ଅଥୈକସ୍ମିନ୍ଦିନେ ରାଜା ଜଗାମ ଗହନଂ ଵନମ୍
ତାପରେ ଏକ ଦିନ ରାଜା ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ତତ୍ର ଵିଵିଧାନ୍ଵନ୍ଯାନ୍ଵିଵ୍ଯାଧ ପରଵୀରହା
ସେଠାରେ ଶତ୍ରୁମାର ଏହି ରାଜା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜଙ୍ଗଲି ପଶୁମାନେକୁ ଶିକାର କଲେ।
ଲୋଡିତଂ ତଦ୍ଵନଂ ସର୍ଵଂ ପଶୁପକ୍ଷିମୃଗାକୁଲମ୍
ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ମୃଗରେ ଭରିଥିବା ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଉଲଟପାଲଟ ହୋଇଗଲା।
ଯଦା ନ ଶ୍ଵାପଦାସ୍ତସ୍ମିନ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ଗହନେ ଵନେ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ କୌଣସି ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ଦେଖାଯାଇଲା ନାହିଁ,
ସ ଚାପି କରଭୋ ଦେଵି ବାଣମାଦାଯ ସତ୍ଵରମ୍ ସ ଚ ରାଜା ବଲୀ ତୂର୍ଣଂ ସସାର କରଭଂ ପ୍ରତି
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ସମୟରେ ଏକ କରଭ (ମହିଷ) ତୁରନ୍ତ ବାଣ ଧରିଲା, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସେଇ କରଭ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ନିମ୍ନସ୍ଥଲଂ ଚୈଵ ସ ଚୋଷ୍ଟ୍ରୋଽଦ୍ରଵଦାଶୁଗଃ
ତାପରେ, ମହିଷ ଓ ରାଜା ଦୁହେଁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତଳଭୂମି ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ତତଃ ସ ରାଜା ତାରୁଣ୍ଯା ଦୌରସେନ ବଲେନ ଚ 5.2.73.
ତାପରେ, ଯୁବା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା
ତତୋ ନଦାନ୍ନଦୀଶ୍ଚୈଵ ପଲ୍ଵଲାନି ଵନାନି ଚ
ସେଠାରେ ନଦୀ, ଛୋଟ ଝରଣା, ଦଳା ଜଳାଶୟ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖାଗଲା।
ସ ଚାପି କରଭୋ ଦେଵି ଆସାଦ୍ଯାସାଦ୍ଯ ତଂ ନୃପମ୍
ଏବଂ ହେ ଦେବୀ, ସେଇ କରଭ ପୁନିପୁନି ରାଜାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସୁଥିଲା।
ସ ତସ୍ଯ ବାଣୈର୍ବହୁଭିଃ କରଭୋ ଵିହ୍ଵଲୀକୃତଃ ପୁନଶ୍ଚ ଜଵମାସ୍ଯାଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଚାଗ୍ରେ ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ
ତାଙ୍କର ଅନେକ ବାଣରେ ଘାୟଲ ହୋଇ, କରଭ ଅସ୍ଥିର ହେଲା ଏବଂ ପୁନି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏକଥାରେ ପାଖରେ, ଏକଥାରେ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅଥାରଣ୍ଯଂ ମହାରୌଦ୍ରଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ କରଭସ୍ତଦା
ତାପରେ, ସେଇ ସମୟରେ କରଭ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ମହାରଣ୍ଯଂ ତାପସାନାମଥାଶ୍ରମମ୍
ସେ ମହାଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ତାପସମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।
ତଂ କାର୍ମୁକକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶ୍ରମାର୍ତ୍ତଂ କ୍ଷୁଧିତଂ ତଦା
ସେଠାରେ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ, କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଭୁଖା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି,
ସ ପୂଜାମୃଷିଭିର୍ଦତ୍ତାଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି
ଋଷିମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଥିବା ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତେ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵଚନଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ତପୋଧନାଃ
ତାପସମାନେ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
କେନ ଭଦ୍ର ସୁଖାର୍ଥେନ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋଽସି ତପୋଵନମ୍
ହେ ଭଦ୍ର, କେଉଁ ସୁଖ ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ତପୋବନକୁ ଆସିଛ?
