ତତୋ ଗିରୌ ପପାତୈଷ ଶକ୍ରଵଜ୍ରାଭିତାଡିତଃ ଅସ୍ମିଂସ୍ତୁ ପତିତେ ବାଲେ ମୃତକଲ୍ପେଽଶନିକ୍ଷତାତ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଏହି ଶିଶୁ ବଜ୍ର ଘାତରେ ମୃତବତ୍ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ—
ତତୋ ଵାଯୁଃ ସମାଦାଯ ମହା କାଲଵନଂ ଗତଃ
ତାପରେ ବାୟୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଗଲେ।
ସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରସ୍ତୁ ଲିଂଗେନ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ଲଵଂଗମଃ
ଲିଙ୍ଗର ସ୍ପର୍ଶ ହେବା ସାଥିରେ ବନର ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରାଣଵଂତମିମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଵନୋ ହର୍ଷିତସ୍ତଦା
ଏହି ଜଣେ ପୁଣି ସ୍ୱାସ୍ ନେଉଥିବାକୁ ଦେଖି ବାୟୁ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ୍ପର୍ଶନାଦସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମମ ପୁତ୍ରଃ ସମୁତ୍ଥିତଃ 5.2.79.
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସ୍ପର୍ଶରେ ମୋ ପୁଅ ପୁଣି ଉଠିଛି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶକ୍ରଃ ସମାଯାତଃ ସୁରୈର୍ଵୃତଃ
ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ମତ୍କରୋତ୍ସୃଷ୍ଟଵଜ୍ରେଣ ଯସ୍ମାଦସ୍ଯହନୁର୍ହତଃ
ମୋ ଛାଡ଼ିଥିବା ବଜ୍ରରେ ତାଙ୍କର ହନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ଵରୁଣୋଽସ୍ଵ ଵରଂ ପ୍ରାଦାନ୍ନାସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ପରେ ବରୁଣ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ— ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ ନାହିଁ।
ସୂର୍ଯେଣ ଚ ପ୍ରଭା ଦତ୍ତା ପଵନେନ ଗତିର୍ଦ୍ରୁତା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଲେ, ପବନ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଗତି ଦେଲେ।
ଆଯୁଧାନାଂ ହି ସର୍ଵେଷାମଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ସେ ଅଜୟ ହେବେ।
ଅମିତ୍ରଭଯଦୋ ହ୍ଯେଷ ମିତ୍ରାଣାମଭଯ ପ୍ରଦଃ
ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ନିରାପଦତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଶତ୍ରୋର୍ବଲୋତ୍ସାଦନାଯ ରାଘଵପ୍ରୀତଯେ ସଦା
ରାଘବଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ସେ ସଦା ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ନାଶ କରନ୍ତି।
ହତେ ତୁ ରାଵଣେ ଭୂଯୋ ରାମସ୍ଯାନୁମତେ ସ୍ଥିତଃ
ରାବଣ ବଧ ହେଲାପରେ ସେ ରାମଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ରହିଲେ।
ତତୋ ମାଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଭାଵିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋତେ ପୂଜିବେ।
ଅଥ ଗଂଧଵହଃ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଗୃହମାନଯତ୍ 5.2.79.
ତାପରେ ପବନଦେବ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ନେଇ ଘରକୁ ଆଣିଲେ।
ଏଵଂ ଲିଂଗପ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ ବଲଵାନ୍ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ପବନପୁତ୍ର ବଳଶାଳୀ ହେଲେ।
ପରାକ୍ରମୋତ୍ସାହମତି ପ୍ରତାପୈଃ ସୌଶୀଲ୍ଯମାଧୁର୍ଯନଯାଦିକୈଶ୍ଚ
ସେ ପରାକ୍ରମ, ଉତ୍ସାହ, ବୁଦ୍ଧି, ତେଜ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।
ମମେଵ ଵିକ୍ଷୋଭିତସାଗରସ୍ଯ ଲୋକାନ୍ଦି ଧକ୍ଷୋରିଵ ପାଵକସ୍ଯ
ମୋ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦଗ୍ଧ କରେ, ସେପରି।
ଏତଦ୍ଵୈ କଥିତ ତୁଭ୍ଯଂ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରି ପୃଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେଇ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଦୃଷ୍ଟଃ ସଭାଜିତଶ୍ଚାପି ରାମ ଗଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍ ପୂଜଯାମାସୁରୀଶାନଂ ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍ ସମର୍ଚଯଂତି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଲିଂଗଂ ତ୍ରିଦଶପୂଜିତମ୍
ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ସମ୍ମାନ କରି ଆମେ ଯାଉଛୁ; ସେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶିବ, ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜନ୍ତି।
ଵ୍ରଜଂତ୍ଯେଵ ସୁଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମସାଯୁଜ୍ଯମଵ୍ଯଯମ୍। ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ତୁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଲଭଂତେ ମୋକ୍ଷମଵ୍ଯଯମ୍
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ ସାୟୁଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହା ପାଇଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଯଃ ପଶ୍ଯତି ନରୋ ଲିଂଗଂ ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରॆ ପ୍ରିଯ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି, ପ୍ରିୟ।
ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ତସ୍ଯୈଵ ଗତିର୍ନ ପ୍ରତିହନ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତାଙ୍କର ପଥ କେବେ ବାଧା ପାଏ ନାହିଁ।
ବାଲସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶଵିମାନେନ ସୁଵର୍ଚସା 5.2.79.
ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ।
ଵିଚରତ୍ଯଵିଚାରେଣ ସର୍ଵଲୋକାନ୍ଦିଵୌକସାମ୍
ସେ ବିଚାର ବିନା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ସ୍ଵର୍ଗାଚ୍ଚ୍ଯୁତଃ ପ୍ରଜାଯେତ କୁଲେ ମହତି ରୂପଵାନ୍
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସି ପଡି, ସେ ଏକ ବଡ଼ କୁଳରେ ଶୁଭ ରୂପ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ରାଜା ଵା ରାଜତୁଲ୍ଯୋ ଵା ଦର୍ଶନାଦସ୍ଯ ଜାଯତେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ କେହି ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜା ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଂଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଉଣାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଆଶୀତିକଂ ଵିଜାନୀହି ଦେଵଂ ସ୍ଵପ୍ନେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ସ୍ୱପ୍ନେଶ୍ୱର ନାମକ ଆଶୀତିକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣ।