠିବା, ଆସନ ଦେବା, ପାଦ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଏବଂ ମିଠା କଥା ସହିତ ଆତିଥ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା।
କ୍ଷଣଂ କ୍ଷମସ୍ଵସୂନୁସ୍ତାମନ୍ଯେ ଜଗ୍ମୁସ୍ତଦନ୍ତିକମ୍
‘ଏକ କ୍ଷଣ ଧିର ରହ, ପୁତ୍ର’ ବୋଲି ସେ କହିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ସେଠିକୁ ଗଲେ।
ଅଭଵତ୍କଲ୍ପବହୁଲୋ ମଣିପ୍ରାସାଦସଂକୁଲଃ
ଏହା ଅନେକ ମଣିରେ ଭରିଥିବା ଭବ୍ୟ ପ୍ରାସାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଅପଶ୍ଯତ୍ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଦୂରେ ଵିମାନଶତଶୋଭିତମ୍ 1.3.1.4.
ଦୂରରୁ, ସେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶତ-ଶତ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଚମକୁଥିଲା।
ଗୌର୍ଯାଃ ସମାଗମଂ ସର୍ଵମପଶ୍ଯଜ୍ଜ୍ଞାନଚକ୍ଷୁଷା
ଜ୍ଞାନ ଚକ୍ଷୁରେ, ସେ ଗୌରୀଙ୍କ ସମାଗମ ସମସ୍ତ ଦେଖିଲେ।
ଶିଷ୍ଯୈଃ ଶୀଘ୍ରଚରୈର୍ଵୃତ୍ତମାଵେଦିତମଥାଶୃଣୋତ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ଶିଘ୍ର ଚଳିଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଜଣାଇଲେ।
ଅଥ ମହର୍ଷିରୁପାଗତକୌତୁକୋ ନିଜତପଃଫଲମେଵ ତଦାଗମମ୍
ତାପରେ ମହାଋଷି ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆସିଲେ, ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ପାଇବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯାଧାତୁଂ ପ୍ରଵଵୃତେ ଶିଵଭକ୍ତିର୍ଜଗନ୍ମଯୀ
ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ଭାବନା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଫେଳିଗଲା, ହାରାଇଥିବା ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଫେରାଇବାକୁ।
ଆଲୁଲୋକେ ସମାଯାତଂ ଗୌତମଂ ଶିଷ୍ଯସେଵିତମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ ଗୌତମ ଆସୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ।
ଜଟାଭିରତିତାମ୍ରାଭିସ୍ତୀର୍ଥସ୍ନାନଵିଶୁଦ୍ଧିଭିଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ଗାଢ଼ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ନାନରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିଲା।
ଭସ୍ମତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ରକୋପେତଵିଶାଲନିଟିଲୋଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ା କପାଳ ତିନି ଧାରା ଭସ୍ମ ଲଗାଇ ଚମକୁଥିଲା।
ଦଧାନଂ ଵଲ୍କଲେ ରକ୍ତେ ତପଃ କୃଶିତଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ଲାଲ ବର୍କର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଶମ୍ଭୁନାଵସିତୋଦାତ୍ତସାରୂପ୍ଯମିଵ ଭାଷିତମ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ କଥା କହିଲେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ପରି ଲାଗିଲା।
ଆଲୋକ୍ଯ ତଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ଶଂଭୁପଦାଶ୍ରଯମ୍
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଦରେ ନିବେଶିତ, ବୟସ୍କ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କୃତାଂଜଲିଂ ମୁନିର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସମସ୍ତଜଗଦମ୍ବିକାମ୍
ମୁନି ତାଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ସ୍ଵାଗତଂ ଗୌରି ସୁଭଗେ ଲୋକମାତର୍ଦଯାନିଧେ
ଗଉରୀ, ଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ଦୟାର ସାଗର, ଜଗତମାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ।
ଅହୋ ମାନ୍ଯେ ମାନ୍ଯମର୍ଥଂ ଵିଜ୍ଞାଯୈଵ ପୁରା ଵଯମ୍ 1.3.1.5.
ହେ ମାନ୍ୟ, ମାନ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଜାଣି, ଆମେ ସଦା ଏହାକୁ ସମ୍ମାନ କରିଛୁ।
ଯଦ୍ଦେଵି ତେ ନ ଚେତ୍କିଂଚିନ୍ମାଯାଵିଲସିତନ୍ନିଜମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କର କିଛି ନଥିଲେ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାର ଖେଳ ଅଛି।
ତିଷ୍ଠତ୍ଵଶେଷଂ ମେ ଵକ୍ତୁଂ ମାଯାଵିଲସିତଂ ତଵ
ଆପଣଙ୍କ ମାୟାର ଅଦ୍ଭୁତ ଖେଳ ବାକୀ ଅଂଶ ମୋତେ କହିବାକୁ ଦିଅ।
ଆସ୍ଯତାଂ ପାଵନେ ଶୁଦ୍ଧଂ ଆସନେ କୁଶନିର୍ମିତେ
ପବିତ୍ର କୁଶ ଘାସରେ ତିଆରି ଶୁଧ୍ଧ ଆସନରେ ବସନ୍ତୁ, ଶୁଧା।
ଇତି ଶିଷ୍ଯୈଃ ସମାନୀତେ ଦର୍ଭାଂକେ ପରମାସନେ
ଶିଷ୍ୟମାନେ ଦର୍ଭା ଘାସ ଦେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଆଣିଲେ।
ନିଵେଦ୍ଯ ସକଲାଂ ପୂଜାଂ ଭକ୍ତିଭାଵସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପୂଜା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଉଵାଚ ଦଶନଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାପରିଧୌତଦିଶାମୁଖଃ
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତର ଚାନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ମୁହଁ ଚମକୁଥିଲା, ସେ କଥା କହିଲେ।
ଅହୋ ଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶମ୍ଭୋରମିତତେଜସଃ
ହେ ଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଅସୀମ ତେଜସ୍ବୀ ମହିମା, କି ଅଦ୍ଭୁତ!
ଅସିଦ୍ଧମନ୍ଯଲ୍ଲବ୍ଧଵ୍ଯଂ କିଂ ଵାନ୍ଯତ୍ତଵ ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମେ ଏପରି କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି କି? କିମ୍ବା ଆଉ କିଛି ଇଚ୍ଛା କରୁଛ?
କୈଲାସଶୈଲଵୃତ୍ତାଂତଃ କଂପାତଟତପଃସ୍ଥିତଃ
କୈଳାସ ପାହାଡର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ କମ୍ପା ନଦୀର କୂଳରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲା.