ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୁତା ଗଂଗା ଯମୁନା ଚ ସରସ୍ଵତୀ
ଏପରି କହିବା ପରେ ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା ଓ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଗଲା ।
ଦେଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ଶକାଦ୍ଯାଃ ପ୍ରଯାଗେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଦେବତାମାନେ, ଶକାଦି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଏହାକୁ ପ୍ରୟାଗେଶ୍ୱର ବୋଲି ନାମ ଦେଲେ ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିଦେଲି ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କୃତକୃତ୍ଯୋ ନରୋ ଭଵେତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାନେ ମଣିଷ ସମସ୍ତ କାମରେ ସଫଳ ହୁଏ ।
ଶଂବରେଣ ପୁରା ଦେଵି ନିର୍ଜିତାଃ ସଂଗରେ ସୁରାଃ
ପୂର୍ବେ, ହେ ଦେବୀ, ଶମ୍ବର ନାମକ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେକୁ ହରାଇଦେଇଥିଲେ ।
ଗ୍ରସ୍ତଂ ଚ ରାହୁଣା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଶାଂକଂ ଭଯଵିହ୍ଵଲମ୍
ରାହୁ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ରମାକୁ ଗିଲାଯିବା ଦେଖି, ସେ ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ ।
ଵହାରୁଣ ରଥଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଯତ୍ର ଯୁଦ୍ଧଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଅରୁଣ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଳି ନେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉନଥିଲା ।
ରାହୁର୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲସ୍ତୁ ସ ତୃତୀଯୋ ଭଯଂକରଃ
ରାହୁ, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା, ତୃତୀୟ ଭୟଜନକ ଥିଲେ ।
ସ ଚ ନ ଜ୍ଞାଯତେ ଶକ୍ରଃ କ୍ଵ ଗତୋ ଵରୁଣୋ ରଣେ
ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ବରୁଣ କେଉଁଠି ଗଲେ, ଏହା କେହି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଏଵମୁକ୍ତୋଽରୁଣୋ ରୁଗ୍ଣୋ ରଵିଣା ରଣମଧ୍ଯତଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଅରୁଣ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବାରୁ, ରବି ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରୁ ନେଇଗଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଚନ୍ଦ୍ରଃ ସମାଯାତସ୍ତୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ସମୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ ।
ସଂତ୍ରସ୍ତଃ ସ ଵିଲୋଲାକ୍ଷଃ କ୍ଷଣମାତ୍ରମଚେତନଃ
ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ଏବଂ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଅଚେତନ ରହିଲେ ।
ଶଂବରେଣ ରଣେ ରୁଦ୍ଧା ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଭଯଵିଦ୍ରୁତାଃ 5.2.72.
ଶମ୍ବର ଯୁଦ୍ଧରେ ରୁଦ୍ରମାନେ ରୋକାଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ ।
ସାଧ୍ଯାଃ ସର୍ଵେ ଭଯତ୍ରସ୍ତା ଗତା ଯତ୍ର ନ ଦାନଵାଃ
ସମସ୍ତ ସାଧ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବ ନଥିଲେ ସେଠିକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଵ୍ଯଧମତ୍ସର୍ଵଗାତ୍ରାଣି ଵର୍ମାଣି ଚ ଜନକ୍ଷଯେ
ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ କବଚ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ।
ପୃଷ୍ଠତୋ ନିଜଘାନାଥ ନିକୃତ୍ତାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ପଛରୁ ସେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ହଜାର ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ କାଟି ଫେଲିଲେ ।
ଆସୁରଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରାଣତ୍ରାଣପରାଯଣଃ
ଏକ ଦାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ନିଶିନାଥେନ ଭଯଭୀତେନ ପାର୍ଵତି
ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇଥିବା ରାତିର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କୁହାଯାଇଥିଲା, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ଯତ୍ର ଦେଵୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯେଉଁଠି ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା ଜନାର୍ଦନ ଅଛନ୍ତି,
ମଂଦରେ ସୁରନାରୀଣାଂ ନଂଦନେ ଵରଚନ୍ଦନେ ସ୍ତୁତିଂ ତୌ ଚକ୍ରତୁର୍ଦେଵୌ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଯଶସ୍ଵିନି
ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ଦେବତା, ହେ ଖ୍ୟାତିଶାଳି, ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।
ନମୋ ଲୋକତ୍ରଯାଧ୍ଯକ୍ଷ ସ୍ଵପ୍ରଭାଜିତଭାସ୍କର
ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି, ନିଜ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମଃ ସର୍ଵକ୍ରିଯାକର୍ତ୍ରେ ଜଗତ୍ତ୍ରାତ୍ରେ ଚ ତେ ନମଃ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ଓ ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆମର ଶତ ଶତ ନମସ୍କାର।
ନମଃ କ୍ରମତ୍ରଯାକ୍ରାଂତତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଂତର୍ହିତୋଦ୍ଭଵ ।। 5.2.72.
ତିନି ପଥରେ ଚଳିଥିବା, ତିନି ଲୋକରେ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ନାଭିହ୍ରଦୋଦ୍ଭୂତପଦ୍ମଗର୍ଭମହାପ୍ରଭୋ
ଯାହାଙ୍କ ନାଭି ହ୍ରଦରୁ ପଦ୍ମ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେଇ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଅମରାରିଵିନାଶାଯ ମହାସମରଶାଲିନେ
ଅମରମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଓ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପାର ପ୍ରଭାବ ପାଇଁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଦେବତା ଜନାର୍ଦନ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ସ୍ଵାଗତଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଭୋ ଭଵଂତୌ ସ୍ତୁତିଭାଜନୌ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ସ୍ତୁତିର ଯୋଗ୍ୟ, ସ୍ୱାଗତ।'
ନାରାଯଣେନୈଵମୁକ୍ତୌ ପ୍ରୋଚତୁଶ୍ଚଂଦ୍ରଭାସ୍କରୌ
ନାରାୟଣଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନ ଜ୍ଞାତାଃ କ୍ତ୍ର ଗତାସ୍ତେ ଚ ଆଵାଂ ନଷ୍ଟୌ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
'ସେମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ ଆମେ ଜାଣିନାହିଁ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ହରାଇଗଲୁ।'
ଶଂବରେଣ ଜିତା ଦେଵାଃ ସ ଚ ସର୍ଵତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ
'ଶମ୍ବର ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।'