ତସ୍ଯାରାଧନତୋ ଭୂପ ପୁତ୍ରଂ ଦାସ୍ଯାମି ଶୋଭନମ୍ ତେଷାଂ ମନୋରଥାଵାପ୍ତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ତାଙ୍କର ଉପାସନା କଲେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଦେଇବି। ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ ହେବ।
ରାଜା ରିପୁଂଜଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଗଣାଧୀଶଃ କୃତୋ ମଯା
ରାଜା ରିପୁଞ୍ଜୟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମୋ ଦ୍ୱାରା ଗଣାଧିପତି ହେଲେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହା ତାଙ୍କର ପାପ ନାଶକ ପ୍ରଭାବର କଥା।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ରାଜସ୍ଥଲେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଚତୁଃସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତିଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, ରାଜସ୍ଥଳେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଚଉହଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଵିଦ୍ଧି ପାପହରଂ ଦେଵି ଦର୍ଶନାତ୍କାମଦଂ ନୃଣାମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଏହାକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ—ଏହି କଥା ଜାଣ।
ଧନଦସ୍ଯ ସଖା ଦେଵି ମଣିଭଦ୍ରୋ ବଭୂଵ ହ
ହେ ଦେବୀ, ମଣିଭଦ୍ର କୁବେରଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁ ହେଇଥିଲେ।
ରୂପଵାନ୍ସର୍ଵଦା କାମୀ ସଦା ମତ୍ତୋ ବଲାଧିକଃ
ସେ ସଦା ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ, ସବୁବେଳେ ଆସକ୍ତିରେ ରହୁଥିଲେ, ସର୍ବଦା ମଦମତ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ରତ୍ଯର୍ଥଂ କାମସେଵାର୍ଥଂ ଗୁପ୍ତାଂ ରହସି ନିର୍ମିତାମ୍
ଭୋଗ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ଏକ ସ୍ଥାନ ଗୋପନ ଭାବେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା।
ତାଂ ଵୈ ଵିଦ୍ରୁମସଂଛନ୍ନାଂ ମୁକ୍ତାଦାମଵିରା ଜିତାମ୍
ସେଇ ସ୍ଥାନଟି କୋରାଳ ଦ୍ୱାରା ସଜାଯାଇଥିଲା ଓ ମୁକ୍ତାର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
କୁବେରଭଵନାଭ୍ଯାଶେ ଵଲ୍ଲଭାଂ ଧନଦସ୍ଯ ଚ
କୁବେରଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦ ନିକଟରେ ଏବଂ ଧନର ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ରାକ୍ଷସୈଃ କିଂନରୈଶ୍ଚୈଵ ଗୁପ୍ତାଂ ଖଙ୍ଗଧରୈଃ ସଦା
ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ତଳୱାର ଧରି ସଦା ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରିଯଯା ସହିତୋ ରେମେ ସ୍ଥାନେ ଗୁପ୍ତେ ମନୋହରେ
ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହିତ ସେଇ ଆকৰ୍ଷଣୀୟ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ତତ୍ର ଗୁପ୍ତା ରଣେ ଶୂରା ରାକ୍ଷସା ରଣକୋଵିଦାଃ
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶୂର ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷାରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ।
ତେ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଵଡଲଂ ମଣିଭଦ୍ରସୁତଂ ପ୍ରିଯେ 5.2.75.
କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମଣିଭଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ବଡଳଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରିୟା।
କେତକୀଗର୍ଭପତ୍ରାଭୈର୍ଦଂତୈର୍ଦିଵ୍ଯତରାନନମ୍
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ କେତକୀ ଫୁଲର ମଝିର ପତ୍ର ପରି ଧଳା ଓ ମୁହଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ଭାର୍ଯାସହାଯମୁନ୍ମତ୍ତଂ ପର୍ଯଂକେ ଚ ସ୍ଥିତଂ ସଦା
ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ମଦମତ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ସଦା ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଥିଲେ।
ମା ଵୀରାନେନ ମାର୍ଗେଣ ସଭାର୍ଯୋ ଗନ୍ତୁମର୍ହସି
ବୀରମାନେ, ଏହି ପଥରେ ତୁମେ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଦେଵା ଦେଵର୍ଷଯୋ ଯକ୍ଷା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କିଂନରାସ୍ତଥା
ଦେବତା, ଦେବ ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟ—
ନେହ ଶକ୍ଯଂ ଵିନାଦେଶାଦ୍ଵିହର୍ତୁଂ କ୍ରୀଡିତୁଂ ଚିରମ୍
ଏଠାରେ ଅନୁମତି ବିନା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁରିବା କିମ୍ବା ଖେଳିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯେନକେନଚିଦନ୍ଯାଯାଦଵମନ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରମ୍
ଯଦି କେହି କୌଣସି ଭାବରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବେ କିମ୍ବା ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବେ—
ଏଵଂ ସ ରାକ୍ଷସୈର୍ଘୋରୈର୍ଵଡଲୋ ଵିନିଵାରିତଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡଳଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
କଦର୍ଥୀକୃତ୍ଯ ତୁ ସ ତାନ୍ରାକ୍ଷସାନ୍ଭୀମଵିକ୍ରମଃ
କିନ୍ତୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଥିବା ବଡଳ ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଅପମାନ କଲେ।
ଗୃହ୍ଣୀତ ବଧ୍ନୀତ ନିକୃନ୍ତତୈନଂ ପିବାମ ଖାଦାମ ଚ ଵୃତ୍ତହୀନମ୍
ତାକୁ ଧର, ବାନ୍ଧ, କାଟ—ଏହି ନୀଚକୁ ଆମେ ପିଇବା ଓ ଖାଇଦେବା!
ତତଃ ସ ଗୁର୍ଵୀଂ ଯମଦଣ୍ଡକଲ୍ପାଂ ମହାଗଦାଂ କାଂଚନପଟ୍ଟନଦ୍ଧାମ୍ 5.2.75.
ତାପରେ ସେ ଏକ ଭାରି ଗଦା ନେଲେ, ଯାହା ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ସୁନାର ପଟିରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା।
ତେ ତସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ଵଲଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାବଲଂ ବାହୁବଲଂ ତଥୈଵ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଜ୍ଞାନର ବଳ ଓ ବାହୁବଳ ଦେଖିଲେ।
ଵିଦାର୍ଯମାଣାସ୍ତତ ଏଵ ତୂର୍ଣମାକାଶମାସ୍ଥାଯ ଵିମୂଢସଂଜ୍ଞାଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲାପରେ, ସେମାନେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ଶକ୍ରଵଦ୍ଦାନଵଦୈତ୍ଯସଂଘାନ୍ଵିକ୍ରମ୍ଯ ଜିତ୍ଵା ମଦନାଭିତପ୍ତଃ
ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଜିତିଲେ, ଯଦିଓ ପ୍ରେମର ବାଣରେ ପୀଡିତ ଥିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ରକ୍ଷପାଲାଃ ସମେତ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରଂ ଵୈ ଵଡଲେନ ନୁନ୍ନାଃ
ତାପରେ ସେ ରାକ୍ଷସ ରକ୍ଷକମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ଧନର ଠାକୁରାଣୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବଡଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାରିତ ହେଲେ।
ତେଷାଂ ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଣିଭଦ୍ରୋ ମହାଯଶାଃ
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଣିଭଦ୍ର ଏହିପରି କହିଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍ସା ନଲିନୀ ରମ୍ଯା ସେଵିତା ଵଡଲେନ ତୁ
ଯେହେତୁ ସେ ମନୋହର ନଳିନୀ ବଡଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ହୋଇଥିଲା,