ବ୍ରାହ୍ମଂ ହି ପରମଂ ତେଜୋ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପରମ ତପୋବଳ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଲପଂତଂ କୃଶଂ ବିଲ୍ଵଂ ଵଜ୍ର ହସ୍ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସଃ
ବିଲ୍ବଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଷୀଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଜ୍ର ଥିଲା, ସେ ଦେଖିଲେ।
ଅଲଂ ଶୋକେନ ଭୂପାଲ ଶୃଣୁ ମେ ଵଚନଂ ପରମ୍ ବଲିଷ୍ଠେନ ସଗର୍ଵେଣ ତଦା ପୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଗୁରୁଃ
ହେ ରାଜା, ଏତେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣ। ସେ ସମୟରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗୁରୁଠାରୁ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ ଏବଂ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ, ପଚାରିଥିଲି।
ବୃହସ୍ପତିର୍ମହାତେଜାସ୍ତେନୋକ୍ତଂ ତୁ ତଦା ନୃପ ୫.୨.୮୩.
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ତେଜସ୍ୱୀ ବୃହସ୍ପତି ମୋତେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯତ୍ର ସଂତି ସୁଦିଵ୍ଯାନି ଲିଂଗାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେଠାରେ ବହୁତ ପବିତ୍ର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଲିଂଗମେକମାରାଧଯ ଶଚୀପତେ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନାଦ୍ବିଲ୍ଵ ସମ୍ଯଗାରାଧନା କୃତା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ହେ ଶଚୀପତି, ତୁମେ ଗୋଟିଏ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର। ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ବିଲ୍ବ ଗଛର ଉପଯୁକ୍ତ ପୂଜା କରିଥିଲି।
ମଯା ଲିଂଗସ୍ଯ ହର୍ଷେଣ ଜିତୋ ଵୈ ଶଂବରସ୍ତଦା
ମୁଁ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲି, ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଶମ୍ବରକୁ ଜିତିଥିଲି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଚିମାମାଶାଂ ଗତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଵୈ
ତେଣୁ, ତୁମେ ସେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଅ।
ତଲ୍ଲିଂଗଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିମେଷ୍ଯତି ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାନ୍ମିତ୍ରଭାଵଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ସେ ଲିଙ୍ଗ ତୁମର ନାମରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ; ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରୁ ମିତ୍ରତା ଲାଭ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଗତେ ଶକ୍ରେ ଦେଵଲୋକଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ଏପରି କହି, ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ର ଦେବଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ,
ଜଗାମ ବିଲ୍ଵୋ ଭୂପାଲୋ ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ବିଲ୍ବ ନାମକ ରାଜା ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ମୁକ୍ତାଫଲୈଶ୍ଚ ରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଵାସୋଭିର୍ଭୂଷଣୈସ୍ତଥା
ମୁକ୍ତା, ମଣି, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଭୂଷଣ ସହିତ,
ଦଦର୍ଶ ବିଲ୍ଵଂ ଭୂପାଲଂ ପୂଜଯଂତଂ ପୁନଃପୁନଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମତ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ଜିତୋଽସ୍ମୀତି ଦ୍ଵିଜୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ବିଲ୍ବ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପୂଜା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କୁ ମହାଦେବ ବୋଲି ଭାବି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଜିତିଛି।'
ପ୍ରାର୍ଥଯାମି ତ୍ଵଯା ସଖ୍ଯମନଂତଂ ଶିଵସଂନିଧୌ ୫.୨.୮୩.
ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଶିବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ ମିତ୍ରତା ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ପ୍ରସନ୍ନଃ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା କପିଲଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି, ସେ କପିଳ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ସଖ୍ଯଂ ତଦେଵ ଭଵତୁ ଶଶ୍ଵଦ୍ଵଦସି ମନ୍ଯସେ
ତୁମେ ଯେପରି ଭାବୁଛ, କହୁଛ, ସେଇ ମିତ୍ରତା ସଦା ରହୁ।
ଚିକୀଡତୁଶ୍ଚିରଂ କାଲଂ ପରଂ ହର୍ଷମୁପାଗତୌ
ଦୁଇଜଣେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ସ ହି ମିତ୍ରେଣ ଭୂପାଲୋ ବିଲ୍ଵୋ ଦେଵି ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ବିଲ୍ଵେନାରାଧିତୋ ଲୋକେ ଵାଂଛିତାର୍ଥଫଲପ୍ରଦଃ
ହେ ଦେବୀ, ବିଲ୍ବ ରାଜା ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ; ବିଲ୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ସେ ଲୋକରେ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦେଵଂ ବିଲ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ଯେମାନେ ପରମ ଦେବତା ବିଲ୍ବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯେଽନୁମୋଦଂତି ଦେଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ହେ ପାର୍ବତୀନନ୍ଦିନୀ, ଯେମାନେ ଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି,
ସମତୀତଂ ଭଵିଷ୍ଯଂ ଚ କୁଲାନାମଯୁତଂ ନରଃ
ଏକ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜ ଓ ଆଗାମୀ ପିଢି, ଅନେକ ପିଢିକୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ପ୍ରଯାଂତି ପିତରୋ ହୃଷ୍ଟା ମମ ଲୋକେ ହ୍ଯତଂଦ୍ରିତାଃ
ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ବିଳମ୍ବ ଛାଡ଼ି ମୋର ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
କୃତ୍ଵାପି ପାତକଂ ଘୋରଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକଂ ନରଃ
ଏହିଅପରାଧ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ପାପ, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ମଣିଷ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରେ।
ଯା ତିଥିଃ ଶ୍ରୂଯତେ ଦେଵି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ତ୍ରଯୋଦଶୀ ୫.୨.୮୩.
ହେ ଦେବୀ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥି ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ୱ ଥିବା ଦିନ।
ଯେଽର୍ଚଯଂତି ନରାସ୍ତସ୍ଯାଂ ଦେଵଂ ବିଲ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ସେଇ ଦିନରେ ଯେମାନେ ବିଲ୍ବେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଆନ୍ତି।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଯତ୍ପାପଂ ସମୁପାର୍ଜିତମ୍
କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ପାପ ସଂଚିତ ହୋଇଛି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଵ୍ଯାଧିସ୍ଫୋଟନଂ ଶୃଣୁ ପାର୍ଵତି
ହେ ପାର୍ବତୀ, ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ ଓ ବିନାଶ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଅଯୋଧ୍ଯାଯାମତିଖ୍ଯାତକୁଲୋତ୍ପନ୍ନଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵଃ
ଅଯୋଧ୍ୟାରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବଂଶରେ ଏକ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମୃଗମନୁସସାରାଥ ମୃଗୋ ଦୂରମପାସରତ୍
ସେ ଏକ ମୃଗକୁ ଧାଉଥିଲେ, ମୃଗଟି ଦୂରକୁ ପଳାଇଗଲା।