ଅଥାପ୍ଯୁକ୍ତମମାତ୍ଯୈଶ୍ଚ କିଂ କରୋଷି ମହୀପତେ
ତାପରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଆପଣ କଣ କରୁଛନ୍ତି?'
ସ ରାଜା କଥଯାମାସ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନାନନୁପୂର୍ଵଶଃ
ସେ ରାଜା ପରେ ପରେ ତାଙ୍କର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଉପରୁଦ୍ଧାଂ ଚ ଜଗତୀଂ ଘନେନ ତମସା ଵୃତାମ୍
ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଶ୍ୱଟି ଆବୃତ ହୋଇ ଅଟକିଯାଇଥିଲା।
ପତଂତମଦ୍ରିଶିଖରାତ୍କଲୁଷେ ଗୋମଯେ ହ୍ରଦେ
ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଗୋମୟ ଓ କାଦା ଭରିଥିବା ଦଳିଆ ଜଳାଶୟକୁ ପଡ଼ିଗଲି।
ତୈଲେନାଭ୍ଯକ୍ତସର୍ଵାଂଗସ୍ତୈଲମେଵାଵଗାହଯନ୍
ମୋ ସରା ଶରୀର ତେଲରେ ଲପେଟାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଭିତରକୁ ଡୁବିଯାଇଥିଲି।
ଗାଯଂତି ପ୍ରମଦା ରକ୍ତା ରକ୍ତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନାଃ
ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ଆସକ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।
ତାଭିରାକୃଷ୍ଯମାଣୋଽପି ନୀତୋଽହଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମ୍
ସେମାନେ ମୋତେ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ, ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଉଥିଲି।
ପାଂସୁକର୍ଦମଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ମଗ୍ନୋହଂ ଲୋହଯଂତ୍ରିତଃ
ମୁଁ ବାଳି ଓ କାଦା ମଧ୍ୟରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲି, ଲୋହା ଯନ୍ତ୍ରରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।
ସୃଗାଲୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣଶ୍ଚ ସ୍ଥିତୋ ମଦ୍ଗୁରମସ୍ତକେ 5.2.80.
ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଢ଼ିଅଛି, ଶ୍ୟାଳମାନେ ମୋତେ ଖାଉଥିଲେ।
ନଦୀଂ ନିମଗ୍ନୋ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ଜଲହୀନାଂ ମହୀସମାମ୍
ମୁଁ ଏକ ନଦୀରେ ଡୁବିଯାଇ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇ ଥିଲି, ଜଳ ହୀନ ଭୂମି ପରି।
ତାଡିତୋ ହଦଯେତ୍ଯର୍ଥଂ ଚରଣୈର୍ଵଜ୍ରସଂନିଭୈଃ
ବଜ୍ର ସମାନ ପାଦରେ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ ପାଇଥିଲି।
କରାଲୈଃ କଂଟକୈଃ କୃଷ୍ଣୈଃ ପୁରୁଷୈରୁଦ୍ଯତାଯୁଧୈଃ
ଭୟଙ୍କର କଳା ପୁରୁଷମାନେ କାଂଟା ଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଏଵମେତନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟମିମାଂରାତ୍ରିଂ ଭଯାଵହାମ୍
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ରାତିକୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି।
ଇମାଂ ତୁ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନଗତିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୈ ହ୍ଯନେକରୂପାମଵିଚିଂତିତାଂ ପୁରା
ଏହି ଅନେକ ରୂପ ଓ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଯାତ୍ରାକୁ ଦେଖି,
ନୃପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅମାତ୍ଯା ଭୃଶଦୁଃଖିତାଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସୌରି ସୂର୍ଯକୁଜାକ୍ରାଂତଂ ନଗରଂ ଦୃଶ୍ଯତେଽଧୁନା
ଏବେ ସହରଟି ସନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳର ପ୍ରଭାବରେ ଆବୃତ ଦେଖାଯାଉଛି।
କରଣାନି ନ ଶସ୍ଯଂତେ ମୁହୂର୍ତ୍ତା ଦାରୁଣାଭଵନ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଭଲରେ କାମ କରୁନାହାନ୍ତି; ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହୋଇଯାଇଛି।
ଆଶ୍ଵାସଯଂତୋ ରାଜାନମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଭାଵିତାଃ ପୁଂସି ସ୍ଵପ୍ନେ ଧାତୁଵଶେନ ହି 5.2.80.
ଦେହର ଧାତୁର ପ୍ରଭାବରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଆସେ।
ଏଭିସ୍ତତୋ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ମାନସାଦଧିଵିଭ୍ରମାତ୍
ମନର ଅସ୍ଥିରତାରୁ ତୁମେ ଏହାଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତୋ ଭୂପୋ ହ୍ଯମାତ୍ଯୈର୍ଧର୍ମକୋଵିଦୈଃ
ଏପରି ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ।
ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯ ସୁତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ଶକ୍ତି ର୍ଵୈ ଭକ୍ଷିତୋ ମଯା
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ନିଜେ ଖାଇଥିଲି।
ତେନ ପାପେନ ସଂତପ୍ତଃ କଥଂ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଭଵାମି ଵୈ
ସେ ପାପରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ମୁଁ କିପରି ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବି?
ମଯା ପୁନର୍ନୃଶଂସେନ ସା ତଥା ନ ତୁ ଵର୍ଜିତା ରାକ୍ଷସୋଽହମନେନୈଵ ଶରୀରେଣ କୁଲାଂତକୃତ୍
ମୋର ନିଜ ନିର୍ଦୟତାରେ ସେ ମହିଳାକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲିନି; ଏହି ଦେହରେ ମୁଁ ରାକ୍ଷସ ହୋଇ, ନିଜ କୁଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିଛି।
ଜାତଃ କୁଲେ ରଘୂଣାଂ ଵୈ ପାପାତ୍ମା ପାପସଂଭଵଃ
ରଘୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ପାପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୌଦାସସ୍ଯ ସୁଵିସ୍ମିତାଃ
ସଉଦାସଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଭଲି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଅହୋ ପାପମିଦଂ ଭୂରି କୃତଂ ପାପେନ ସର୍ଵଥା
ହାଁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ପାପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପାପୀ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଛି।
ତସ୍ମାଦଦ୍ଯୈଵ ଗଂତଵ୍ଯମସ୍ଯ ଭୂପସ୍ଯ କାରଣାତ୍
ସେହିପାଇଁ, ଏହି ରାଜାଙ୍କର ଉପକାରରେ ଆଜି ଏହିଠାରୁ ଯିବା ଦରକାର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସହିତାସ୍ତେନ ତେଽମାତ୍ଯା ଭୃଶଦୁଃଖିତାଃ 5.2.80.
ଏପରି କହି, ସେମାନେ ଏହାରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଏକାଠି ରାଜାଙ୍କ ସହ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯଂତୀଂ ଵଧୂଂ ଦୀନାଂ ଯତ୍ରାଶ୍ଵାସଯତି ପ୍ରଭୁଃ ଭଯସଂଵିଗ୍ନଯା ଵାଚା ଵଶିଷ୍ଠମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ଦୁଃଖିତ ବଧୁକୁ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଉଥିଲେ, ଭୟରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।