ମଯା ସଂଶ୍ଲେଷିତଃ ସ୍ନେହାଦୁତ୍ସଂଗେଽପ୍ଯଧିରୋପିତଃ
ମୁଁ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲି ଏବଂ ମୋ ଗୋଦରେ ବସାଇଲି।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ନରା ଲିଂଗଂ ତ୍ଵଯା ସଂପୂଜିତଂ ଭୁଵି 5.2.77.
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଯେଉଁ ଲୋକେ ଦେଖନ୍ତି,
ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷା ଭଵିଷ୍ଯଂତି ସର୍ଵକାମୈରଲଂକୃତାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଶୋଭିତ ଗଣମାନ୍ୟ ହେବେ।
ଦର୍ଶନାତ୍କ୍ଷୀଯତେ ପାପମୈହିକଂ ପୂର୍ଵକଂ ତଥା
ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଜନ୍ମର ଓ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଯଃ ପୂଜଯେଚ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାମଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ସୋମଵାସରେ
ଯେଉଁଠି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ସୋମବାରରେ ଏହାକୁ ପୂଜା କରେ,
ପୈତୃକୈର୍ମାତୃକୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ କୁଲୈସ୍ତୁ ସପ୍ତଭିର୍ଯୁତଃ
ସେ ନିଜ ପିତୃମାତୃ ଏବଂ ସାତିଟି ପରିବାର ସହିତ,
ପୁଷ୍ପଦଂତେଶ୍ଵରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୋଽଶ୍ଵମେଧଫଲଂଲଭେତ୍
ପୁଷ୍ପଦନ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ମୃତୋ ଗାଂଧର୍ଵଲୋକେ ତୁ ଯାତି ଵିଦ୍ଯାଧରୈର୍ଵୃତଃ ନିଯମେନ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷ ଜାଯତେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଦିନମ୍
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ, ଵିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି; ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିନରେ ସେ ଗଣମାନ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ସପ୍ତଲୋକେଷୁ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାନ୍ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସେ ସାତଟି ଲୋକରେ ଏଇଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରି, କ୍ରମକ୍ରମେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଅନୁଭବ କରେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ୍ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତ ସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାରେ, ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତିଖଣ୍ଡରେ, ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ବିଷୟରେ, ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ସତସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟେ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଫଳ ମିଳିଯାଏ,
ଶାକଲେ ନଗରେ ଦେଵି ଚିତ୍ରସେନୋ ମହୀପତିଃ
ଶାକଳ ନଗରରେ, ହେ ଦେବୀ, ଚିତ୍ରସେନ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଭାର୍ଯା ପ୍ରାଣେ ଭ୍ଯୋଽପି ଗରୀଗସୀ
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ଜୀବନଠାରୁ ମଧ୍ୟା ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଅପୁତ୍ରସ୍ଯାପି ନୃପତେଃ ପୁତ୍ରୀ ଜାତା ମନୋରମା
ରାଜାଙ୍କର କୌଣସି ପୁଅ ନଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ନାମ ମନୋରମା।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନା କନ୍ଯା ଲାଵଣ୍ଯଵତ୍ଯପି
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ ଏହି କନ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ।
ଵୈରାଗ୍ଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚ ଚଚାର ତନୁମଧ୍ଯମା
ବିରାଗ ଦେଖାଇ, ସେ ସୁସ୍ଲିମ୍ ଦେହ ଥିବା ଝିଅଟି ନିଜେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଲା।
ଉତ୍ସଂଗେ ଚ ନିଜେ କୃତ୍ଵା ମୂର୍ଧ୍ନି ଚାଘ୍ରାଯ ହର୍ଷିତଃ
ସେ ଖୁସି ହୋଇ ଝିଅଟିକୁ ନିଜ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସାଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ନୃପାଯ ନୃପପୁତ୍ରାଯ ସଂମତାଯ ଦ୍ଵିଜାଯ ଵା ହର୍ଷେଣ ଚାଵୃତୋ ରାଜା ପୁନଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ତାଂ ସୁତାମ୍
ରାଜା, ରାଜପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଗରିମାଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି, ଖୁସିରେ ଭରି ରାଜା ପୁଣିଥରେ ଝିଅକୁ ପଚାରିଲେ।
ପୃଷ୍ଟା ଚ ସା ଯଦା ଦେଵୀ ନ ଚୋଵାଚ ନୃପଂ ପ୍ରତି
ସେ ଦେବୀକୁ ପଚାରାଯିବା ସମୟରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ଯଦି ମଦ୍ଵଚନଂ ପୁତ୍ରି ପ୍ରତିଭାତି ନ ସାଂପ୍ରତମ୍ 5.2.78.
ମୋ ଝିଅ, ଏହି ସମୟରେ ମୋ କଥା ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗୁନଥିଲେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ନୃପତିନା ପିତ୍ରା ପ୍ରୋକ୍ତା ପୁନଃପୁନଃ
ଏଭଳି ରାଜା, ତାଙ୍କ ପିତା, ପୁଣିପୁଣି କହିଲେ—
ଜହାସ ଚାତିହାସେନ ପୁନଃ ଶ୍ଵାସାଂଶ୍ଚ ମୁଂଚତି
ସେ ବଡ଼ ହସିଲେ ଏବଂ ପୁଣିପୁଣି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତାମଵସ୍ଥାଂ ଗତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁତ୍ରୀ ମୁନ୍ମତ୍ତତାଂ ଗତାମ୍
ଝିଅଟି ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ପାଗଳ ପରି ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି—
ଭୂତେନ ଵା ପିଶାଚେନ ମତ୍ସୁତା ଲକ୍ଷଣୈର୍ଯୁତା
ସେ ଭାବିଲେ, 'ମୋ ଝିଅ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ଭୂତ କିମ୍ବା ପିଶାଚ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।'
ତଦା ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତଯା ପୁତ୍ର୍ଯା ମା ତାତ ଵିମନା ଭଵ
ତେବେ ଝିଅଟି କହିଲେ, 'ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନି, ବାପା।'
ନ ପିଶାଚେନ ଯକ୍ଷେଣ ତଵ କନ୍ଯା ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ତୁମର ଝିଅ କୌଣସି ପିଶାଚ କିମ୍ବା ଯକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ନୁହେଁ।
ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷେ ପୁରେ ଵିପ୍ରୋ ହରସ୍ଵାମୀ ବଭୂଵ ହ
ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ନଗରରେ ହରସ୍ୱାମୀ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନା ତସ୍ଯ ନାହଂ ପ୍ରିଯା ଵିଭୋ
ମୋର ରୂପ ଓ ଯୌବନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେଇପାରିଲି ନାହିଁ।
ନାନ୍ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିଦ୍ଦ୍ଵେଷ୍ଟା ମୁକ୍ତ୍ଵା ମାଂ ପୃଥିଵୀପତେ
ହେ ରାଜା, ସେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଘୃଣା କରୁନଥିଲେ।