ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଭଯଂ ହିତ୍ଵା ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍ ।। 5.2.78.
ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟକୁ ଛାଡି ଦେଇ, ସେ ଉଚ୍ଚତମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ବ୍ରହ୍ମହାପି ଚ ଯୋ ଗଚ୍ଛେଦଵିମୁକ୍ତେଶ୍ଵରଂ ଯଜେତ୍
ଯେଉଁଠି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ କିମ୍ବା ସେଠାରେ ପୂଜା କରେ,
ଶାଠ୍ଯେନାପି ଚ ଯଃ ପଶ୍ଯେଦଵିମୁକ୍ତେ ଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍
କିମ୍ବା ଯଦି ଚତୁରତା ସହିତ ମଧ୍ୟ ଅବିମୁକ୍ତରେ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ,
ସ୍ମୃତଃ ସଂପୂଜିତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୁତୋ ଵା ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତଵୈଃ
ଯଦି ସେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କିମ୍ବା ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଏହି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତିକୁ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସମୀହିତଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ,
ପ୍ରାପ୍ତରାଜ୍ଯସ୍ଯ ରାମସ୍ଯ ରାକ୍ଷସାନାଂ ଵଧେ କୃତେ
ରାକ୍ଷସମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହେବା ପରେ ରାମଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ମିଳିଥିଲାବେଳେ,
ରାମେଣ ପୂଜିତାଃ ସର୍ଵେ ହ୍ଯଗସ୍ତିପ୍ରମୁଖା ଦ୍ଵିଜାଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଆଦି ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତୁ ନିହତୋ ରାମ ରାଵଣଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵାନ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ପୁଅ ଓ ନାତି ଥିବା ରାବଣ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲା, ହେ ରାମ।
ହନୂମତା ଚ ସହିତଂ ଵାନରେଣ ମହାତ୍ମନା
ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ୍ ସହିତ ଏହି ବାନରଟି,
ଚିରଂ ଜୀଵତୁ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଵାନରୋ ହନୁମାନ୍ସଦା
ବାନର ହନୁମାନ୍ ସଦା ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଲାଭ କରୁ।
ଆଖଂଡଲୋଽଗ୍ନିର୍ଭଗଵାନ୍ଯମୋ ଵୈ ନିଋତିସ୍ତଥା ବ୍ରହ୍ମଣା ସହିତାଶ୍ଚୈଵ ଦିକ୍ପାଲାଃ ପାତୁ ସର୍ଵଦା
ଅଙ୍ଗଦ, ଅଗ୍ନି, ପୂଜ୍ୟ ଯମ, ଏବଂ ନିରୃତି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦିଗ୍ପାଳମାନେ ସଦା ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତେଷାଂ ତୁ ଵଚନଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍
ସେଇ ପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି,
କିମର୍ଥଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵାନରୋଽଯଂ ପ୍ରଶଂସିତଃ
ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଛାଡି ଏହି ବାନରକୁ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି?
ଅଥୋଚୁଃ ସତ୍ଯମେଵୈତତ୍କାରଣଂ ଵାନରୋତ୍ତମେ 5.2.79.
ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ: 'ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍, ଏହି ବାନରମଧ୍ୟରେ ଏହି କାରଣ ଅଛି।'
ଏଷ ଦେଵ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଯୋଜନାନାଂ ଶତଂ ପ୍ଲୁତଃ
ଏହି ଦେବତାସ୍ୱରୂପ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଶତ ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଲାଫ ଦେଇଥିଲେ।
ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରପ୍ରତିମଂ କୃତଂ ରୂପମନେନ ଵୈ
ସେ ନିଜ ରୂପକୁ ହାତର ଏକ ପ୍ରମାଣ ଛୋଟ କରିଥିଲେ।
ସେନାଗ୍ରଗା ମଂତ୍ରିପୁତ୍ରାଃ କିଂକରା ରାଵଣାତ୍ମଜାଃ
ସେନାପତିମାନେ, ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସେବକମାନେ ଓ ରାବଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ—
ଭୂଯୋ ବନ୍ଧଵିମୁକ୍ତେନ ସଂଭାଷ୍ଯ ତୁ ଦଶାନନମ୍
ପୁଣି ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ ସେ ଦଶମୁଖୀ ସହ କଥା ହେଲେ।
ନ କାଲସ୍ଯ ନ ଶକ୍ରସ୍ଯ ନ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵେଧସୋଽପି ଵା
ନ ସମୟ, ନ ଇନ୍ଦ୍ର, ନ ବିଷ୍ଣୁ, ଏବଂ ନ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା—
ରାମ ଉଵାଚ ଏତସ୍ଯ ବାହୁଵୀର୍ଯେଣ ଲଂକା ସୀତା ଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ରାମ କହିଲେ: ଏହାର ବାହୁବଳରେ ଲଙ୍କା, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—
ସଖାଯଂ ଵାନରପତିର୍ମୁକ୍ତ୍ଵୈନଂ ହରିପୁଂଗଵମ୍
ଏହି ବନ୍ଧୁ, ବାନରମାନ୍ୟର ରାଜା, ଏହି ବନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
ଵାଲୀ କିମର୍ଥମେତେନ ସୁଗ୍ରୀଵପ୍ରିଯକାମ୍ଯଯା
ବାଲୀ, ସେ କାହିଁକି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଏହା କଲେ?
ନାଯଂ ଵିଦିତଵାନ୍ମନ୍ଯେ ହନୁମାନାତ୍ମନୋ ବଲମ୍
ମୁଁ ଭାବୁଛି ହନୁମାନ୍ ନିଜ ବଳ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଜ୍ଞାନ ଥିଲେ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ରାମଂ ତୁ ମୁନଯୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରୁଵନ୍ 5.2.79.
ଏଭଳି ରାମ କହୁଥିବା ବେଳେ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ ବଲେ ଵିଦ୍ଯତେ ତୁଲ୍ଯୋ ନ ଗତୌ ନ ମତାଵପି
ତାଙ୍କ ବଳରେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତତାରେ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ନ ଜ୍ଞାତଂ ହି ବଲଂ ଯେନ ବଲିନା ଵାଲିମର୍ଦନେ
ବଳଶାଳୀ ବାଲୀଙ୍କୁ ଦଳନ କଲେବେଳେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ବଳ ଜଣା ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ।
ତନ୍ନ ଵର୍ଣଯିତୁଂ ଶକ୍ଯମେତସ୍ଯ ତୁ ବଲଂ ମହତ୍
ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ବଳକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଅସୌ ହି ଜାତମାତ୍ରୋଽପି ବାଲାର୍କ ଇଵ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍
ସେ ଜନ୍ମମାତ୍ର ଶିଶୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଜଣେ ତରୁଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଥିଲା।
ତୂର୍ଣମାଧାଵତୋ ରାମ ଶକ୍ରେଣ ଵିଦିତାତ୍ମନା
ଝଟପଟ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯିଏ ନିଜକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ।