ପ୍ରଜାସ୍ତତ୍ସୁଖସଂଵୃଦ୍ଧା ଜରାମୃ ତ୍ଯୁଵିଵର୍ଜିତାଃ
ଲୋକମାନେ ସୁଖରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିଲା ନାହିଁ।
ଯୌଵନସ୍ଥାଶ୍ଚ ନିର୍ଦ୍ଵଂଦ୍ଵାଃ ସତତଂ ଧର୍ମସଂଶ୍ରଯାଃ
ସେମାନେ ସଦା ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ରହିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ସଦା ଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ।
ଅକୃଷ୍ଟପଚ୍ଯା ପୃଥିଵୀ ସ୍ଵାଦଵଦ୍ଭିଃ ଫଲୈର୍ଯୁତା
ପୃଥିବୀ କୃଷି କିମ୍ବା ବିଆ ଛଡ଼ି ମଧୁର ଫଳ ଦେଇଥିଲା।
ଏଵଂ ଵ୍ରଜତି କାଲେ ଵୈ ରାଜ୍ଞି ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରକୁର୍ଵତି
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମୟ କଟୁଥିଲା, ରାଜା ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଜାନାଂ ବହୁଦୁଃଖାନି ମୁହୁଃ କୁର୍ଵଂତ୍ଯନେକଶଃ
କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ବାରମ୍ବାର ବହୁ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତଥା ସଂହ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଲୋକେଷୁ ନୃପସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ ଲୋକମାନେ ଶେଷ ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା—
ତେନୈଵାପ୍ଯାଯିତୋ ଲୋକଃ ସୁଖୀ ଜାତୋ ଯଶସ୍ଵିନି ସଂଵର୍ତ୍ତୋ ଵାରିଦୋ ଭୂତ୍ଵା ମେଘାନ୍ଵୈ ଵିନ୍ଯପାତଯତ୍
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଉନ୍ନତ ହେଲା ଏବଂ ସମସ୍ତେ ସୁଖୀ ହେଲେ, ହେ ଯଶସ୍ୱିନୀ; ସଂବର୍ତ୍ତ ମେଘ ହୋଇ ବର୍ଷା କରିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ମାରୁତୋ ଭୂତ୍ଵା ନୃପତିସ୍ତାମଧାରଯତ୍
ତାପରେ ରାଜା ବାୟୁ ହୋଇ ସେଇ ବର୍ଷାକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ନ ଯଜ୍ଞା ନ ଜପୋ ହୋମୋ ନ ଚ ପକ୍ତିରଵର୍ତ୍ତତ 5.2.74.
କୌଣସି ଯଜ୍ଞ, ଜପ, ହୋମ କିମ୍ବା ରନ୍ଧଣ ହେଉନାହିଁ।
ତତଃ ସ ରାଜା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵଭଵଦ୍ଧଵ୍ଯଵାହନଃ
ତାପରେ ଏହା ଦେଖି, ରାଜା ହବ୍ୟ ବହନ କରିବାକୁ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସମାଗତଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ସକିଂନରମହୋରଗାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, କିନ୍ନର ଓ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ସହିତ, ଆସିଲେ।
ଭୂତାଃ ପ୍ରେତାଃ ପିଶାଚାଶ୍ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଗଗନେଚରାଃ
ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ ଓ ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
ଗଂଗା ଚ ଯମୁନା ସିଂଧୁଶ୍ଚଂଦ୍ରଭାଗା ସରସ୍ଵତୀ
ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ସିନ୍ଧୁ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଵିପାଶା ଦେଵିକା ପୁଣ୍ଯା ଶରଯୂଃ କୌଶିକୀ ତଥା
ବିପାଶା, ପବିତ୍ର ଦେବିକା, ଶରୟୂ ଓ କୌଶିକୀ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ।
ପାରା ଵେଦ ସ୍ମୃତିଶ୍ଚୈଵ ଵେତ୍ରଘ୍ନୀ ନର୍ମଦା ଶିଵା
ପାରା, ବେଦ, ସ୍ମୃତି, ବେତ୍ରଘ୍ନୀ, ନର୍ମଦା ଓ ଶିବା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପୁଷ୍କରଶ୍ଚ ପ୍ରଯାଗଶ୍ଚ ପ୍ରଭାସୋ ନୈମିଷସ୍ତଥା ।। ପୃଥୁତୀର୍ଥୋଦକଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵାମରକଂଟକଃ
ପୁଷ୍କର ଓ ପ୍ରୟାଗ, ପ୍ରଭାସ ଓ ନୈମିଷ, ପ୍ରଶସ୍ତ ତୀର୍ଥ ପୃଥୁତୀର୍ଥ ଓ ଅମରକଣ୍ଟକ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଗଂଗାଦ୍ଵାରଃ କୁଶାଵର୍ତ୍ତୋ ବିଲ୍ଵକୋ ନୀଲପର୍ଵତଃ
ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାର, କୁଶାବର୍ତ୍ତ, ବିଲ୍ବକ ଓ ନୀଳପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଭୃଗୁତୁଂଗଃ ସୁକୁକ୍ଷଶ୍ଚାପ୍ଯଜଗଂଧଶ୍ଚ ପାର୍ଵତି 5.2.74.
ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗ, ସୁକୁକ୍ଷ ଓ ଅଜଗନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ, ପାର୍ବତୀ।
ସ୍ଥାନାନି ଚ ସମସ୍ତାନି ପୁଣ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ମୁନଯୋ ଵାଲଖିଲ୍ଯାଶ୍ଚ ଵେଦାଶ୍ଚତ୍ଵାର ଏଵ ଚ
ମୁନିମାନେ, ବାଲଖିଲ୍ୟ ଓ ଚାରିଟି ବେଦ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଅନଂତରଂ ମଯା ମେରୁଃ ସ୍ଥଲାକାରଃ କୃତସ୍ତତଃ ନିଯୁକ୍ତାଃ ସାଗରାଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଚତ୍ଵାରୋ ଲଵଣାଦଯଃ
ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍, ମୁଁ ମେରୁକୁ ଭୂମିର ଆକାରରେ ସୃଷ୍ଟି କଲି; ତାପରେ ଚାରିଟି ଲବଣ ଓ ଅନ୍ୟ ସାଗରକୁ ତାହାର ପାଖରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲି।
ଅଥ ଵ୍ଯାକୁଲତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ ଚ ରାଜା ରିପୁଂଜଯଃ
ତାପରେ ସେ ରାଜା ରିପୁଞ୍ଜୟ ବହୁତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତେଜସା ଦହ୍ଯମାନୋଽପି ମଦୀଯେନ ଵରାନନେ
ମୋର ତେଜରେ ଦହିଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା, ସେ ରାଜା ଅସହ୍ୟ ହେଲେ।
ସ୍ଥଲେସ୍ମିନ୍ନୃପ ରାଜାହଂ ମଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ଵିନୋଦତଃ
ଏହି ଭୂମିରେ, ରାଜା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମିଳୁଥିବା ଭାବରେ କଥାହେଲି।
ତେନାହଂ ସର୍ଵତୋ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵାଙ୍ମଯେ ସଚରାଚରେ
ସେ ମୋତେ ସମସ୍ତଠାରେ, କଥାରେ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ଦେଖିଥିଲେ।
ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଦୀଯଂ ଵ୍ଯାପକଂ ପରମ୍ ଭୂଯଃସ୍ତୁତୋଽପି ତେନାହଂ ତୁଷ୍ଟୋ ଵୈ ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ମୋର ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ସେ ରାଜା ପୁନିପୁନି ମୋତେ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଏହାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।
ଭକ୍ତିର୍ମେ ସୁଦୃଢା ଭୂଯାତ୍ତ୍ଵଯି ସର୍ଵॆଶ ଶାଶ୍ଵତୀ। ତୁଷ୍ଟୋହଂ ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ପୁନଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମଯା ନୃପ ॥ 5.2.74.
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ମୋର ଭକ୍ତି ତୁମ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହେଉ। ସେଇ କଥାରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ଏବଂ ପୁନି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲି।
ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ମାଂ ବ୍ରୂହି ପାର୍ଥିଵ । ହୃଦି ସ୍ଥିତଶ୍ଚ ତେ କାମଃ ସର୍ଵକାଲଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏମିତି କହି, ଏହିପରି ହେବ ବୋଲି, ପୁଣି ମୋତେ କହ, ରାଜା। ତୋର ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ଆଶା ଅଛି, ସେ ଚିରକାଳ ରହିବ।
ଅଧୃଷ୍ଯଃ ସର୍ଵେଦେଵାନାଂ ସର୍ଵଦା ସଂଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସଦା ଅଜୟ ରହିବ।