ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଗତା ଗତ୍ଵା ମହାକାଲଵନେ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ମହାକାଳବନରେ ବସିଛନ୍ତି,
ମେରୁମଂଦରମାତ୍ରୋପି ରାଶିଃ ପାପସ୍ଯ କର୍ମଣଃ
ପାପ କର୍ମର ରାଶି ମେରୁ କିମ୍ବା ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ପରି ବଡ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ,
ଶ୍ମଶାନମିତି ଚାଖ୍ଯାତଂ ମହାକାଲଵନଂ ପ୍ରିଯେ
ମହାକାଳବନ, ପ୍ରିୟେ, ଶ୍ମଶାନ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ।
ଯୋଗିନଶ୍ଚ ତଥା ସାଂଖ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ସନକାଦଯଃ 5.2.81.
ଏହିପରି ଯୋଗୀ, ସାଂଖ୍ୟ ଅନୁୟାୟୀ ଏବଂ ସନକ ଆଦି ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ।
ଯା ଗତିର୍ଯୋଗତପସାଂ ଯା ଗତିର୍ଯଜ୍ଞଯାଜିନାମ୍
ଯେଉଁ ଦଶାକୁ ଯୋଗ ଓ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁ ଦଶାକୁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି—
ସଂହରାମି ଚ ତତ୍ରସ୍ଥସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ମୁଁ ସେଠାରେ ରହି, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସହିତ ତିନିଟି ଜଗତକୁ ଗୁପ୍ତ କରି ନେଉଛି।
ଏଵଂ ବହୁଵିଧାଞ୍ଛୁତ୍ଵା ଗୁଣାନ୍ବହୁଵିଧାଂସ୍ତଥା
ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଗୁଣ ଓ ଗୁଣମାନେ ଶୁଣି—
କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯାଲୋକନେ ଚିତ୍ତଂ ଜାତମୁତ୍କଂଠିତଂ ତଵ
କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦେଖି ତୁମର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇଯାଇଛି।
ପଶ୍ଯ ଦେଵି ଵିଚିତ୍ରାଖ୍ଯଂ ଯନ୍ମଯା କଥିତଂ ତଵ ଵର୍ଣିତଂ ଯନ୍ମଯା ଦେଵି ଭୁକ୍ତି ମୁକ୍ତିକରଂ ପରମ୍
ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିଛି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ଏହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ।
ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍ ନିଯୁଜ୍ଯତାଂ ମହାଦେଵ ସଂତୋଷାଯ ମମ ପ୍ରଭୋ
ବିଶାଳ ନୟନ ଧାରିଣୀ, ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦେଖି ଯେଉଁ କଥା କହିଛ, ମୋର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କର।
ଦ୍ଵାରାଣି ତତ୍ର ଚତ୍ଵାରି କ୍ରିଯତାଂ ପରମେଶ୍ଵର
ପରମେଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ଚାରିଟି ଦ୍ୱାର ତିଆରି କରାଯାଉ।
ପୂର୍ଵାଦିକ୍ରମଯୋଗେନ ଚତୁର୍ଵର୍ଗୋ ନିଯୋଜ୍ଯତାମ୍
ପୂର୍ବ ଆଦି ଦିଗ ଅନୁଯାୟୀ ଚାରି ପ୍ରକାରର ଧର୍ମକୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଉ।
ତ୍ଵଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଯା ଦେଵି ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଦେବୀ, ତୁମର କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ସାବଧାନ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି।
ଚତ୍ଵାର ଈଶ୍ଵରାସ୍ତେଽପି ସ୍ଥାପିତାସ୍ତଦନଂତରମ୍ 5.2.81.
