ଏଵଂ ସ ଦୈତ୍ଯନୃପତିଃ ସଭୃତ୍ଯସ୍ତତ୍ର ମୋଦତେ
ଏଭଳିଭାବେ ସେ ଦେତ୍ୟରାଜ ତାଙ୍କର ସେବକମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ତଯୋରିତି ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଦେଵଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ—
ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ଶଂବରସ୍ଯ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ 5.2.72.
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମୁଁ ଶମ୍ବରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଛି।
ଶଂବରାଯ ପୁରା କ୍ଷିପ୍ତଂ ଵଜ୍ରଂ କୁଲିଶପାଣିନା
ପୂର୍ବେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ଗମ୍ଯତାଂ ଚ ମଯାଜ୍ଞପ୍ତୌ ମହାକା ଲଵନୋତ୍ତମେ
ମୋ ଆଦେଶରେ, ମହାନମାନେ, ଏବେ ଉତ୍ତମ ଲବଣକୁ ଯାଆ।
ତତ୍ରାନଂତୋ ମହାକାଲୋ ଲିଂଗରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସେଠାରେ ଅନନ୍ତ, ମହାକାଳ ଓ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ମହେଶ୍ୱର ଅବସ୍ଥିତ।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କୃତକୃତ୍ଯୌ ଭଵିଷ୍ଯଥଃ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଦେହସ୍ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ରୈଵ ଗମ୍ଯ ତାମ୍
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ତୁମେ ସମସ୍ତ କାମ ସାଧିବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୌ ଵାସୁଦେଵେନ ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଯଶସ୍ଵିନି
ଏଭଳି ଭାବରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ—
ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ତେଜସୋ ରାଶିମଵ୍ଯ ଯମ୍
ସେଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଅକ୍ଷୟ ତେଜର ଆକାରକୁ, ଦେଖିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵାଣୀ ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ସମୁତ୍ଥିତା
ଏହି ସମୟରେ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ହତଃ ସ ଶଂବରୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଗତୌ ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରୌ
ଶମ୍ବର ନାମକ ଦେତ୍ୟ ହତ ହେଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ।
ରାହୁକେତୂ ଗ୍ରହାଂତେ ତୁ କୃତୌ ସମଯପୂର୍ଵକୌ
ରାହୁ ଓ କେତୁ, ଗ୍ରହମାଳାର ଶେଷରେ, ସମ୍ମତି ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ।
ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଲୋକପାଲା ମୁଦା ଯୁତାଃ 5.2.72.
ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଗଗନେ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରୈଃ ସହିତୌ ଵିଚରିଷ୍ଯଥଃ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଗଗନରେ ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଘୁରିବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ତୁ ତଯା ଵାଣ୍ଯା ଵରାନନେ
ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଥିବା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ଵିମାନସ୍ଥା ସମାଗତାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ସବୁଏ ଦିଗରୁ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ଚକୁଃ ସମାହିତାଃ
ଲିଙ୍ଗର ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ତାହାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯେଶ୍ଵରଂନାମ ଖ୍ଯାତିଂ ଯାସ୍ଯତି ଭୂତଲେ ଦଗ୍ଧୋ ଭୃତ୍ଯଜନୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାନୁସେଵନାତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ୟେଶ୍ୱର ନାମ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସେବାରେ ଭୃତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦଗ୍ଧ ହେବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାଃ ସଵେଂ ସମୀପେ ସର୍ଵତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଚାରିପାଖରେ ଏକଠା ହୋଇ ଉଭୟ ପାଖରେ ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯୌ ଚ ତତ୍ରସ୍ଥୌ ସ୍ଥିତୌ ଲିଂଗସମୀପତଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଠି, ଲିଙ୍ଗର ସମୀପରେ ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ନରା ଭକ୍ତ୍ଯା ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯେଚରଂ ଶିଵମ୍
ଯେମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ୟେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ତାଵତ୍ତେଷାଂ ସୁଖଂ ଭଵେତ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସୁଖ ତେଣିଏ ଦୀର୍ଘ ହେବ।
ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୋପରାଗେ ତୁ ଚଂଦ୍ରାଦିତ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ଶିଵମ୍ 5.2.72.
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ୟେଶ୍ୱର ଶିବ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ତେଷାଂ କୁଲଶତଂ ଯାଵତ୍ପୈତୃକଂ ମାତୃକଂ ତଥା
ସେମାନଙ୍କର ଶତଶତ ପିତୃ ଓ ମାତୃ କୁଳ ଯେପରିମାଣ ଅଛି,
ଅମାସୋମସମାଯୋଗେ ଯେ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରସଂଗତଃ
ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଯୋଗ ସମୟରେ ଯେମାନେ ଏକାସାଥି ଦେଖନ୍ତି,
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କୁହିଲି, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଂଡେ ଚତୁରଶୀତି ଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ଚଦ୍ରାଦିତ୍ଯେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଦ୍ଵିସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଖଣ୍ଡରେ, ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ୟେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ବୃହତ୍ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କୁଯୋନିର୍ନୈଵ ଲଭ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ ମନୁଷ୍ୟ ଖରାପ ଜନ୍ମ ପାଉନାହାନ୍ତି।
ଵୀରକେତୁରଭୂଦ୍ଧୀମାନଯୋଧ୍ଯାଯା ମହୀପତିଃ
ବିରକେତୁ ନାମକ ଧୀର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅୟୋଧ୍ୟାର ରାଜା ହେଲେ।
ସ ସମ୍ଯକ୍ପାଲଯାମାସ ପ୍ରଜାଃ ପୁତ୍ରାନିଵୌରସାନ୍
ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେଙ୍କୁ ପିତା ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଯେପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ରକ୍ଷା କଲେ।