ଵଦଂତି କାରଣଂ ଚାସ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଏହି ତିନି ଲୋକର କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵରାର୍ଥିଭିଶ୍ଚ ପ୍ରଵରୈଃ ପୂଜ୍ଯସେ ଗରୁଡଧ୍ଵଜ
ବର ଚାହୁଁଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ, ପୂଜା କରନ୍ତି।
କପିଲସ୍ଯ ଚ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ହରାଲ୍ଲବ୍ଧଵରସ୍ଯ ଚ
ଏବଂ ହରଙ୍କଠାରୁ ବର ପାଇଥିବା ମହାର୍ଷି କପିଳଙ୍କୁ,
ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ହ୍ଯଜେଯତ୍ଵଂ ଚ ସଂଯୁଗେ ୫.୨.୮୩.
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବଧ୍ୟ ଓ ଅଜୟ ହେବାର ବର ପାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୂଲଂ ତ୍ଵଯୈଵ ପ୍ରାକ୍ପ୍ରତିଶ୍ରୁତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୂଳକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ନିଶମ୍ଯ ଦେଵେଶୋ ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମମୁଖାଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍
ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିସ୍ତାରିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ,
ଜଗାମ ପରମଂ ଲୋକଂ ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପୈଃ
ସେ ତିନି ଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ପରମ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଯୁଦ୍ଧଂ ସୁଦାରୁଣଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କପିଲସ୍ଯ ଚ କସ୍ଯାହଂ ଶରଣଂ ଯାମି କୋ ମେ ତ୍ରାତା ଭଵିଷ୍ଯତି
କୃଷ୍ଣ ଓ କପିଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଶୁଣି, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କଲି: କାହାଠାରେ ଶରଣ ନେବି? କିଏ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ?
ନ ଜିତଃ କପିଲୋ ଯୁଦ୍ଧେ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ କପିଳଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଜେଯା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯୁଦ୍ଧେ ଶାପାନୁଗ୍ରହକାରକାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, କାରଣ ସେମାନେ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାର ଶକ୍ତି ରଖନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଂ ହି ପରମଂ ତେଜୋ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପରମ ତପୋବଳ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଲପଂତଂ କୃଶଂ ବିଲ୍ଵଂ ଵଜ୍ର ହସ୍ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସଃ
ବିଲ୍ବଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଷୀଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଜ୍ର ଥିଲା, ସେ ଦେଖିଲେ।
ଅଲଂ ଶୋକେନ ଭୂପାଲ ଶୃଣୁ ମେ ଵଚନଂ ପରମ୍ ବଲିଷ୍ଠେନ ସଗର୍ଵେଣ ତଦା ପୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଗୁରୁଃ
ହେ ରାଜା, ଏତେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣ। ସେ ସମୟରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗୁରୁଠାରୁ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ ଏବଂ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ, ପଚାରିଥିଲି।
ବୃହସ୍ପତିର୍ମହାତେଜାସ୍ତେନୋକ୍ତଂ ତୁ ତଦା ନୃପ ୫.୨.୮୩.
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ତେଜସ୍ୱୀ ବୃହସ୍ପତି ମୋତେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯତ୍ର ସଂତି ସୁଦିଵ୍ଯାନି ଲିଂଗାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେଠାରେ ବହୁତ ପବିତ୍ର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଲିଂଗମେକମାରାଧଯ ଶଚୀପତେ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନାଦ୍ବିଲ୍ଵ ସମ୍ଯଗାରାଧନା କୃତା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ହେ ଶଚୀପତି, ତୁମେ ଗୋଟିଏ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର। ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ବିଲ୍ବ ଗଛର ଉପଯୁକ୍ତ ପୂଜା କରିଥିଲି।
ମଯା ଲିଂଗସ୍ଯ ହର୍ଷେଣ ଜିତୋ ଵୈ ଶଂବରସ୍ତଦା
ମୁଁ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲି, ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଶମ୍ବରକୁ ଜିତିଥିଲି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଚିମାମାଶାଂ ଗତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଵୈ
ତେଣୁ, ତୁମେ ସେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଅ।
ତଲ୍ଲିଂଗଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିମେଷ୍ଯତି ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାନ୍ମିତ୍ରଭାଵଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ସେ ଲିଙ୍ଗ ତୁମର ନାମରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ; ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରୁ ମିତ୍ରତା ଲାଭ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଗତେ ଶକ୍ରେ ଦେଵଲୋକଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ଏପରି କହି, ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ର ଦେବଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ,
ଜଗାମ ବିଲ୍ଵୋ ଭୂପାଲୋ ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ବିଲ୍ବ ନାମକ ରାଜା ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ମୁକ୍ତାଫଲୈଶ୍ଚ ରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଵାସୋଭିର୍ଭୂଷଣୈସ୍ତଥା
ମୁକ୍ତା, ମଣି, ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଭୂଷଣ ସହିତ,
ଦଦର୍ଶ ବିଲ୍ଵଂ ଭୂପାଲଂ ପୂଜଯଂତଂ ପୁନଃପୁନଃ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମତ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ଜିତୋଽସ୍ମୀତି ଦ୍ଵିଜୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ବିଲ୍ବ ରାଜାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ପୂଜା କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କୁ ମହାଦେବ ବୋଲି ଭାବି, ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଜିତିଛି।'
ପ୍ରାର୍ଥଯାମି ତ୍ଵଯା ସଖ୍ଯମନଂତଂ ଶିଵସଂନିଧୌ ୫.୨.୮୩.
ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଶିବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ତ ମିତ୍ରତା ଅନୁରୋଧ କରୁଛି।
ପ୍ରସନ୍ନଃ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା କପିଲଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମମ୍
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି, ସେ କପିଳ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ସଖ୍ଯଂ ତଦେଵ ଭଵତୁ ଶଶ୍ଵଦ୍ଵଦସି ମନ୍ଯସେ
ତୁମେ ଯେପରି ଭାବୁଛ, କହୁଛ, ସେଇ ମିତ୍ରତା ସଦା ରହୁ।
ଚିକୀଡତୁଶ୍ଚିରଂ କାଲଂ ପରଂ ହର୍ଷମୁପାଗତୌ
ଦୁଇଜଣେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
ସ ହି ମିତ୍ରେଣ ଭୂପାଲୋ ବିଲ୍ଵୋ ଦେଵି ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ବିଲ୍ଵେନାରାଧିତୋ ଲୋକେ ଵାଂଛିତାର୍ଥଫଲପ୍ରଦଃ
ହେ ଦେବୀ, ବିଲ୍ବ ରାଜା ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ; ବିଲ୍ବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ସେ ଲୋକରେ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦେଵଂ ବିଲ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ଯେମାନେ ପରମ ଦେବତା ବିଲ୍ବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯେଽନୁମୋଦଂତି ଦେଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ପର୍ଵତାତ୍ମଜେ
ହେ ପାର୍ବତୀନନ୍ଦିନୀ, ଯେମାନେ ଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି,