ଵ୍ଯାଲେଂଦ୍ରା ଵ୍ଯାକୁଲୀଭୂତା ଲୁଲିତାଶ୍ଚାଚଲେଶ୍ଵରାଃ
ବଡ଼ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ, ପାହାଡ଼ର ମାଲିକମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ଅଯୋନିଜଃ ଶିନିର୍ଵିପ୍ରଃ ପୁତ୍ରମିଚ୍ଛତ୍ଯଯୋନିଜମ୍ 5.2.77.
ଯିଏ ଜନ୍ମ ନ ନେଇଥିଲେ, ସେ ମୁନି ଶିନି ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଜନ୍ମ ସନ୍ତାନ ଚାହିଁଲେ।
ତ୍ଵଂ ତପସ୍ତ୍ଵଂ ପରଂ ଧାମ ଶିଖିଚଂଦ୍ରାର୍କଲୋଚନ
ତୁମେ ତପସ୍ୟା, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ, ମୟୂର, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚକ୍ଷୁଅଳି।
ସୁରାସୁରଗୁରୋ କିଂ ନ ପୁତ୍ରମସ୍ମୈ ପ୍ରଯଚ୍ଛସି
ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କର ଗୁରୁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ କାହିଁକି ଦେଉନାହଁ।
ଶିନେଃ ପୁତ୍ରପ୍ରଦାନଂ ତ୍ଵଂ କୁରୁ ମଦ୍ଵଚନାଚ୍ଛିଵ
ହେ ଶିବ, ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଶିନିଙ୍କୁ ପୁଅ ଦିଅ।
ତେଜାଂସି ଜ୍ଯୋତିଷାମେଵ ମହତାଂ ଚ ଵିଧିସ୍ଥିତଃ
ତାରା, ଗ୍ରହ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତସ୍ଯ ଚ ଦେଵେଶ ଵ୍ଯର୍ଥଃ କସ୍ମାତ୍ପରିଶ୍ରମଃ
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଭକ୍ତଙ୍କର ପ୍ରୟାସ କାହିଁକି ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ।
ତ୍ଵତ୍ପରସ୍ଯ ନ ଦେଵଶ ଯୁକ୍ତା ଦୁଃଖଵିଭୀଷିକା
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଯାହାଙ୍କୁ ଭକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖର ଭୟ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଵିପ୍ରାର୍ଥମନୁକଂପାର୍ଥଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ, ଦୟାବଶତଃ, ଓ ବିଶେଷ କରି ପୁଅ ପାଇଁ।
ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ହରଭକ୍ତାଶ୍ଚ କୂଷ୍ମାଂଡା ଗଗନେଚରାଃ
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ର, ହରଙ୍କ ଭକ୍ତ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେ ଚ ଵିଵିଧାକାରାଃ କାଲାସ୍ଯା ହରିପିଂଗଲାଃ
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆକୃତିର ଅନ୍ୟମାନେ, କାଳର ମୁହଁ, ହଳଦିଆ ଓ ପିତାଳିଆ ରଙ୍ଗରେ ଥିଲେ।
ନୀଲଗ୍ରୀଵା କୃଷ୍ଣମୁଖାଃ ପିଂଗଧୌତଜଟାସଟାଃ 5.2.77.
ନୀଳ ଗଳା, କଳା ମୁହଁ, ଓ ପିତାଳିଆ ଏବଂ ଧଳା ରଙ୍ଗର ଜଟା ଥିଲା।
ଘଂଟାକର୍ଣୋ ଵିଶାଖଶ୍ଚ ପରିଶେଷା ଗଣାଶ୍ଚ ଯେ
ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ, ବିଶାଖ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗଣମାନେ,
ଶୂଲଚଂଦ୍ରଧରାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵେ ତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମାଃ
ସମସ୍ତେ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ସମାନ ଥିଲା,
ସ୍ତୁଵଂତୋ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈରୂଚୁରେଵଂ ସମାହିତାଃ
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚଳ ମନରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସାଗୀତ ଗାଇ ଯଶଗାନ କରିଥିଲେ ।
ଗଣାନାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭକ୍ତିଂ ଚ ତାଦୃଶୀମ୍
ଗଣମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଏମିତି ଭକ୍ତି ଦେଖି,
ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ତପ୍ଯତି ତପଃ ଶିନିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମଃ
ଶିନି ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ପୁଅ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି ।
ତସ୍ଯାହଂ ସଂପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ସର୍ଵାନ୍କାମା ନ୍ଯଥେପ୍ସିତାନ୍
ମୁଁ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରିଦେବି ।
ମଦ୍ଵାକ୍ଯଂ କ୍ରିଯତାଂ ସଦ୍ଯୋ ଵିପ୍ରଃ କ୍ଲେଶାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯତାମ୍
ମୋ ଆଦେଶ ତୁରନ୍ତ କରାଯାଉ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଉ ।
ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵେ କଂପିତକଂଧରାଃ
ମୋ କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ କମ୍ପିତ ଗଳାରେ ରହିଗଲେ ।
ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଭାଷତେ କିଂଚିନ୍ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଵୀକ୍ଷତେ ତଦା
ସେ ସମୟରେ କେହି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, କେହି ମୁହଁ ଉଠାଇ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ।
ମମ ଚିତ୍ତମଵିଜ୍ଞାଯ ଗଣାନାମନୁକଂପଯା 5.2.77.
ମୋ ମନର ଭାବ ନ ଜାଣି, ଗଣମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରି,
ଇହ ସ୍ଥାସ୍ଯଂତି ସତତଂ ତ୍ଵତ୍ସମୀପେ ନ ସଂଶଯଃ
ସେମାନେ ସଦା ଏଠାରେ ତୁମ ପାଖରେ ରହିବେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ହୀନାଂ ରଜୋଽଧିକାଂ ଦୀନାଂ ତମୋବହୁଲଧାରିଣୀମ୍
ଅଧମ, ରଜୋଗୁଣ ଅଧିକ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ଧକାର ଧାରଣ କରୁଥିବା,
ବ୍ରୁଵନ୍ନେଵଂ ଭ୍ରମେଣୈଵ ଭାଵ୍ଯର୍ଥେନ ପ୍ରଣୋଦିତଃ
ଏଭଳି କହି, ଭ୍ରମରେ ପଡି, ମନର ଅଭିପ୍ରାୟରେ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ ।
ପତ ତ୍ଵଂ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ଯସ୍ମାନ୍ମେ ଵିପ୍ରିଯଂ କୃତମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ଅପ୍ରିୟ କାମ କରିଥିବାରୁ, ମାନବ ଲୋକରେ ପଡ଼ ।
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରତାଂ ତୂର୍ଣଂ ପୁତ୍ର ଗଚ୍ଛ ମମାଜ୍ଞଯା
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତୁରନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଅ ହେଇଯାଅ ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଵୀରକୋ ଦେଵି ଗତୋ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରତାମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ହେ ଦେବୀ, ବୀରକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ ।
ପଶ୍ଚାତ୍ତାପେନ ସଂଯୁକ୍ତୋ ନିଶ୍ଵସ୍ଯ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ପଛରୁ ଅନୁତାପରେ ପିଡିତ ହୋଇ, ସେ ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ ।
ପ୍ରଭୂଣାମେକଚିତ୍ତେନ ତେ ଭୃତ୍ଯା ଦୁର୍ଲଭାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଯେଉଁ ସେବକମାନେ ମାଲିକଙ୍କ ସହ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏକତା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି ।