ଏଵଂ ସ ରାକ୍ଷସୈର୍ଘୋରୈର୍ଵଡଲୋ ଵିନିଵାରିତଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡଳଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
କଦର୍ଥୀକୃତ୍ଯ ତୁ ସ ତାନ୍ରାକ୍ଷସାନ୍ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଥିବା ବଡଳ ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଅପମାନ କଲେ।
ଗୃହ୍ଣୀତ ବଧ୍ନୀତ ନିକୃନ୍ତତୈନଂ ପିବାମ ଖାଦାମ ଚ ଵୃତ୍ତହୀନମ୍
ତାକୁ ଧର, ବାନ୍ଧ, କାଟ—ଏହି ନୀଚକୁ ଆମେ ପିଇବା ଓ ଖାଇଦେବା!
ତତଃ ସ ଗୁର୍ଵୀଂ ଯମଦଣ୍ଡକଲ୍ପାଂ ମହାଗଦାଂ କାଂଚନପଟ୍ଟନଦ୍ଧାମ୍ 5.2.75.
ତାପରେ ସେ ଏକ ଭାରି ଗଦା ନେଲେ, ଯାହା ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ସୁନାର ପଟିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା।
ତେ ତସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ଵଲଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାବଲଂ ବାହୁବଲଂ ତଥୈଵ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଜ୍ଞାନର ବଳ ଓ ବାହୁବଳ ଦେଖିଲେ।
ଵିଦାର୍ଯମାଣାସ୍ତତ ଏଵ ତୂର୍ଣମାକାଶମାସ୍ଥାଯ ଵିମୂଢସଂଜ୍ଞାଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲାପରେ, ସେମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ଶକ୍ରଵଦ୍ଦାନଵଦୈତ୍ଯସଂଘାନ୍ଵିକ୍ରମ୍ଯ ଜିତ୍ଵା ମଦନାଭିତପ୍ତଃ
ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଜିତିଲେ, ଯଦିଓ ପ୍ରେମର ବାଣରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ରକ୍ଷପାଲାଃ ସମେତ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରଂ ଵୈ ଵଡଲେନ ନୁନ୍ନାଃ
ତାପରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ରକ୍ଷକମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ଧନର ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବଡଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାରିତ ହେଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଣିଭଦ୍ରୋ ମହାଯଶାଃ
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଣିଭଦ୍ର ଏହିପରି କହିଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ସା ନଲିନୀ ରମ୍ଯା ସେଵିତା ଵଡଲେନ ତୁ
ଯେହେତୁ ସେ ମନୋହର ନଳିନୀ ବଡଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ହୋଇଥିଲା,
ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ରୋ ମଦୀଯସ୍ତୁ ସର୍ଵଭାଗଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେହିଠୁ, ମୋ ପୁଅ ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବ।
ଇତି ଶପ୍ତସ୍ତଦା ଜାତୋ ଵଡଲୋ ଭୋଗଵର୍ଜିତଃ
ଏହିପରି ଶାପ ପାଇ, ସେ ସମୟରେ ବଡଳ ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପୀଡିତଃ କ୍ଷଯରୋଗେଣ ନ ଶଶାକ ଵିଚେଷ୍ଟିତୁମ୍
କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ଚଳାଚଳ କରିପାରୁନଥିଲେ।
ଚିଂତଯାମାସ ସହସା ଶାପମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ମହତ୍ 5.2.75.
ସେ ହଠାତ୍ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବଡ ଶାପ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
କଥଂ ଶପ୍ତୋଽସ୍ମି ତାତେନ ମଣିଭଦ୍ରେଣ ଵଲ୍ଲଭଃ
ମୁଁ କିପରି ମୋ ପିତା ମଣିଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଶାପିତ ହେଲି?
ଧନ୍ଯୋଽସୌ ମଣିଭଦ୍ରୋଽପି ମତ୍ତାତୋ ଯେନ ଭୂତଲେ
ଧନ୍ୟ ମୋ ପିତା ମଣିଭଦ୍ର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଵଡଲେନ ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଧନ୍ଯୋଽହଂ ପ୍ରଭୁକାରଣାତ୍
ପୁଣି ବଡଳ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ ଧନ୍ୟ ହୋଇଛି।'
ଅନ୍ଯାଯେନ ଯଥାକାମଂ ପ୍ରାରବ୍ଧଃ ସଂଚିତଶ୍ଚିରମ୍
ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ, ମୋ ଇଚ୍ଛାମତେ, ଦୀର୍ଘଦିନ ଜମା ଥିବା କର୍ମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି।
ଏଵଂ ଵିଲପତସ୍ତସ୍ଯ ଵଡଲସ୍ଯ ଵରାନନେ ଦଦର୍ଶ ପୁତ୍ରଂ ପଂଗ୍ଵଂଧଂ କ୍ଷଯରୋଗପ୍ରପୀଡିତମ୍
ଏଭଳି ବଡଳ ବିଳାପ କରୁଥିବାବେଳେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ଓ କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ।
ନିଃଶ୍ଵସଂତଂ ସୁଦୁଃଖାର୍ତ୍ତଂ ଵିଲ ପଂତଂ ପୁନଃପୁନଃ ମଯା କୁପିତ୍ରା ହା ଵତ୍ସ ଶପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁକାରଣାତ୍
ସେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡୁଥିଲେ, ପୁଣିପୁଣି ବିଳାପ କରୁଥିଲେ, 'ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ହେ ବଟୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାରଣରେ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି।'
ତ୍ଵଯେଯଂ ନଲିନୀ ରମ୍ଯା ଧନ ଦସ୍ଯାତିଵଲ୍ଲଭା
ଏହି ମନୋହର ନଳିନୀ, ଧନର ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରିୟତମା, ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲ।
ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ର ମଯା ଶପ୍ତୋ ନ ମିଥ୍ଯା ସ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେହିଠୁ, ପୁଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି; ଏହା ଅଫଳ ହେବ ନାହିଁ।
ସ୍ଵାମ୍ଯର୍ଥେ ଯଃ ପ୍ରିଯାନ୍ପ୍ରାଣାନ୍ପରିତ୍ଯଜତି ସଂଗରେ
ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରେ,
ନ ମନ୍ତ୍ରସାଧ୍ଯଃ ଶାପୋଯଂ ନୌଷଧେନ ଵ୍ରତେନ ଚ 5.2.75.
ଏହି ଶାପକୁ ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧ କିମ୍ବା ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଦୂର କରିହେବ ନାହିଁ।
ମଯା ଶ୍ରୁତଂ ଶକ୍ରଲୋକେ ପୁରାଣଂ ସ୍କଂଦକୀର୍ତ୍ତିତମ୍
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକରେ ପୁରୁଣା ସ୍କନ୍ଦ ମହିମାର କଥା ଶୁଣିଥିଲି।
ପ୍ରଭାଵୋ ଵର୍ଣିତସ୍ତେନ ମହାକାଲଵନସ୍ଯ ଚ
ସେଠାରେ ବଡ଼ କାଳବନର ଶକ୍ତି ବିବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଥିଲା।
ଵିଦ୍ଯତେ ଵ୍ଯାଧିଶମନଂ ରୂପସୌଭାଗ୍ଯଦାଯକମ୍
ଏହା ରୋଗ ନିବାରଣ କରିପାରେ ଏବଂ ରୂପ ଓ ଭାଗ୍ୟ ଦେଇପାରେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମଣିଭଦ୍ରେଣ ସମାନୀତଃ ସୁତସ୍ତଦା
ଏଭଳି କହି, ମଣିଭଦ୍ର ସେ ସମୟରେ ପୁଅକୁ ଆଣିଲେ।
ସ୍ପର୍ଶନାତ୍ତସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନ୍ରୂପଵାନ୍ବଲୀ
ସେ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଦୃଷ୍ଟି, ରୂପ ଓ ବଳ ଲାଭ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ମଣିଭଦ୍ରେଣ ପାର୍ଵତି ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନ୍ଵଡଲୋ ଜାତୋ ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ ଓ ମଣିଭଦ୍ର ଦେଖିଲେ — ଲିଙ୍ଗର ଶକ୍ତିରେ ସେ ଦୃଷ୍ଟିଶାଳୀ ଓ ବଳଶାଳୀ ହେଲେ।