କପିଲ ଉଵାଚ କିଂ ଵୃଥା ପ୍ରିଯଚକ୍ରସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ କ୍ଲେଶମିହେଚ୍ଛସି
କପିଳ କହିଲେ: "ବିଷ୍ଣୁ, କାହିଁକି ତୁମେ ତୁମ ପ୍ରିୟ ଚକ୍ର ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖ ଆଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?"
ତତଃ ସ ମୁଷ୍ଟିମାଦାଯ କୁଶାନାଂ କପିଲସ୍ତଦା
ତାପରେ କପିଳ ଏକ ମୁଠି କୁଶ ଘାସ ନେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ଗର୍ଵଂ ଚ ଦର୍ପଂ ଚ ବଲଂ ଯଚ୍ଚ ତଵାଦ୍ଭୁତମ୍
"ଆଜି ତୁମ ଅହଂକାର, ଅଭିମାନ ଓ ତୁମ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି—"
ତତୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ସମଭଵତ୍ତୁମୁଲଂ ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ ୫.୨.୮୩.
ତାପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରାଣାଂ କୁଶାନାଂ ଚ ଯୁଦ୍ଧଂ ସମଭଵଦ୍ଦୃଢମ୍
ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପବିତ୍ର କୁଶ ଘାସ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ବ୍ରହ୍ମା ସୁରୈଃ ପରିଵୃତସ୍ତଦା
ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଭଗଵନ୍ଭୂତଭଵ୍ଯେଶ ଭଵବଂଧଭଯାପହ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ର ନାଥ, ସଂସାର ବନ୍ଧନର ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା ଅପରାଜିତ,
ସମାରାଧ୍ଯ ଜଗନ୍ନାଥ ଶକ୍ରା ଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଦିଵୌକସଃ
ସମସ୍ତେ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ଯଥାଯଥ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ହେ ଜଗନ୍ନାଥ।
ଆବ୍ରହ୍ମସ୍ତଂବପର୍ଯଂତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସବୁଠୁ ଛୋଟ ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସହିତ ଏହି ତିନି ଲୋକ।
ତେନୈକେନ ଵିଶୁଦ୍ଧେନ ସର୍ଵଗେନ ମହାତ୍ମନା
ସେ ଏକ ପବିତ୍ର, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ମହାନ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା,
ଵଦଂତି କାରଣଂ ଚାସ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଃ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଏହି ତିନି ଲୋକର କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵରାର୍ଥିଭିଶ୍ଚ ପ୍ରଵରୈଃ ପୂଜ୍ଯସେ ଗରୁଡଧ୍ଵଜ
ବର ଚାହୁଁଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭକ୍ତମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ, ପୂଜା କରନ୍ତି।
କପିଲସ୍ଯ ଚ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ହରାଲ୍ଲବ୍ଧଵରସ୍ଯ ଚ
ଏବଂ ହରଙ୍କଠାରୁ ବର ପାଇଥିବା ମହାର୍ଷି କପିଳଙ୍କୁ,
ଅଵଧ୍ଯତ୍ଵମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ହ୍ଯଜେଯତ୍ଵଂ ଚ ସଂଯୁଗେ ୫.୨.୮୩.
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବଧ୍ୟ ଓ ଅଜୟ ହେବାର ବର ପାଇଲେ।
ବ୍ରହ୍ମ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୂଲଂ ତ୍ଵଯୈଵ ପ୍ରାକ୍ପ୍ରତିଶ୍ରୁତମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୂଳକୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ନିଶମ୍ଯ ଦେଵେଶୋ ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମମୁଖାଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍
ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିସ୍ତାରିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ,
ଜଗାମ ପରମଂ ଲୋକଂ ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପୈଃ
ସେ ତିନି ଲୋକର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ପରମ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ଯୁଦ୍ଧଂ ସୁଦାରୁଣଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କପିଲସ୍ଯ ଚ କସ୍ଯାହଂ ଶରଣଂ ଯାମି କୋ ମେ ତ୍ରାତା ଭଵିଷ୍ଯତି
କୃଷ୍ଣ ଓ କପିଳଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଶୁଣି, ମୁଁ ଚିନ୍ତା କଲି: କାହାଠାରେ ଶରଣ ନେବି? କିଏ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ?
ନ ଜିତଃ କପିଲୋ ଯୁଦ୍ଧେ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ କପିଳଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଜେଯା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଯୁଦ୍ଧେ ଶାପାନୁଗ୍ରହକାରକାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, କାରଣ ସେମାନେ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାର ଶକ୍ତି ରଖନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଂ ହି ପରମଂ ତେଜୋ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପରମ ତପୋବଳ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଲପଂତଂ କୃଶଂ ବିଲ୍ଵଂ ଵଜ୍ର ହସ୍ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସଃ
ବିଲ୍ବଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଷୀଣ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହାତରେ ବଜ୍ର ଥିଲା, ସେ ଦେଖିଲେ।
ଅଲଂ ଶୋକେନ ଭୂପାଲ ଶୃଣୁ ମେ ଵଚନଂ ପରମ୍ ବଲିଷ୍ଠେନ ସଗର୍ଵେଣ ତଦା ପୃଷ୍ଟୋ ମଯା ଗୁରୁଃ
ହେ ରାଜା, ଏତେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୋର ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣ। ସେ ସମୟରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗୁରୁଠାରୁ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ ଏବଂ ଗର୍ବିତ ଥିଲେ, ପଚାରିଥିଲି।
ବୃହସ୍ପତିର୍ମହାତେଜାସ୍ତେନୋକ୍ତଂ ତୁ ତଦା ନୃପ ୫.୨.୮୩.
ତାପରେ, ହେ ରାଜା, ତେଜସ୍ୱୀ ବୃହସ୍ପତି ମୋତେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯତ୍ର ସଂତି ସୁଦିଵ୍ଯାନି ଲିଂଗାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେଠାରେ ବହୁତ ପବିତ୍ର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ଲିଂଗମେକମାରାଧଯ ଶଚୀପତେ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନାଦ୍ବିଲ୍ଵ ସମ୍ଯଗାରାଧନା କୃତା
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ହେ ଶଚୀପତି, ତୁମେ ଗୋଟିଏ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କର। ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ବିଲ୍ବ ଗଛର ଉପଯୁକ୍ତ ପୂଜା କରିଥିଲି।
ମଯା ଲିଂଗସ୍ଯ ହର୍ଷେଣ ଜିତୋ ଵୈ ଶଂବରସ୍ତଦା
ମୁଁ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲି, ଏହି ଭାବରେ ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଶମ୍ବରକୁ ଜିତିଥିଲି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପଶ୍ଚିମାମାଶାଂ ଗତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଵୈ
ତେଣୁ, ତୁମେ ସେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଅ।
ତଲ୍ଲିଂଗଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିମେଷ୍ଯତି ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯାନ୍ମିତ୍ରଭାଵଂ ଗମିଷ୍ଯତି
ସେ ଲିଙ୍ଗ ତୁମର ନାମରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ; ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହିମାରୁ ମିତ୍ରତା ଲାଭ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଗତେ ଶକ୍ରେ ଦେଵଲୋକଂ ଯଶସ୍ଵିନି
ଏପରି କହି, ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ର ଦେବଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ଯଶସ୍ବିନୀ,