ଅଥାରଣ୍ଯଂ ମହାରୌଦ୍ରଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ କରଭସ୍ତଦା
ତାପରେ, ସେଇ ସମୟରେ କରଭ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ମହାରଣ୍ଯଂ ତାପସାନାମଥାଶ୍ରମମ୍
ସେ ମହାଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ତାପସମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ତଂ କାର୍ମୁକକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶ୍ରମାର୍ତ୍ତଂ କ୍ଷୁଧିତଂ ତଦା
ସେଠାରେ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ, କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଭୁଖା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି,
ସ ପୂଜାମୃଷିଭିର୍ଦତ୍ତାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି
ଋଷିମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତେ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵଚନଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତପୋଧନାଃ
ତାପସମାନେ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
କେନ ଭଦ୍ର ସୁଖାର୍ଥେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଽସି ତପୋଵନମ୍
ହେ ଭଦ୍ର, କେଉଁ ସୁଖ ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ତପୋବନକୁ ଆସିଛ?
ଏତଦିଚ୍ଛାମହେ ଶ୍ରୋତୁଂ କୁତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽସି ମାନଦ 5.2.73.
ଏହା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ହେ ମାନଦାତା, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?
ତତଃ ସ ରାଜା ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ
ତାପରେ, ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି ରାଜା ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୂଣାଂ କୁଲେ ଜାତୋ ଵୀରକେତୁର୍ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭାଃ
ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଦଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ବୀରକେତୁ।
ବଲେନ ମହତା ଯୁକ୍ତଃ ସାମାତ୍ଯଃ ସପରିଚ୍ଛଦଃ
ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସେବକମାନେ ସହିତ ରହୁଥିଲେ।
ମହିଷଶ୍ଚିତ୍ତଲୋ ଵାପି ଶଶୋ ଵା ଶଂବରୋ ଵନେ
ମହିଷ, ହରିଣ କିମ୍ବା ଶଶା, କିମ୍ବା ଅଟବରେ ଶମ୍ବର —
ସ ପ୍ରଣଷ୍ଟଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ସବାଣୋ ମମ ପଶ୍ଯତଃ
ମୋ ଆଖି ଦେଖି ଦେଖି, ସେ ଏବଂ ବାଣ ସହିତ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ହରାଇଗଲେ।
ଭଵତ୍ସକାଶଂ ନଷ୍ଟଶ୍ରୀର୍ହତାଶଃ ଶ୍ରମକର୍ଶିତଃ ଭଵଂତଃ ସୁମହାଭାଗାସ୍ତସ୍ମାତ୍ପୃଚ୍ଛାଭି ସଂଶଯମ୍
ସେ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ଆଶା ଭଙ୍ଗ, ଶ୍ରମରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ତୁମେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହିକାରଣରେ ମୁଁ ସନ୍ଦେହରେ ପଚାରୁଛି।
କ୍ଵ ଗତଃ କରଭୋ ଵିଦ୍ଧୋ ମଯା ବାଣେନ ସାଂପ୍ରତମ୍
ମୋ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା କରଭ ଏବେ କେଉଁଠି ଗଲା?
ତତସ୍ତେଷାଂ ସମସ୍ତାନାମୃଷୀଣାମୃଷିସତ୍ତମଃ
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି କହିଲେ—
ଗତଃ ସ କରଭୋ ଭୂପ ମହାକାଲଵନେ ଶୁଭେ
ହେ ରାଜା, ସେ କରଭ ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଚାଲିଗଲା।
ଯତ୍ର ଦେଵୋ ମହାଦେଵଃ କାରଭଂ ରୂପମାସ୍ଥିତଃ 5.2.73.
ସେଠାରେ ମହାଦେବ ଦେବତା କରଭ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପଶ୍ଚିମେ କ୍ଷେତ୍ରପାଲସ୍ଯ କୈଲାସସ୍ଯ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, କୈଳାସ ପର୍ବତର ପଶ୍ଚିମ ଅଂଶରେ କ୍ଷେତ୍ରପାଳଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ,
ବ୍ରହ୍ମଣା ପୂଜିତୋ ରାଜନ୍ଦେଵାନାମର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ହେ ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ତୁରଗେଣ କଦାଚିତ୍ତୁ ନୀତୋ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
କେବେ କେବେ ଘୋଡ଼ାରେ ବସି ସେ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ନିଆଯାଇଥିଲେ।
ତତ୍ର ଵୀରାଜିନଧରଂ କୃଶଂ ଵିପ୍ରଂ ଦଦର୍ଶ ହ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ହସିତୋ ଵିପ୍ରସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞା ପ୍ରମାଦତଃ
ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଦୁର୍ବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅହଂକାରରେ ହସିଲେ।
ଯସ୍ମାଦ୍ଧସସି ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ମାଦୁଷ୍ଟ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖି ହସିଲା ଯାହା ପାଇଁ, ଏହି କାରଣରେ ତୁମେ ଉଷ୍ଟ୍ର ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତେନ ଵିପ୍ରେଣ ଶପ୍ତୋପି ନୃପସତ୍ତମଃ
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ।
ନ ମେ ଵାଗନୃତା ଭୂପ କଦା ଚିଦପି ଵିଦ୍ଯତେ
ହେ ରାଜା, ମୋ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୁଏନି।
ଯଦା ତ୍ଵଂ କରଭୋ ଜାତୋ ଵିଦ୍ଧୋ ଵୈ ଵୀରକେତୁନା
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କରଭ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବା ଓ ବୀରକେତୁଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହେବା,
ମହାକାଲଵନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ତତ୍ର ତ୍ଵଂ ଲିଂଗଦର୍ଶନାତ୍
ଦିବ୍ୟ ମହାକାଳବନରେ, ସେଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି—
ସ ଚେକ୍ଷ୍ଵାକୁକୁଲଦ୍ଭୂତୋ ଵୀରକେତୁର୍ମହାବଲଃ 5.2.73.
ଏହି ମହାବଳଶାଳୀ ବୀରକେତୁ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ନୃପ ଭୂପାଲଃ କରଭତ୍ଵଂ ସମାଗତଃ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ଵିମାନସ୍ଥଂ ଵିମୁକ୍ତଂ ଲିଂଗଦର୍ଶନାତ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ରାଜା କରଭ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ, ସେ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ଦେବ ରଥରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ନୃପତିସ୍ତେନ ଋଷଭେଣ ଦ୍ଵିଜେନ ତୁ
ଏପରି ରୃଷଭ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜା—
ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ପୂଜିତଂ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସଦା
ସେଠାରେ ରାଜା ଦେଖିଲେ, ସେ ଲିଙ୍ଗଟି ସଦା ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।