ସେଠାରେ ସେଇ ଚାରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ବିଲ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଗଣଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦୁର୍ଦର୍ଶୋ ଗଣ ନାଯକଃ
ବିଲ୍ବେଶ୍ୱର, ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦୁର୍ଦ୍ଦର୍ଶ୍ୟ, ଗଣମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା—
ପୂର୍ଵାଦିକ୍ରମଯୋଗେନ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ଵରାନନେ
ପୂର୍ବ ଆଦି ଦିଗ ଅନୁଯାୟୀ, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ—
ଦକ୍ଷିଣସ୍ଯାଂ ଦିଶି ତଥା ପ୍ରିଯେ କାଯାଵରୋହଣଃ
ପ୍ରିୟେ, ଏଭଳି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ କାୟାବରୋହଣ ଅଛି।
ମାନଵା ଯେ ମ୍ରିଯଂତେଽତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରମଧ୍ଯେ ଗଣୋ ତ୍ତମାଃ
ଏଠାରେ, କ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
କଥାଂ ଶୃଣୁ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପିଂଗଲେଶ୍ଵରସଂଭଵାମ୍
ପିଙ୍ଗଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ।
ପିଂଗଲା କନ୍ଯକା ଦେଵି କାନ୍ଯକୁବ୍ଜେ ବଭୂଵ ହ
ଦେବୀ, କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜରେ ପିଙ୍ଗଳା ନାମକ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ପିତା ତସ୍ଯା ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥତତ୍ତ୍ଵ ଵିତ୍
ତାଙ୍କର ବାପା ବହୁତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ପିଂଗଲୋନାମ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରୋ ଭାର୍ଯା ତସ୍ଯ ପତିଵ୍ରତା
ପିଙ୍ଗଳ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନ୍ୟ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ।
ତତସ୍ତେନ ସ ଦୁଃଖେନ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମନିଃସ୍ପୃହଃ
ତାପରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ପ୍ରତି ସମସ୍ତ ଆଗ୍ରହ ହରାଇଦେଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସେଵିତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶାକମୂଲ ଫଲାଶନୈଃ 5.2.81.
ସେ ଋଷିମାନେ ପବିତ୍ର କରିଥିବା ଏକ ଥାନରେ ବାସ କଲେ, ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ବଞ୍ଚିଲେ।
ନିଵାସଂ କୃତଵାନ୍ଦେଵି ପିଂଗଲାଯାଶ୍ଚ ରକ୍ଷଣମ୍
ସେଠାରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେ ପିଙ୍ଗଳାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ଦେଲେ।
ତାମେଵ ସତତଂ ସାଧ୍ଵୀ ମନ୍ଯମାନୋ ମହାତପାଃ
ସେ ମହାତପସ୍ବୀ ସଦା ତାଙ୍କୁ ସତୀ ଭାବି ଆଦର କରୁଥିଲେ।
ଵିରକ୍ତୋଽପି ମହାଭାଗ ସଂସାରା ତ୍ସର୍ଵଧର୍ମ୍ମଵିତ୍
ସେ ମହାଭାଗ, ବିରକ୍ତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ ଓ ସାଂସାରିକ ଜୀବନରେ ରହିଲେ।
ଅଥ ସଂରକ୍ଷଯନ୍ବାଲାଂ ମାତୃହୀନାଂ ତପସ୍ଵିନୀମ୍
ସେ ମାଆହୀନ, ତପସ୍ବିନୀ ଛୁଆଟିକୁ ସେ ଦୟାରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ତତଃ ସା ର୍ପିଗଲା ଦୀନା ହୀନା ପିତ୍ରା ସୁଦୁଃଖିତା
ତାପରେ, ପିଙ୍ଗଳା ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ, ପିତା ହରାଇ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ପିଂଗଲୋଵାଚ ଅଦ୍ଯ ମେ ଚ ପିତା ଦୈଵାତ୍କାଲଧର୍ମମୁପେଯିଵାନ୍
ପିଙ୍ଗଳା କହିଲେ: "ଆଜି ମୋର ପିତା ଭାଗ୍ୟବଶତଃ କାଳର ନିୟମରେ ଚାଲିଗଲେ।"