ନଶ୍ଯତାଂ ତ୍ରିଦଶେଂଦ୍ରାଣାଂ ପୃଷ୍ଠତଃ ଶରଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
'ତ୍ରିଦଶ ନାଥମାନେ ପଛରୁ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ବିନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ।'
ଵର୍ମାଣି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ମୁକୁଟାନି ମହାଂତି ଚ
'ସେମାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କବଚ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ମୁକୁଟମାନେ,'
ଗଜାଶ୍ଚ ମଦସଂଭିନ୍ନକପୋଲାଃ କୋଟିଶଃ ସୁରାଃ 5.2.72.
'ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଗଣ୍ଡ ଫାଟିଯାଇଥିବା ହାତୀମାନେ, କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ହେ ଦେବତାମାନେ,'
ଵିବୁଧା ଧ୍ଵସ୍ତସନ୍ନାହା ଵିଗଜା ଵିପଦାତିନଃ
'ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ତାଙ୍କର କବଚ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, ହାତୀ ହରାଇଛନ୍ତି, ବିପଦରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।'
ତତୋ ଦୈତ୍ଯାଧିପୋ ମାନୀ ପରିଵୃତ୍ତୋ ମହାରଣାତ୍
ତାପରେ ଦେତ୍ୟମାନ୍ୟ ଅହଂକାରୀ ଦେତ୍ୟନାୟକ ମହାଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଵଂଦ୍ଯମାନୋ ମୁନିଗଣୈଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ମହର୍ଷିଭିଃ
ସେ ମୁନିମାନେ ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ସ୍ତୁତିତ ହେଉଥିଲେ।
ତତ୍ର ସର୍ଵର୍ଦ୍ଧିସଂପୂର୍ଣମାସନଂ ହେମଭୂଷଣମ୍ ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟଃ ଶୁଶୁଭେ ଦୈତ୍ଯରାଜୋ ମହାଯଶାଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରାଜାସନରେ ବସି, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେତ୍ୟରାଜ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯଚଂଦନପୁଷ୍ଟାଂଗଃ ସୁରପୁଷ୍ପସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲଃ ମୃତୋତ୍ଥିତୈସ୍ତଥା ଦୈତ୍ଯୈର୍ଦୈତ୍ଯାଧୀଶୈରଧିଷ୍ଠିତଃ
ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ଦେହ, ଦେବପୁଷ୍ପରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠିଥିବା ଦେତ୍ୟ ଓ ଦେତ୍ୟନାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
କ୍ରତୁଭିର୍ମୂର୍ତ୍ତିମଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସେଵ୍ଯ ମାନୋ ମହାବଲଃ
ସେ ମହାବଳଶାଳୀକୁ ଦୈହିକ ଯଜ୍ଞ ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ସେବା କରାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ର ଶ୍ରୀରତୁଲା ଲୋକେ ତତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନିରର୍ଗଲା
ସେଠାରେ ଏମିତି ଅପୂର୍ବ ଶ୍ରୀ ଓ ଅବିରୋଧ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଥିଲା।
ଏଵଂ ସ ଦୈତ୍ଯନୃପତିଃ ସଭୃତ୍ଯସ୍ତତ୍ର ମୋଦତେ
ଏଭଳିଭାବେ ସେ ଦେତ୍ୟରାଜ ତାଙ୍କର ସେବକମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ତଯୋରିତି ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଦେଵଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ—
ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ମଯା ଜ୍ଞାତଂ ଶଂବରସ୍ଯ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ 5.2.72.
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମୁଁ ଶମ୍ବରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଛି।
ଶଂବରାଯ ପୁରା କ୍ଷିପ୍ତଂ ଵଜ୍ରଂ କୁଲିଶପାଣିନା
ପୂର୍ବେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ଗମ୍ଯତାଂ ଚ ମଯାଜ୍ଞପ୍ତୌ ମହାକା ଲଵନୋତ୍ତମେ
ମୋ ଆଦେଶରେ, ମହାନମାନେ, ଏବେ ଉତ୍ତମ ଲବଣକୁ ଯାଆ।
ତତ୍ରାନଂତୋ ମହାକାଲୋ ଲିଂଗରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସେଠାରେ ଅନନ୍ତ, ମହାକାଳ ଓ ଲିଙ୍ଗ ଆକାରରେ ମହେଶ୍ୱର ଅବସ୍ଥିତ।
ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କୃତକୃତ୍ଯୌ ଭଵିଷ୍ଯଥଃ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଦେହସ୍ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ରୈଵ ଗମ୍ଯ ତାମ୍
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ତୁମେ ସମସ୍ତ କାମ ସାଧିବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୌ ଵାସୁଦେଵେନ ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଯଶସ୍ଵିନି
ଏଭଳି ଭାବରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ—
ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଦେଵଂ ତେଜସୋ ରାଶିମଵ୍ଯ ଯମ୍
ସେଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଅକ୍ଷୟ ତେଜର ଆକାରକୁ, ଦେଖିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵାଣୀ ଲିଂଗମଧ୍ଯାତ୍ସମୁତ୍ଥିତା
ଏହି ସମୟରେ, ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ହତଃ ସ ଶଂବରୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଗତୌ ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରଭାସ୍କରୌ
ଶମ୍ବର ନାମକ ଦେତ୍ୟ ହତ ହେଲେ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ।
ରାହୁକେତୂ ଗ୍ରହାଂତେ ତୁ କୃତୌ ସମଯପୂର୍ଵକୌ
ରାହୁ ଓ କେତୁ, ଗ୍ରହମାଳାର ଶେଷରେ, ସମ୍ମତି ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ।
ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ସ୍ଥାନଂ ଗତାଃ ସର୍ଵେ ଲୋକପାଲା ମୁଦା ଯୁତାଃ 5.2.72.
ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଗଗନେ ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରୈଃ ସହିତୌ ଵିଚରିଷ୍ଯଥଃ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଗଗନରେ ଗ୍ରହ ଓ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଘୁରିବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ତୁ ତଯା ଵାଣ୍ଯା ଵରାନନେ
ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଥିବା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵା ଵିମାନସ୍ଥା ସମାଗତାଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ସବୁଏ ଦିଗରୁ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଏକଠା ହେଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ନାମ ଚକୁଃ ସମାହିତାଃ
ଲିଙ୍ଗର ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣି, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ତାହାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯେଶ୍ଵରଂନାମ ଖ୍ଯାତିଂ ଯାସ୍ଯତି ଭୂତଲେ ଦଗ୍ଧୋ ଭୃତ୍ଯଜନୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯାନୁସେଵନାତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ୟେଶ୍ୱର ନାମ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇବ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସେବାରେ ଭୃତ୍ୟମାନେ ସହିତ ଦଗ୍ଧ ହେବେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ରିଦଶାଃ ସଵେଂ ସମୀପେ ସର୍ଵତଃ ସ୍ଥିତାଃ
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଚାରିପାଖରେ ଏକଠା ହୋଇ ଉଭୟ ପାଖରେ ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ଯୌ ଚ ତତ୍ରସ୍ଥୌ ସ୍ଥିତୌ ଲିଂଗସମୀପତଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଏଠି, ଲିଙ୍ଗର ସମୀପରେ ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି।