ତାଡିତୋ ହଦଯେତ୍ଯର୍ଥଂ ଚରଣୈର୍ଵଜ୍ରସଂନିଭୈଃ
ବଜ୍ର ସମାନ ପାଦରେ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ ପାଇଥିଲି।
କରାଲୈଃ କଂଟକୈଃ କୃଷ୍ଣୈଃ ପୁରୁଷୈରୁଦ୍ଯତାଯୁଧୈଃ
ଭୟଙ୍କର କଳା ପୁରୁଷମାନେ କାଂଟା ଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଏଵମେତନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟମିମାଂରାତ୍ରିଂ ଭଯାଵହାମ୍
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ରାତିକୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି।
ଇମାଂ ତୁ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନଗତିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୈ ହ୍ଯନେକରୂପାମଵିଚିଂତିତାଂ ପୁରା
ଏହି ଅନେକ ରୂପ ଓ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଯାତ୍ରାକୁ ଦେଖି,
ନୃପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅମାତ୍ଯା ଭୃଶଦୁଃଖିତାଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସୌରି ସୂର୍ଯକୁଜାକ୍ରାଂତଂ ନଗରଂ ଦୃଶ୍ଯତେଽଧୁନା
ଏବେ ସହରଟି ସନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳର ପ୍ରଭାବରେ ଆବୃତ ଦେଖାଯାଉଛି।
କରଣାନି ନ ଶସ୍ଯଂତେ ମୁହୂର୍ତ୍ତା ଦାରୁଣାଭଵନ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଭଲରେ କାମ କରୁନାହାନ୍ତି; ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହୋଇଯାଇଛି।
ଆଶ୍ଵାସଯଂତୋ ରାଜାନମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଭାଵିତାଃ ପୁଂସି ସ୍ଵପ୍ନେ ଧାତୁଵଶେନ ହି 5.2.80.
ଦେହର ଧାତୁର ପ୍ରଭାବରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଆସେ।
ଏଭିସ୍ତତୋ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ମାନସାଦଧିଵିଭ୍ରମାତ୍
ମନର ଅସ୍ଥିରତାରୁ ତୁମେ ଏହାଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତୋ ଭୂପୋ ହ୍ଯମାତ୍ଯୈର୍ଧର୍ମକୋଵିଦୈଃ
ଏପରି ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ।
ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯ ସୁତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ଶକ୍ତି ର୍ଵୈ ଭକ୍ଷିତୋ ମଯା
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ନିଜେ ଖାଇଥିଲି।
ତେନ ପାପେନ ସଂତପ୍ତଃ କଥଂ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଭଵାମି ଵୈ
ସେ ପାପରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ମୁଁ କିପରି ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବି?
ମଯା ପୁନର୍ନୃଶଂସେନ ସା ତଥା ନ ତୁ ଵର୍ଜିତା ରାକ୍ଷସୋଽହମନେନୈଵ ଶରୀରେଣ କୁଲାଂତକୃତ୍
ମୋର ନିଜ ନିର୍ଦୟତାରେ ସେ ମହିଳାକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲିନି; ଏହି ଦେହରେ ମୁଁ ରାକ୍ଷସ ହୋଇ, ନିଜ କୁଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିଛି।
ଜାତଃ କୁଲେ ରଘୂଣାଂ ଵୈ ପାପାତ୍ମା ପାପସଂଭଵଃ
ରଘୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ପାପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୌଦାସସ୍ଯ ସୁଵିସ୍ମିତାଃ
ସଉଦାସଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଭଲି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଅହୋ ପାପମିଦଂ ଭୂରି କୃତଂ ପାପେନ ସର୍ଵଥା
ହାଁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପାପୀ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଛି।
ତସ୍ମାଦଦ୍ଯୈଵ ଗଂତଵ୍ଯମସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ କାରଣାତ୍
ସେହିପାଇଁ, ଏହି ରାଜାଙ୍କର ଉପକାରରେ ଆଜି ଏହିଠାରୁ ଯିବା ଦରକାର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସହିତାସ୍ତେନ ତେଽମାତ୍ଯା ଭୃଶଦୁଃଖିତାଃ 5.2.80.
ଏପରି କହି, ସେମାନେ ଏହାରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଏକାଠି ରାଜାଙ୍କ ସହ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯଂତୀଂ ଵଧୂଂ ଦୀନାଂ ଯତ୍ରାଶ୍ଵାସଯତି ପ୍ରଭୁଃ ଭଯସଂଵିଗ୍ନଯା ଵାଚା ଵଶିଷ୍ଠମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ଦୁଃଖିତ ବଧୁକୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଉଥିଲେ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅସୌ ମୃତ୍ଯୁରିଵୋଗ୍ରେଣ ଦଣ୍ଡେନ ଵହୁଗର୍ଵିତଃ
ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇ ଅତି ଅଭିମାନୀ।
ତନ୍ନିଵାରଯିତୁଂ ଶକ୍ତୋ ନାନ୍ଯୋ ଵୈ ଭୁଵି କଶ୍ଚନ
ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ରାହି ମାଂ ଭଗ ଵନ୍ପାପାଦସ୍ମାଦ୍ଦାରୁଣଦର୍ଶନାତ୍
ଭଗବନ୍, ଏହି ଦୁଃଖଦାୟକ ଭୟଙ୍କର ପାପୀଠାରୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ନୈତଦ୍ରକ୍ଷୋ ଭଯଂ ଯସ୍ମାତ୍ପଶ୍ଯସି ତ୍ଵମୁପସ୍ଥିତମ୍
ତୁମେ ଏହି ଭୟକୁ ଦେଖିଛ, ତେଣୁ ତୁମେ ଏହାକୁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ସ ଏଷୋଽସ୍ମିନ୍ଵନୋଦ୍ଦେଶେ ସମା ଯାତୋ ମମାଂତିକମ୍ ଵାରଯାମାସ ତେଜସ୍ଵୀ ହୁଂକାରେଣ ନୃପୋତ୍ତମମ୍
ସେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ଅଂଶରେ ଏକ ବର୍ଷ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ହୁଁକାରରେ ରୋକି ଦେଲେ।
ମନ୍ତ୍ରପୂତେନ ଚ ତତଃ ସମଭ୍ଯୁକ୍ଷ୍ଯ ଚ ଵାରିଣା
ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟି ଦେଲେ।
ପ୍ରତିଲଭ୍ଯ ତତଃ ସଂଜ୍ଞାମଭିଵାଦ୍ଯ କୃତାଂଜଲିଃ
ସେ ହୁଶ ଆସି, ହାତ ଜୋଡି କୁଣ୍ଡି ଦେଲେ।
ସୌଦାସୋଽହଂ ମହାଭାଗ ଦାସୋଽହଂ ତଵ ସୁଵ୍ରତ
ମହାଭାଗ, ମୁଁ ସଉଦାସ; ସୁବ୍ରତ, ମୁଁ ତୁମର ଦାସ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନୃପସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ ରାଜାନଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଵିନଯାଵନତଂ ତଥା ।। 5.2.80.
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନମ୍ର ଭାବରେ ହେଉଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଜ୍ଞାତମେଵ ଯଥାକାଲଂ ଗଚ୍ଛ ରାଜନ୍କୁଶ ସ୍ଥଲୀମ୍
ମୁଁ ଜାଣିଛି; ସମୟ ଆସିଲେ, ରାଜା, କୁଶା ସ୍ଥଳକୁ ଯାଅ।