ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଭାଷତେ କିଂଚିନ୍ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଵୀକ୍ଷତେ ତଦା
ସେ ସମୟରେ କେହି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, କେହି ମୁହଁ ଉଠାଇ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ।
ମମ ଚିତ୍ତମଵିଜ୍ଞାଯ ଗଣାନାମନୁକଂପଯା 5.2.77.
ମୋ ମନର ଭାବ ନ ଜାଣି, ଗଣମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରି,
ଇହ ସ୍ଥାସ୍ଯଂତି ସତତଂ ତ୍ଵତ୍ସମୀପେ ନ ସଂଶଯଃ
ସେମାନେ ସଦା ଏଠାରେ ତୁମ ପାଖରେ ରହିବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ହୀନାଂ ରଜୋଽଧିକାଂ ଦୀନାଂ ତମୋବହୁଲଧାରିଣୀମ୍
ଅଧମ, ରଜୋଗୁଣ ଅଧିକ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ଧକାର ଧାରଣ କରୁଥିବା,
ବ୍ରୁଵନ୍ନେଵଂ ଭ୍ରମେଣୈଵ ଭାଵ୍ଯର୍ଥେନ ପ୍ରଣୋଦିତଃ
ଏଭଳି କହି, ଭ୍ରମରେ ପଡି, ମନର ଅଭିପ୍ରାୟରେ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ ।
ପତ ତ୍ଵଂ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ଯସ୍ମାନ୍ମେ ଵିପ୍ରିଯଂ କୃତମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ଅପ୍ରିୟ କାମ କରିଥିବାରୁ, ମାନବ ଲୋକରେ ପଡ଼ ।
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରତାଂ ତୂର୍ଣଂ ପୁତ୍ର ଗଚ୍ଛ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁରନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଅ ହେଇଯାଅ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୀରକୋ ଦେଵି ଗତୋ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରତାମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ହେ ଦେବୀ, ବୀରକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ।
ପଶ୍ଚାତ୍ତାପେନ ସଂଯୁକ୍ତୋ ନିଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ପଛରୁ ଅନୁତାପରେ ପିଡିତ ହୋଇ, ସେ ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ ।
ପ୍ରଭୂଣାମେକଚିତ୍ତେନ ତେ ଭୃତ୍ଯା ଦୁର୍ଲଭାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଯେଉଁ ସେବକମାନେ ମାଲିକଙ୍କ ସହ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏକତା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି ।
ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ତ୍ରିଦଶାସ୍ତେଷାଂ ପ୍ରଭୁ ଭକ୍ତାଶ୍ଚ ଯେ ନରାଃ
ଓ ନଥ, ଦେବତାମାନେ ଏମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ନ ଜ୍ଞେଯଃ କେନ ତତ୍ତ୍ଵେନ ଦୁରାରାଧ୍ଯଃ ପ୍ରଭୁର୍ଭଵେତ୍ 5.2.77.
ପ୍ରଭୁ କେଉଁଠି ଏତେ କଠିନ ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ଏହି ସତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ କେହି ଜାଣିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵିନଶ୍ଯଂତ୍ଯୁପକାରାଣି ତସ୍ମାତ୍ସେଵା ସୁଦୁଷ୍କରା
ସେବା ଓପକାର କାମଗୁଡିକ ଅନ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ତେଣୁ ସେବା କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ନେନ ସଂସେଵ୍ଯା ଆତ୍ମରକ୍ଷଣତତ୍ପରୈଃ
ସେହିପାଇଁ, ନିଜ ରକ୍ଷାରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
କାଂସ୍ତୁ ଲୋକାନ୍ଗମିଷ୍ଯାମି କଲୁଷୀ ଭୂଣହା ଇଵ ଉଵାଚ ଦୀନଯା ଵାଚା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ପରି ଦୁଷିତ ହୋଇ କେଉଁ ଲୋକକୁ ଯିବି? ସେ ଦୁଃଖିତ କଣ୍ଠରେ ପୁନିପୁନି ଶିର ନମାଇ କହିଲେ।
ଦୀନୋଽସ୍ମି ଜ୍ଞାନହୀନୋଽସ୍ମି ପ୍ରଣତୋଽସ୍ମି ଚ ଶଂକର
ମୁଁ ଦୁଃଖି, ମୋ ପାଖରେ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶିର ନମାଇଛି, ହେ ଶଙ୍କର।
ନ ହି ନିର୍ଵହଣଂ ଯାଂତି ପ୍ରଭୂଣାମାଶ୍ରିତା ରୁଷଃ
ପ୍ରଭୁମାନଙ୍କ ରୋଷ ଉପରେ ଭରସା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ସଫଳତା ପାଉନାହାନ୍ତି।
ଅପି କୀଟ ପତଂଗତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛେଯଂ ତଵ ଶାସନାତ
ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଚାହେଁ କୀଟ ବା ପତଙ୍ଗ ହେବି।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଦଂତସ୍ଯ ପାର୍ଵତି
ପାର୍ବତୀ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି—
ଗଚ୍ଛ ପୁତ୍ର ମମାଦେଶାନ୍ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ପୁଅ, ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଅ।
କୀର୍ତ୍ତିସ୍ତେ ଭଵିତା ପୁତ୍ର ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍ ।। ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ତୁ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ମଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ପୁଅ, ତୋର କୀର୍ତ୍ତି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ନଶ୍ୱର ହେଉଅଯ୍ଯନ୍ତ ରହିବ। ଏହି କଥା ତୁମେ କହିବା ପରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ କହିଲି, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ନ ମେ ମିଥ୍ଯା ଵଚଃ ପୁତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି କଥଂଚନ 5.2.77.
ପୁଅ, ମୋ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହେବ ନାହିଁ।
ଵିମାନେ ପୁଷ୍ପପାଦେ ତୁ ସମାରୂଢୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରିବ।
ଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମଯା ଚୈଵ ମୁଦିତୋ ଵିଚରିଷ୍ଯସି
ଗଣମାନେ ଓ ମୋ ସହିତ ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିବା।
ଅହଂ ତତ୍ରାଗମିଷ୍ଯାମି ମହାକାଲଵନେ ଶୁଭେ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଯିବି।
ଅନଯା ଶୁଦ୍ଧଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଲୋକାନାମୁପକାରକଃ
ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ହି ମଯା ଦେଵି ପୁଷ୍ପଦଂତୋ ଗଣାଗ୍ରଣୀଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏଭଳି ମୁଁ କହିବା ପରେ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ—
ଲିଂଗମାରାଧଯାମାସ ଦୁର୍ଵାସେଶାଦଥୋତ୍ତରେ ତ୍ଵନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିମେଷ୍ଯାମି ପ୍ରସାଦସ୍ତେ କୃତୋଽଧୁନା
ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିଲେ, ପରେ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମ ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିବ; ଏବେ ତୁମ ଦୟା ମିଳିଛି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵି ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧମହଂ ଗତଃ
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏକାଠି ଯାଇଥିଲି।
ହୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ପୁଷ୍ପଦଂତୋଽପି ପୁଷ୍ପପଟ୍ଟାସନେ ଶୁଭେ
ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ଫୁଲରେ ସଜାଯାଇଥିବା ଶୁଭ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।