ରାମ ଉଵାଚ ଏତସ୍ଯ ବାହୁଵୀର୍ଯେଣ ଲଂକା ସୀତା ଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ରାମ କହିଲେ: ଏହାର ବାହୁବଳରେ ଲଙ୍କା, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—
ସଖାଯଂ ଵାନରପତିର୍ମୁକ୍ତ୍ଵୈନଂ ହରିପୁଂଗଵମ୍
ଏହି ବନ୍ଧୁ, ବାନରମାନ୍ୟର ରାଜା, ଏହି ବନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଵାଲୀ କିମର୍ଥମେତେନ ସୁଗ୍ରୀଵପ୍ରିଯକାମ୍ଯଯା
ବାଲୀ, ସେ କାହିଁକି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଏହା କଲେ?
ନାଯଂ ଵିଦିତଵାନ୍ମନ୍ଯେ ହନୁମାନାତ୍ମନୋ ବଲମ୍
ମୁଁ ଭାବୁଛି ହନୁମାନ୍ ନିଜ ବଳ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ରାମଂ ତୁ ମୁନଯୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରୁଵନ୍ 5.2.79.
ଏଭଳି ରାମ କହୁଥିବା ବେଳେ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ ବଲେ ଵିଦ୍ଯତେ ତୁଲ୍ଯୋ ନ ଗତୌ ନ ମତାଵପି
ତାଙ୍କ ବଳରେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତତାରେ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ନ ଜ୍ଞାତଂ ହି ବଲଂ ଯେନ ବଲିନା ଵାଲିମର୍ଦନେ
ବଳଶାଳୀ ବାଲୀଙ୍କୁ ଦଳନ କଲେବେଳେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ବଳ ଜଣା ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ।
ତନ୍ନ ଵର୍ଣଯିତୁଂ ଶକ୍ଯମେତସ୍ଯ ତୁ ବଲଂ ମହତ୍
ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ବଳକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଅସୌ ହି ଜାତମାତ୍ରୋଽପି ବାଲାର୍କ ଇଵ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍
ସେ ଜନ୍ମମାତ୍ର ଶିଶୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଜଣେ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଥିଲା।
ତୂର୍ଣମାଧାଵତୋ ରାମ ଶକ୍ରେଣ ଵିଦିତାତ୍ମନା
ଝଟପଟ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯିଏ ନିଜକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ତତୋ ଗିରୌ ପପାତୈଷ ଶକ୍ରଵଜ୍ରାଭିତାଡିତଃ ଅସ୍ମିଂସ୍ତୁ ପତିତେ ବାଲେ ମୃତକଲ୍ପେଽଶନିକ୍ଷତାତ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଏହି ଶିଶୁ ବଜ୍ର ଘାତରେ ମୃତବତ୍ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ—
ତତୋ ଵାଯୁଃ ସମାଦାଯ ମହା କାଲଵନଂ ଗତଃ
ତାପରେ ବାୟୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଗଲେ।
ସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରସ୍ତୁ ଲିଂଗେନ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ଲଵଂଗମଃ
ଲିଙ୍ଗର ସ୍ପର୍ଶ ହେବା ସାଥିରେ ବନର ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରାଣଵଂତମିମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଵନୋ ହର୍ଷିତସ୍ତଦା
ଏହି ଜଣେ ପୁଣି ସ୍ୱାସ୍ ନେଉଥିବାକୁ ଦେଖି ବାୟୁ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ୍ପର୍ଶନାଦସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମମ ପୁତ୍ରଃ ସମୁତ୍ଥିତଃ 5.2.79.
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସ୍ପର୍ଶରେ ମୋ ପୁଅ ପୁଣି ଉଠିଛି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶକ୍ରଃ ସମାଯାତଃ ସୁରୈର୍ଵୃତଃ
ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ମତ୍କରୋତ୍ସୃଷ୍ଟଵଜ୍ରେଣ ଯସ୍ମାଦସ୍ଯହନୁର୍ହତଃ
ମୋ ଛାଡ଼ିଥିବା ବଜ୍ରରେ ତାଙ୍କର ହନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ଵରୁଣୋଽସ୍ଵ ଵରଂ ପ୍ରାଦାନ୍ନାସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ପରେ ବରୁଣ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ— ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ ନାହିଁ।
ସୂର୍ଯେଣ ଚ ପ୍ରଭା ଦତ୍ତା ପଵନେନ ଗତିର୍ଦ୍ରୁତା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଲେ, ପବନ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଗତି ଦେଲେ।
ଆଯୁଧାନାଂ ହି ସର୍ଵେଷାମଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ସେ ଅଜୟ ହେବେ।
ଅମିତ୍ରଭଯଦୋ ହ୍ଯେଷ ମିତ୍ରାଣାମଭଯ ପ୍ରଦଃ
ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମିତ୍ରମାନେ ପାଇଁ ନିରାପଦତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଶତ୍ରୋର୍ବଲୋତ୍ସାଦନାଯ ରାଘଵପ୍ରୀତଯେ ସଦା
ରାଘବଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ସେ ସଦା ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ନାଶ କରନ୍ତି।
ହତେ ତୁ ରାଵଣେ ଭୂଯୋ ରାମସ୍ଯାନୁମତେ ସ୍ଥିତଃ
ରାବଣ ବଧ ହେଲାପରେ ସେ ରାମଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ରହିଲେ।
ତତୋ ମାଂ ତ୍ରିଦଶାଃ ସର୍ଵେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ଭାଵିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋତେ ପୂଜିବେ।
ଅଥ ଗଂଧଵହଃ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଗୃହମାନଯତ୍ 5.2.79.
ତାପରେ ପବନଦେବ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ନେଇ ଘରକୁ ଆଣିଲେ।
ଏଵଂ ଲିଂଗପ୍ରଭାଵାଚ୍ଚ ବଲଵାନ୍ମାରୁତାତ୍ମଜଃ
ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ପବନପୁତ୍ର ବଳଶାଳୀ ହେଲେ।
ପରାକ୍ରମୋତ୍ସାହମତି ପ୍ରତାପୈଃ ସୌଶୀଲ୍ଯମାଧୁର୍ଯନଯାଦିକୈଶ୍ଚ
ସେ ପରାକ୍ରମ, ଉତ୍ସାହ, ବୁଦ୍ଧି, ତେଜ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।
ମମେଵ ଵିକ୍ଷୋଭିତସାଗରସ୍ଯ ଲୋକାନ୍ଦି ଧକ୍ଷୋରିଵ ପାଵକସ୍ଯ
ମୋ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦଗ୍ଧ କରେ, ସେପରି।
ଏତଦ୍ଵୈ କଥିତ ତୁଭ୍ଯଂ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵଂ ପରି ପୃଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ସେଇ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଦୃଷ୍ଟଃ ସଭାଜିତଶ୍ଚାପି ରାମ ଗଚ୍ଛାମହେ ଵଯମ୍ ପୂଜଯାମାସୁରୀଶାନଂ ହନୁମତ୍କେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍ ସମର୍ଚଯଂତି ଯେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଲିଂଗଂ ତ୍ରିଦଶପୂଜିତମ୍
ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ସମ୍ମାନ କରି ଆମେ ଯାଉଛୁ; ସେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶିବ, ହନୁମତ୍କେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜନ୍ତି।