ଵ୍ରଜଂତ୍ଯେଵ ସୁଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମସାଯୁଜ୍ଯମଵ୍ଯଯମ୍। ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତୁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଲଭଂତେ ମୋକ୍ଷମଵ୍ଯଯମ୍
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ ସାୟୁଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହା ପାଇଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରୋ ଲିଂଗଂ ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରॆ ପ୍ରିଯ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି, ପ୍ରିୟ।
ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ତସ୍ଯୈଵ ଗତିର୍ନ ପ୍ରତିହନ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତାଙ୍କର ପଥ କେବେ ବାଧା ପାଏ ନାହିଁ।
ବାଲସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶଵିମାନେନ ସୁଵର୍ଚସା 5.2.79.
ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ।
ଵିଚରତ୍ଯଵିଚାରେଣ ସର୍ଵଲୋକାନ୍ଦିଵୌକସାମ୍
ସେ ବିଚାର ବିନା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗାଚ୍ଚ୍ଯୁତଃ ପ୍ରଜାଯେତ କୁଲେ ମହତି ରୂପଵାନ୍
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସି ପଡି, ସେ ଏକ ବଡ଼ କୁଳରେ ଶୁଭ ରୂପ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ରାଜା ଵା ରାଜତୁଲ୍ଯୋ ଵା ଦର୍ଶନାଦସ୍ଯ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ କେହି ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜା ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଂଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଉଣାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଆଶୀତିକଂ ଵିଜାନୀହି ଦେଵଂ ସ୍ଵପ୍ନେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ସ୍ୱପ୍ନେଶ୍ୱର ନାମକ ଆଶୀତିକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣ।
କଲ୍ମାଷପାଦେତି ଖ୍ଯାତୋ ଲୋକେ ରାଜା ବଭୂଵ ହ
ସେ ଲୋକରେ କଳ୍ମାଷପାଦ ନାମେ ପରିଚିତ ରାଜା ହେଲେ।
ସ କଦାଚିଦ୍ଵନେ ରାଜା ଵଶିଷ୍ଠସୁତମୌରସମ୍ ମାର୍ଗସ୍ଥିତଂ ତପୋନିଷ୍ଠମପଗଚ୍ଛେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ଏକଦିନ ଅରଣ୍ୟରେ ରାଜା ଦେଖିଲେ ଯେ, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କର ନିଜ ଝିଅ ପୁଅ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ ପଥରେ ଦଢ଼ିଆ ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ସରିବାକୁ କହିଲେ।
ଅମୁଂଚଂତଂ ତୁ ପଂଥାନଂ ତମୃଷିଂ ନୃପସତ୍ତମଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ସେ ଋଷିଙ୍କୁ ରାସ୍ତା ଛାଡ଼ିବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ।
କଶାପ୍ରହାରାଭିହତସ୍ତତଃ ସ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ତାପରେ ସେ ମହାନ ମୁନି କୋଡ଼ା ମାରରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ।
ହଂସି ରାକ୍ଷସଵଦ୍ଯସ୍ମାଦ୍ରାଜାପସଦ ତାପସମ୍
ତୁମେ ଏକ ମନ୍ଦ ରାଜା ହୋଇ ତାପସ୍ୟୀଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ଭାବେ ହତ୍ୟା କଲା।
ସତତଂ ପିଶିତାସକ୍ତଶ୍ଚରିଷ୍ଯସି ମହୀମିମାମ୍
ଏହିପରି ତୁମେ ସଦା ମାଂସରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବ।
ଜଗାମ ଶରଣଂ ଶକ୍ତିଂ ପ୍ରସାଦଯିତୁମ ର୍ହଯତ୍ ପ୍ରସାଦ୍ଯମାନୋ ଭୂପେନ ତଦା ତେନାପି ଭକ୍ଷିତଃ
ସେ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; କିନ୍ତୁ ରାଜା ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଶକ୍ତିଂ ତଂ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ତୁ ଵଶିଷ୍ଠସ୍ଯାପରାନ୍ତୁ ତାନ୍
ଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଖାଇଦେଇ, ସେ ପରେ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଅମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଖାଇଦେଲେ।
ତଦାପ୍ରଭୃତି ସଂଜାତଃ ପୁରୁଷାଦୋ ନୃପୋତ୍ତମଃ ।। 5.2.80.
ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ମାନବ ମାଂସ ଭୋଜୀ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯାନକାନ୍ସ୍ଵପ୍ନାନ୍ସ ରାଜା ପର୍ଯ୍ଯତପ୍ଯତ
ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି, ସେ ରାଜା ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କଲେ।
ଅଥାପ୍ଯୁକ୍ତମମାତ୍ଯୈଶ୍ଚ କିଂ କରୋଷି ମହୀପତେ
ତାପରେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ଆପଣ କଣ କରୁଛନ୍ତି?'
ସ ରାଜା କଥଯାମାସ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନାନନୁପୂର୍ଵଶଃ
ସେ ରାଜା ପରେ ପରେ ତାଙ୍କର ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଉପରୁଦ୍ଧାଂ ଚ ଜଗତୀଂ ଘନେନ ତମସା ଵୃତାମ୍
ଘନ ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଶ୍ୱଟି ଆବୃତ ହୋଇ ଅଟକିଯାଇଥିଲା।
ପତଂତମଦ୍ରିଶିଖରାତ୍କଲୁଷେ ଗୋମଯେ ହ୍ରଦେ
ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଗୋମୟ ଓ କାଦା ଭରିଥିବା ଦଳିଆ ଜଳାଶୟକୁ ପଡ଼ିଗଲି।
ତୈଲେନାଭ୍ଯକ୍ତସର୍ଵାଂଗସ୍ତୈଲମେଵାଵଗାହଯନ୍
ମୋ ସରା ଶରୀର ତେଲରେ ଲପେଟାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଭିତରକୁ ଡୁବିଯାଇଥିଲି।
ଗାଯଂତି ପ୍ରମଦା ରକ୍ତା ରକ୍ତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନାଃ
ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା ଆସକ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।
ତାଭିରାକୃଷ୍ଯମାଣୋଽପି ନୀତୋଽହଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମ୍
ସେମାନେ ମୋତେ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ, ମୁଁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଉଥିଲି।
ପାଂସୁକର୍ଦମଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ମଗ୍ନୋହଂ ଲୋହଯଂତ୍ରିତଃ
ମୁଁ ବାଳି ଓ କାଦା ମଧ୍ୟରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲି, ଲୋହା ଯନ୍ତ୍ରରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଥିଲି।
ସୃଗାଲୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣଶ୍ଚ ସ୍ଥିତୋ ମଦ୍ଗୁରମସ୍ତକେ 5.2.80.
ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଢ଼ିଅଛି, ଶ୍ୟାଳମାନେ ମୋତେ ଖାଉଥିଲେ।
ନଦୀଂ ନିମଗ୍ନୋ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ଜଲହୀନାଂ ମହୀସମାମ୍
ମୁଁ ଏକ ନଦୀରେ ଡୁବିଯାଇ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ହୋଇ ଥିଲି, ଜଳ ହୀନ ଭୂମି ପରି।