ଏତଦିଚ୍ଛାମହେ ଶ୍ରୋତୁଂ କୁତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽସି ମାନଦ 5.2.73.
ଏହା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ହେ ମାନଦାତା, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?
ତତଃ ସ ରାଜା ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜେଭ୍ଯଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ
ତାପରେ, ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି ରାଜା ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୂଣାଂ କୁଲେ ଜାତୋ ଵୀରକେତୁର୍ଦ୍ଵିଜର୍ଷଭାଃ
ଓ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଦଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ବୀରକେତୁ।
ବଲେନ ମହତା ଯୁକ୍ତଃ ସାମାତ୍ଯଃ ସପରିଚ୍ଛଦଃ
ସେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସେବକମାନେ ସହିତ ରହୁଥିଲେ।
ମହିଷଶ୍ଚିତ୍ତଲୋ ଵାପି ଶଶୋ ଵା ଶଂବରୋ ଵନେ
ମହିଷ, ହରିଣ କିମ୍ବା ଶଶା, କିମ୍ବା ଅଟବରେ ଶମ୍ବର —
ସ ପ୍ରଣଷ୍ଟଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ସବାଣୋ ମମ ପଶ୍ଯତଃ
ମୋ ଆଖି ଦେଖି ଦେଖି, ସେ ଏବଂ ବାଣ ସହିତ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ହରାଇଗଲେ।
ଭଵତ୍ସକାଶଂ ନଷ୍ଟଶ୍ରୀର୍ହତାଶଃ ଶ୍ରମକର୍ଶିତଃ ଭଵଂତଃ ସୁମହାଭାଗାସ୍ତସ୍ମାତ୍ପୃଚ୍ଛାଭି ସଂଶଯମ୍
ସେ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ଆଶା ଭଙ୍ଗ, ଶ୍ରମରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲେ; ତୁମେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହିକାରଣରେ ମୁଁ ସନ୍ଦେହରେ ପଚାରୁଛି।
କ୍ଵ ଗତଃ କରଭୋ ଵିଦ୍ଧୋ ମଯା ବାଣେନ ସାଂପ୍ରତମ୍
ମୋ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା କରଭ ଏବେ କେଉଁଠି ଗଲା?
ତତସ୍ତେଷାଂ ସମସ୍ତାନାମୃଷୀଣାମୃଷିସତ୍ତମଃ
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି କହିଲେ—
ଗତଃ ସ କରଭୋ ଭୂପ ମହାକାଲଵନେ ଶୁଭେ
ହେ ରାଜା, ସେ କରଭ ଶୁଭ ମହାକାଳବନକୁ ଚାଲିଗଲା।
ଯତ୍ର ଦେଵୋ ମହାଦେଵଃ କାରଭଂ ରୂପମାସ୍ଥିତଃ 5.2.73.
ସେଠାରେ ମହାଦେବ ଦେବତା କରଭ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପଶ୍ଚିମେ କ୍ଷେତ୍ରପାଲସ୍ଯ କୈଲାସସ୍ଯ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, କୈଳାସ ପର୍ବତର ପଶ୍ଚିମ ଅଂଶରେ କ୍ଷେତ୍ରପାଳଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ,
ବ୍ରହ୍ମଣା ପୂଜିତୋ ରାଜନ୍ଦେଵାନାମର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ହେ ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ତୁରଗେଣ କଦାଚିତ୍ତୁ ନୀତୋ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
କେବେ କେବେ ଘୋଡ଼ାରେ ବସି ସେ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ନିଆଯାଇଥିଲେ।