ଚିରଂ ଜୀଵତୁ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଵାନରୋ ହନୁମାନ୍ସଦା
ବାନର ହନୁମାନ୍ ସଦା ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଲାଭ କରୁ।
ଆଖଂଡଲୋଽଗ୍ନିର୍ଭଗଵାନ୍ଯମୋ ଵୈ ନିଋତିସ୍ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣା ସହିତାଶ୍ଚୈଵ ଦିକ୍ପାଲାଃ ପାତୁ ସର୍ଵଦା
ଅଙ୍ଗଦ, ଅଗ୍ନି, ପୂଜ୍ୟ ଯମ, ଏବଂ ନିରୃତି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେଷାଂ ତୁ ଵଚନଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ସେଇ ପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି,
କିମର୍ଥଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵାନରୋଽଯଂ ପ୍ରଶଂସିତଃ
ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଛାଡି ଏହି ବାନରକୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି?
ଅଥୋଚୁଃ ସତ୍ଯମେଵୈତତ୍କାରଣଂ ଵାନରୋତ୍ତମେ 5.2.79.
ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ: 'ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍, ଏହି ବାନରମଧ୍ୟରେ ଏହି କାରଣ ଅଛି।'
ଏଷ ଦେଵ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଯୋଜନାନାଂ ଶତଂ ପ୍ଲୁତଃ
ଏହି ଦେବତାସ୍ୱରୂପ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଲାଫ ଦେଇଥିଲେ।
ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରପ୍ରତିମଂ କୃତଂ ରୂପମନେନ ଵୈ
ସେ ନିଜ ରୂପକୁ ହାତର ଏକ ପ୍ରମାଣ ଛୋଟ କରିଥିଲେ।
ସେନାଗ୍ରଗା ମଂତ୍ରିପୁତ୍ରାଃ କିଂକରା ରାଵଣାତ୍ମଜାଃ
ସେନାପତିମାନେ, ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସେବକମାନେ ଓ ରାବଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ—
ଭୂଯୋ ବନ୍ଧଵିମୁକ୍ତେନ ସଂଭାଷ୍ଯ ତୁ ଦଶାନନମ୍
ପୁଣି ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ ସେ ଦଶମୁଖୀ ସହ କଥା ହେଲେ।
ନ କାଲସ୍ଯ ନ ଶକ୍ରସ୍ଯ ନ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵେଧସୋଽପି ଵା
ନ ସମୟ, ନ ଇନ୍ଦ୍ର, ନ ବିଷ୍ଣୁ, ଏବଂ ନ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା—
ରାମ ଉଵାଚ ଏତସ୍ଯ ବାହୁଵୀର୍ଯେଣ ଲଂକା ସୀତା ଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ରାମ କହିଲେ: ଏହାର ବାହୁବଳରେ ଲଙ୍କା, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—
ସଖାଯଂ ଵାନରପତିର୍ମୁକ୍ତ୍ଵୈନଂ ହରିପୁଂଗଵମ୍
ଏହି ବନ୍ଧୁ, ବାନରମାନ୍ୟର ରାଜା, ଏହି ବନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଵାଲୀ କିମର୍ଥମେତେନ ସୁଗ୍ରୀଵପ୍ରିଯକାମ୍ଯଯା
ବାଲୀ, ସେ କାହିଁକି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଏହା କଲେ?
ନାଯଂ ଵିଦିତଵାନ୍ମନ୍ଯେ ହନୁମାନାତ୍ମନୋ ବଲମ୍
ମୁଁ ଭାବୁଛି ହନୁମାନ୍ ନିଜ ବଳ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ରାମଂ ତୁ ମୁନଯୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରୁଵନ୍ 5.2.79.
ଏଭଳି ରାମ କହୁଥିବା ବେଳେ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ ବଲେ ଵିଦ୍ଯତେ ତୁଲ୍ଯୋ ନ ଗତୌ ନ ମତାଵପି
ତାଙ୍କ ବଳରେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତତାରେ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ନ ଜ୍ଞାତଂ ହି ବଲଂ ଯେନ ବଲିନା ଵାଲିମର୍ଦନେ
ବଳଶାଳୀ ବାଲୀଙ୍କୁ ଦଳନ କଲେବେଳେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ବଳ ଜଣା ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ।
ତନ୍ନ ଵର୍ଣଯିତୁଂ ଶକ୍ଯମେତସ୍ଯ ତୁ ବଲଂ ମହତ୍
ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ବଳକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଅସୌ ହି ଜାତମାତ୍ରୋଽପି ବାଲାର୍କ ଇଵ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍
ସେ ଜନ୍ମମାତ୍ର ଶିଶୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଜଣେ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଥିଲା।
ତୂର୍ଣମାଧାଵତୋ ରାମ ଶକ୍ରେଣ ଵିଦିତାତ୍ମନା
ଝଟପଟ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯିଏ ନିଜକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ।
ତତୋ ଗିରୌ ପପାତୈଷ ଶକ୍ରଵଜ୍ରାଭିତାଡିତଃ ଅସ୍ମିଂସ୍ତୁ ପତିତେ ବାଲେ ମୃତକଲ୍ପେଽଶନିକ୍ଷତାତ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଏହି ଶିଶୁ ବଜ୍ର ଘାତରେ ମୃତବତ୍ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ—
ତତୋ ଵାଯୁଃ ସମାଦାଯ ମହା କାଲଵନଂ ଗତଃ
ତାପରେ ବାୟୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଗଲେ।
ସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରସ୍ତୁ ଲିଂଗେନ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ପ୍ଲଵଂଗମଃ
ଲିଙ୍ଗର ସ୍ପର୍ଶ ହେବା ସାଥିରେ ବନର ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରାଣଵଂତମିମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପଵନୋ ହର୍ଷିତସ୍ତଦା
ଏହି ଜଣେ ପୁଣି ସ୍ୱାସ୍ ନେଉଥିବାକୁ ଦେଖି ବାୟୁ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ୍ପର୍ଶନାଦସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ମମ ପୁତ୍ରଃ ସମୁତ୍ଥିତଃ 5.2.79.
ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସ୍ପର୍ଶରେ ମୋ ପୁଅ ପୁଣି ଉଠିଛି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଶକ୍ରଃ ସମାଯାତଃ ସୁରୈର୍ଵୃତଃ
ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ମତ୍କରୋତ୍ସୃଷ୍ଟଵଜ୍ରେଣ ଯସ୍ମାଦସ୍ଯହନୁର୍ହତଃ
ମୋ ଛାଡ଼ିଥିବା ବଜ୍ରରେ ତାଙ୍କର ହନୁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।
ଵରୁଣୋଽସ୍ଵ ଵରଂ ପ୍ରାଦାନ୍ନାସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ପରେ ବରୁଣ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ— ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ ନାହିଁ।
ସୂର୍ଯେଣ ଚ ପ୍ରଭା ଦତ୍ତା ପଵନେନ ଗତିର୍ଦ୍ରୁତା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଲେ, ପବନ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଗତି ଦେଲେ।
ଆଯୁଧାନାଂ ହି ସର୍ଵେଷାମଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ସେ ଅଜୟ ହେବେ।