କଲ୍ମାଷପାଦେତି ଖ୍ଯାତୋ ଲୋକେ ରାଜା ବଭୂଵ ହ
ସେ ଲୋକରେ କଳ୍ମାଷପାଦ ନାମେ ପରିଚିତ ରାଜା ହେଲେ।
ସ କଦାଚିଦ୍ଵନେ ରାଜା ଵଶିଷ୍ଠସୁତମୌରସମ୍ ମାର୍ଗସ୍ଥିତଂ ତପୋନିଷ୍ଠମପଗଚ୍ଛେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ଏକଦିନ ଅରଣ୍ୟରେ ରାଜା ଦେଖିଲେ ଯେ, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କର ନିଜ ଝିଅ ପୁଅ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ ପଥରେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ସରିବାକୁ କହିଲେ।
ଅମୁଂଚଂତଂ ତୁ ପଂଥାନଂ ତମୃଷିଂ ନୃପସତ୍ତମଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ରାସ୍ତା ଛାଡ଼ିବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ।
କଶାପ୍ରହାରାଭିହତସ୍ତତଃ ସ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ତାପରେ ସେ ମହାନ ମୁନି କୋଡ଼ା ମାରରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ।
ହଂସି ରାକ୍ଷସଵଦ୍ଯସ୍ମାଦ୍ରାଜାପସଦ ତାପସମ୍
ତୁମେ ଏକ ମନ୍ଦ ରାଜା ହୋଇ ତାପସ୍ୟୀଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ଭାବେ ହତ୍ୟା କଲା।
ସତତଂ ପିଶିତାସକ୍ତଶ୍ଚରିଷ୍ଯସି ମହୀମିମାମ୍
ଏହିପରି ତୁମେ ସଦା ମାଂସରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବ।
ଜଗାମ ଶରଣଂ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରସାଦଯିତୁମ ର୍ହଯତ୍ ପ୍ରସାଦ୍ଯମାନୋ ଭୂପେନ ତଦା ତେନାପି ଭକ୍ଷିତଃ
ସେ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; କିନ୍ତୁ ରାଜା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଶକ୍ତିଂ ତଂ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ତୁ ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯାପରାନ୍ତୁ ତାନ୍
ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଖାଇଦେଇ, ସେ ପରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଅମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇଦେଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ସଂଜାତଃ ପୁରୁଷାଦୋ ନୃପୋତ୍ତମଃ ।। 5.2.80.
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମାନବ ମାଂସ ଭୋଜୀ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯାନକାନ୍ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ସ ରାଜା ପର୍ଯ୍ଯତପ୍ଯତ
ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି, ସେ ରାଜା ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କଲେ।
ଅଥାପ୍ଯୁକ୍ତମମାତ୍ଯୈଶ୍ଚ କିଂ କରୋଷି ମହୀପତେ
ତାପରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଆପଣ କଣ କରୁଛନ୍ତି?'
ସ ରାଜା କଥଯାମାସ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନାନନୁପୂର୍ଵଶଃ
ସେ ରାଜା ପରେ ପରେ ତାଙ୍କର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଉପରୁଦ୍ଧାଂ ଚ ଜଗତୀଂ ଘନେନ ତମସା ଵୃତାମ୍
ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଶ୍ୱଟି ଆବୃତ ହୋଇ ଅଟକିଯାଇଥିଲା।
ପତଂତମଦ୍ରିଶିଖରାତ୍କଲୁଷେ ଗୋମଯେ ହ୍ରଦେ
ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଗୋମୟ ଓ କାଦା ଭରିଥିବା ଦଳିଆ ଜଳାଶୟକୁ ପଡ଼ିଗଲି।
ତୈଲେନାଭ୍ଯକ୍ତସର୍ଵାଂଗସ୍ତୈଲମେଵାଵଗାହଯନ୍
ମୋ ସରା ଶରୀର ତେଲରେ ଲପେଟାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଭିତରକୁ ଡୁବିଯାଇଥିଲି।
ଗାଯଂତି ପ୍ରମଦା ରକ୍ତା ରକ୍ତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନାଃ
ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ଆସକ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।
ତାଭିରାକୃଷ୍ଯମାଣୋଽପି ନୀତୋଽହଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମ୍
ସେମାନେ ମୋତେ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ, ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଉଥିଲି।
ପାଂସୁକର୍ଦମଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ମଗ୍ନୋହଂ ଲୋହଯଂତ୍ରିତଃ
ମୁଁ ବାଳି ଓ କାଦା ମଧ୍ୟରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲି, ଲୋହା ଯନ୍ତ୍ରରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।
ସୃଗାଲୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣଶ୍ଚ ସ୍ଥିତୋ ମଦ୍ଗୁରମସ୍ତକେ 5.2.80.
ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଢ଼ିଅଛି, ଶ୍ୟାଳମାନେ ମୋତେ ଖାଉଥିଲେ।
ନଦୀଂ ନିମଗ୍ନୋ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ଜଲହୀନାଂ ମହୀସମାମ୍
ମୁଁ ଏକ ନଦୀରେ ଡୁବିଯାଇ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇ ଥିଲି, ଜଳ ହୀନ ଭୂମି ପରି।
ତାଡିତୋ ହଦଯେତ୍ଯର୍ଥଂ ଚରଣୈର୍ଵଜ୍ରସଂନିଭୈଃ
ବଜ୍ର ସମାନ ପାଦରେ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ ପାଇଥିଲି।
କରାଲୈଃ କଂଟକୈଃ କୃଷ୍ଣୈଃ ପୁରୁଷୈରୁଦ୍ଯତାଯୁଧୈଃ
ଭୟଙ୍କର କଳା ପୁରୁଷମାନେ କାଂଟା ଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ଏଵମେତନ୍ମଯା ଦୃଷ୍ଟମିମାଂରାତ୍ରିଂ ଭଯାଵହାମ୍
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ରାତିକୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି।
ଇମାଂ ତୁ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନଗତିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୈ ହ୍ଯନେକରୂପାମଵିଚିଂତିତାଂ ପୁରା
ଏହି ଅନେକ ରୂପ ଓ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ଯାତ୍ରାକୁ ଦେଖି,
ନୃପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଅମାତ୍ଯା ଭୃଶଦୁଃଖିତାଃ
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସୌରି ସୂର୍ଯକୁଜାକ୍ରାଂତଂ ନଗରଂ ଦୃଶ୍ଯତେଽଧୁନା
ଏବେ ସହରଟି ସନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳର ପ୍ରଭାବରେ ଆବୃତ ଦେଖାଯାଉଛି।
କରଣାନି ନ ଶସ୍ଯଂତେ ମୁହୂର୍ତ୍ତା ଦାରୁଣାଭଵନ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଭଲରେ କାମ କରୁନାହାନ୍ତି; ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହୋଇଯାଇଛି।
ଆଶ୍ଵାସଯଂତୋ ରାଜାନମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦୃଶ୍ଯଂତେ ଭାଵିତାଃ ପୁଂସି ସ୍ଵପ୍ନେ ଧାତୁଵଶେନ ହି 5.2.80.
ଦେହର ଧାତୁର ପ୍ରଭାବରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଆସେ।
ଏଭିସ୍ତତୋ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ ତ୍ଵଂ ମାନସାଦଧିଵିଭ୍ରମାତ୍
ମନର ଅସ୍ଥିରତାରୁ ତୁମେ ଏହାଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।