ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଚନ୍ଦ୍ରଃ ସମାଯାତସ୍ତୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ସମୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ ।
ସଂତ୍ରସ୍ତଃ ସ ଵିଲୋଲାକ୍ଷଃ କ୍ଷଣମାତ୍ରମଚେତନଃ
ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ଏବଂ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଅଚେତନ ରହିଲେ ।
ଶଂବରେଣ ରଣେ ରୁଦ୍ଧା ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଭଯଵିଦ୍ରୁତାଃ 5.2.72.
ଶମ୍ବର ଯୁଦ୍ଧରେ ରୁଦ୍ରମାନେ ରୋକାଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ ।
ସାଧ୍ଯାଃ ସର୍ଵେ ଭଯତ୍ରସ୍ତା ଗତା ଯତ୍ର ନ ଦାନଵାଃ
ସମସ୍ତ ସାଧ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବ ନଥିଲେ ସେଠିକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଵ୍ଯଧମତ୍ସର୍ଵଗାତ୍ରାଣି ଵର୍ମାଣି ଚ ଜନକ୍ଷଯେ
ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ କବଚ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ।
ପୃଷ୍ଠତୋ ନିଜଘାନାଥ ନିକୃତ୍ତାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ପଛରୁ ସେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ହଜାର ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ କାଟି ଫେଲିଲେ ।
ଆସୁରଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରାଣତ୍ରାଣପରାଯଣଃ
ଏକ ଦାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ନିଶିନାଥେନ ଭଯଭୀତେନ ପାର୍ଵତି
ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇଥିବା ରାତିର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କୁହାଯାଇଥିଲା, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ଯତ୍ର ଦେଵୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯେଉଁଠି ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା ଜନାର୍ଦନ ଅଛନ୍ତି,
ମଂଦରେ ସୁରନାରୀଣାଂ ନଂଦନେ ଵରଚନ୍ଦନେ ସ୍ତୁତିଂ ତୌ ଚକ୍ରତୁର୍ଦେଵୌ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଯଶସ୍ଵିନି
ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ଦେବତା, ହେ ଖ୍ୟାତିଶାଳି, ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ନମୋ ଲୋକତ୍ରଯାଧ୍ଯକ୍ଷ ସ୍ଵପ୍ରଭାଜିତଭାସ୍କର
ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି, ନିଜ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ସର୍ଵକ୍ରିଯାକର୍ତ୍ରେ ଜଗତ୍ତ୍ରାତ୍ରେ ଚ ତେ ନମଃ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ଓ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆମର ଶତ ଶତ ନମସ୍କାର।
ନମଃ କ୍ରମତ୍ରଯାକ୍ରାଂତତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଂତର୍ହିତୋଦ୍ଭଵ ।। 5.2.72.
ତିନି ପଥରେ ଚଳିଥିବା, ତିନି ଲୋକରେ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ନାଭିହ୍ରଦୋଦ୍ଭୂତପଦ୍ମଗର୍ଭମହାପ୍ରଭୋ
ଯାହାଙ୍କ ନାଭି ହ୍ରଦରୁ ପଦ୍ମ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେଇ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅମରାରିଵିନାଶାଯ ମହାସମରଶାଲିନେ
ଅମରମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଓ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପାର ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଦେବତା ଜନାର୍ଦନ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ସ୍ଵାଗତଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଭୋ ଭଵଂତୌ ସ୍ତୁତିଭାଜନୌ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ସ୍ତୁତିର ଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ୱାଗତ।'
ନାରାଯଣେନୈଵମୁକ୍ତୌ ପ୍ରୋଚତୁଶ୍ଚଂଦ୍ରଭାସ୍କରୌ
ନାରାୟଣଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନ ଜ୍ଞାତାଃ କ୍ତ୍ର ଗତାସ୍ତେ ଚ ଆଵାଂ ନଷ୍ଟୌ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
'ସେମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ହରାଇଗଲୁ।'
ଶଂବରେଣ ଜିତା ଦେଵାଃ ସ ଚ ସର୍ଵତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ
'ଶମ୍ବର ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।'
ନଶ୍ଯତାଂ ତ୍ରିଦଶେଂଦ୍ରାଣାଂ ପୃଷ୍ଠତଃ ଶରଵୃଷ୍ଟିଭିଃ
'ତ୍ରିଦଶ ନାଥମାନେ ପଛରୁ ବାଣ ବର୍ଷାରେ ବିନଶ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ।'
ଵର୍ମାଣି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ମୁକୁଟାନି ମହାଂତି ଚ
'ସେମାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କବଚ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ମୁକୁଟମାନେ,'
ଗଜାଶ୍ଚ ମଦସଂଭିନ୍ନକପୋଲାଃ କୋଟିଶଃ ସୁରାଃ 5.2.72.
'ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଗଣ୍ଡ ଫାଟିଯାଇଥିବା ହାତୀମାନେ, କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ହେ ଦେବତାମାନେ,'
ଵିବୁଧା ଧ୍ଵସ୍ତସନ୍ନାହା ଵିଗଜା ଵିପଦାତିନଃ
'ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, ତାଙ୍କର କବଚ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, ହାତୀ ହରାଇଛନ୍ତି, ବିପଦରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।'
ତତୋ ଦୈତ୍ଯାଧିପୋ ମାନୀ ପରିଵୃତ୍ତୋ ମହାରଣାତ୍
ତାପରେ ଦେତ୍ୟମାନ୍ୟ ଅହଂକାରୀ ଦେତ୍ୟନାୟକ ମହାଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଵଂଦ୍ଯମାନୋ ମୁନିଗଣୈଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ମହର୍ଷିଭିଃ
ସେ ମୁନିମାନେ ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ସ୍ତୁତିତ ହେଉଥିଲେ।
ତତ୍ର ସର୍ଵର୍ଦ୍ଧିସଂପୂର୍ଣମାସନଂ ହେମଭୂଷଣମ୍ ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟଃ ଶୁଶୁଭେ ଦୈତ୍ଯରାଜୋ ମହାଯଶାଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ରାଜାସନରେ ବସି, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେତ୍ୟରାଜ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ଦିଵ୍ଯଚଂଦନପୁଷ୍ଟାଂଗଃ ସୁରପୁଷ୍ପସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲଃ ମୃତୋତ୍ଥିତୈସ୍ତଥା ଦୈତ୍ଯୈର୍ଦୈତ୍ଯାଧୀଶୈରଧିଷ୍ଠିତଃ
ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ଦେହ, ଦେବପୁଷ୍ପରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠିଥିବା ଦେତ୍ୟ ଓ ଦେତ୍ୟନାୟକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
କ୍ରତୁଭିର୍ମୂର୍ତ୍ତିମଦ୍ଭିଶ୍ଚ ସେଵ୍ଯ ମାନୋ ମହାବଲଃ
ସେ ମହାବଳଶାଳୀକୁ ଦୈହିକ ଯଜ୍ଞ ଓ ଭକ୍ତିସହିତ ସେବା କରାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ର ଶ୍ରୀରତୁଲା ଲୋକେ ତତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନିରର୍ଗଲା
ସେଠାରେ ଏମିତି ଅପୂର୍ବ ଶ୍ରୀ ଓ ଅବିରୋଧ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଥିଲା।