ରାକ୍ଷସୈଃ କିଂନରୈଶ୍ଚୈଵ ଗୁପ୍ତାଂ ଖଙ୍ଗଧରୈଃ ସଦା
ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ତଳୱାର ଧରି ସଦା ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରିଯଯା ସହିତୋ ରେମେ ସ୍ଥାନେ ଗୁପ୍ତେ ମନୋହରେ
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ସେଇ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ତତ୍ର ଗୁପ୍ତା ରଣେ ଶୂରା ରାକ୍ଷସା ରଣକୋଵିଦାଃ
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶୂର ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷାରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ।
ତେ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଵଡଲଂ ମଣିଭଦ୍ରସୁତଂ ପ୍ରିଯେ 5.2.75.
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମଣିଭଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ବଡଳଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରିୟା।
କେତକୀଗର୍ଭପତ୍ରାଭୈର୍ଦଂତୈର୍ଦିଵ୍ଯତରାନନମ୍
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ କେତକୀ ଫୁଲର ମଝିର ପତ୍ର ପରି ଧଳା ଓ ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ଭାର୍ଯାସହାଯମୁନ୍ମତ୍ତଂ ପର୍ଯଂକେ ଚ ସ୍ଥିତଂ ସଦା
ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ମଦମତ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ସଦା ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଥିଲେ।
ମା ଵୀରାନେନ ମାର୍ଗେଣ ସଭାର୍ଯୋ ଗନ୍ତୁମର୍ହସି
ବୀରମାନେ, ଏହି ପଥରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଦେଵା ଦେଵର୍ଷଯୋ ଯକ୍ଷା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କିଂନରାସ୍ତଥା
ଦେବତା, ଦେବ ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟ—
ନେହ ଶକ୍ଯଂ ଵିନାଦେଶାଦ୍ଵିହର୍ତୁଂ କ୍ରୀଡିତୁଂ ଚିରମ୍
ଏଠାରେ ଅନୁମତି ବିନା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁରିବା କିମ୍ବା ଖେଳିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯେନକେନଚିଦନ୍ଯାଯାଦଵମନ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରମ୍
ଯଦି କେହି କୌଣସି ଭାବରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବେ କିମ୍ବା ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବେ—
ଏଵଂ ସ ରାକ୍ଷସୈର୍ଘୋରୈର୍ଵଡଲୋ ଵିନିଵାରିତଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡଳଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
କଦର୍ଥୀକୃତ୍ଯ ତୁ ସ ତାନ୍ରାକ୍ଷସାନ୍ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଥିବା ବଡଳ ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଅପମାନ କଲେ।
ଗୃହ୍ଣୀତ ବଧ୍ନୀତ ନିକୃନ୍ତତୈନଂ ପିବାମ ଖାଦାମ ଚ ଵୃତ୍ତହୀନମ୍
ତାକୁ ଧର, ବାନ୍ଧ, କାଟ—ଏହି ନୀଚକୁ ଆମେ ପିଇବା ଓ ଖାଇଦେବା!
ତତଃ ସ ଗୁର୍ଵୀଂ ଯମଦଣ୍ଡକଲ୍ପାଂ ମହାଗଦାଂ କାଂଚନପଟ୍ଟନଦ୍ଧାମ୍ 5.2.75.
ତାପରେ ସେ ଏକ ଭାରି ଗଦା ନେଲେ, ଯାହା ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ସୁନାର ପଟିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା।
ତେ ତସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ଵଲଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାବଲଂ ବାହୁବଲଂ ତଥୈଵ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଜ୍ଞାନର ବଳ ଓ ବାହୁବଳ ଦେଖିଲେ।
ଵିଦାର୍ଯମାଣାସ୍ତତ ଏଵ ତୂର୍ଣମାକାଶମାସ୍ଥାଯ ଵିମୂଢସଂଜ୍ଞାଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲାପରେ, ସେମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ଶକ୍ରଵଦ୍ଦାନଵଦୈତ୍ଯସଂଘାନ୍ଵିକ୍ରମ୍ଯ ଜିତ୍ଵା ମଦନାଭିତପ୍ତଃ
ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଜିତିଲେ, ଯଦିଓ ପ୍ରେମର ବାଣରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ରକ୍ଷପାଲାଃ ସମେତ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରଂ ଵୈ ଵଡଲେନ ନୁନ୍ନାଃ
ତାପରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ରକ୍ଷକମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ଧନର ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବଡଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାରିତ ହେଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଣିଭଦ୍ରୋ ମହାଯଶାଃ
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଣିଭଦ୍ର ଏହିପରି କହିଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ସା ନଲିନୀ ରମ୍ଯା ସେଵିତା ଵଡଲେନ ତୁ
ଯେହେତୁ ସେ ମନୋହର ନଳିନୀ ବଡଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ହୋଇଥିଲା,
ତସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ରୋ ମଦୀଯସ୍ତୁ ସର୍ଵଭାଗଵିଵର୍ଜିତଃ
ସେହିଠୁ, ମୋ ପୁଅ ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବ।
ଇତି ଶପ୍ତସ୍ତଦା ଜାତୋ ଵଡଲୋ ଭୋଗଵର୍ଜିତଃ
ଏହିପରି ଶାପ ପାଇ, ସେ ସମୟରେ ବଡଳ ଭୋଗରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ପୀଡିତଃ କ୍ଷଯରୋଗେଣ ନ ଶଶାକ ଵିଚେଷ୍ଟିତୁମ୍
କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ଚଳାଚଳ କରିପାରୁନଥିଲେ।
ଚିଂତଯାମାସ ସହସା ଶାପମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ମହତ୍ 5.2.75.
ସେ ହଠାତ୍ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବଡ ଶାପ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
କଥଂ ଶପ୍ତୋଽସ୍ମି ତାତେନ ମଣିଭଦ୍ରେଣ ଵଲ୍ଲଭଃ
ମୁଁ କିପରି ମୋ ପିତା ମଣିଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଶାପିତ ହେଲି?
ଧନ୍ଯୋଽସୌ ମଣିଭଦ୍ରୋଽପି ମତ୍ତାତୋ ଯେନ ଭୂତଲେ
ଧନ୍ୟ ମୋ ପିତା ମଣିଭଦ୍ର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଵଡଲେନ ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଧନ୍ଯୋଽହଂ ପ୍ରଭୁକାରଣାତ୍
ପୁଣି ବଡଳ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପାରେ ଧନ୍ୟ ହୋଇଛି।'
ଅନ୍ଯାଯେନ ଯଥାକାମଂ ପ୍ରାରବ୍ଧଃ ସଂଚିତଶ୍ଚିରମ୍
ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ, ମୋ ଇଚ୍ଛାମତେ, ଦୀର୍ଘଦିନ ଜମା ଥିବା କର୍ମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି।
ଏଵଂ ଵିଲପତସ୍ତସ୍ଯ ଵଡଲସ୍ଯ ଵରାନନେ ଦଦର୍ଶ ପୁତ୍ରଂ ପଂଗ୍ଵଂଧଂ କ୍ଷଯରୋଗପ୍ରପୀଡିତମ୍
ଏଭଳି ବଡଳ ବିଳାପ କରୁଥିବାବେଳେ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ଓ କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ।
ନିଃଶ୍ଵସଂତଂ ସୁଦୁଃଖାର୍ତ୍ତଂ ଵିଲ ପଂତଂ ପୁନଃପୁନଃ ମଯା କୁପିତ୍ରା ହା ଵତ୍ସ ଶପ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁକାରଣାତ୍
ସେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡୁଥିଲେ, ପୁଣିପୁଣି ବିଳାପ କରୁଥିଲେ, 'ମୁଁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ହେ ବଟୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାରଣରେ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି।'