ଆସାଂ ଚ ସଂଗମୋ ଯସ୍ତୁ ସ ପ୍ରଯାଗୋ ବୁଧୈଃ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ନଦୀମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗମକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ପ୍ରୟାଗ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ସୋଦ୍ଯ ପ୍ରଭୃତି ଦେଵୋଽଯଂ ପ୍ରଯାଗେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକଃ
ଆଜିଠାରୁ ଏହି ଦେବତା ପ୍ରୟାଗେଶ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ।
ଅତ୍ରାଗତ୍ଯ ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ଯେ ପ୍ରଯାଗେଶ୍ଵରଂ ତତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି ପ୍ରୟାଗେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
କୁଲଂ ଚ ତାରିତଂ ତେଷାଂ ପୈତୃକଂ ମାତୃକଂ ତଥା ଜାଯତେ ନାତ୍ର ସଂଦେହଃ ପ୍ରଯାଗେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ସେମାନଙ୍କ ପିତୃ ଓ ମାତୃ କୁଳ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ; ପ୍ରୟାଗେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଗଂଗାଯାଂ ଚ ପ୍ରଯାଗେ ଚ ଦେଵଦାରୁଵନେ ଶୁଭେ
ଗଙ୍ଗାରେ, ପ୍ରୟାଗରେ ଓ ଶୁଭ ଦେବଦାରୁବନରେ,
ତ୍ର୍ଯଂବକେ ଧୌତପାପେ ଚ ମହେନ୍ଦ୍ରେ ଭୈରଵେ ତଥା
ତ୍ରୟମ୍ବକ, ଧୌତପାପ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ଭୈରବରେ ମଧ୍ୟ,
ଏତେଷାଂ ଦର୍ଶନେନୈଵ ଯା ସିଦ୍ଧିର୍ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦିକା
ଏହି ସ୍ଥାନମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଫଳ ମିଳେ।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାମଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ । ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ନିଯମଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଯାଗେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ବିଶେଷ ଭକ୍ତି ଓ ନିୟମ ସହ ପ୍ରୟାଗେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ନ ତେଷାଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଃ କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି 5.2.71.
ସେମାନେ ପୁଣି ଆଉ କେବେ ଫେରି ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ବିତିଗଲେ ମଧ୍ୟ ।
କଲାସ୍ତିସ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଲିଂଗେଽସ୍ମିନ୍ମୋକ୍ଷଦେ ଶୁଭେ
ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଲିଙ୍ଗରେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ତିନିଟି ଅଂଶ ଆସିବେ ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୁତା ଗଂଗା ଯମୁନା ଚ ସରସ୍ଵତୀ
ଏପରି କହିବା ପରେ ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା ଓ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଗଲା ।
ଦେଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ଶକାଦ୍ଯାଃ ପ୍ରଯାଗେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଦେବତାମାନେ, ଶକାଦି ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଏହାକୁ ପ୍ରୟାଗେଶ୍ୱର ବୋଲି ନାମ ଦେଲେ ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିଦେଲି ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କୃତକୃତ୍ଯୋ ନରୋ ଭଵେତ୍
ଏହାକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାନେ ମଣିଷ ସମସ୍ତ କାମରେ ସଫଳ ହୁଏ ।
ଶଂବରେଣ ପୁରା ଦେଵି ନିର୍ଜିତାଃ ସଂଗରେ ସୁରାଃ
ପୂର୍ବେ, ହେ ଦେବୀ, ଶମ୍ବର ନାମକ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେକୁ ହରାଇଦେଇଥିଲେ ।
ଗ୍ରସ୍ତଂ ଚ ରାହୁଣା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଶାଂକଂ ଭଯଵିହ୍ଵଲମ୍
ରାହୁ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ରମାକୁ ଗିଲାଯିବା ଦେଖି, ସେ ଭୟରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ ।
ଵହାରୁଣ ରଥଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଯତ୍ର ଯୁଦ୍ଧଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଅରୁଣ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଳି ନେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉନଥିଲା ।
ରାହୁର୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲସ୍ତୁ ସ ତୃତୀଯୋ ଭଯଂକରଃ
ରାହୁ, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା, ତୃତୀୟ ଭୟଜନକ ଥିଲେ ।
ସ ଚ ନ ଜ୍ଞାଯତେ ଶକ୍ରଃ କ୍ଵ ଗତୋ ଵରୁଣୋ ରଣେ
ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ବରୁଣ କେଉଁଠି ଗଲେ, ଏହା କେହି ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ ।
ଏଵମୁକ୍ତୋଽରୁଣୋ ରୁଗ୍ଣୋ ରଵିଣା ରଣମଧ୍ଯତଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଅରୁଣ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବାରୁ, ରବି ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରୁ ନେଇଗଲେ ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଚନ୍ଦ୍ରଃ ସମାଯାତସ୍ତୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ସମୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ ।
ସଂତ୍ରସ୍ତଃ ସ ଵିଲୋଲାକ୍ଷଃ କ୍ଷଣମାତ୍ରମଚେତନଃ
ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ଏବଂ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଅଚେତନ ରହିଲେ ।
ଶଂବରେଣ ରଣେ ରୁଦ୍ଧା ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ଭଯଵିଦ୍ରୁତାଃ 5.2.72.
ଶମ୍ବର ଯୁଦ୍ଧରେ ରୁଦ୍ରମାନେ ରୋକାଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ ।
ସାଧ୍ଯାଃ ସର୍ଵେ ଭଯତ୍ରସ୍ତା ଗତା ଯତ୍ର ନ ଦାନଵାଃ
ସମସ୍ତ ସାଧ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବ ନଥିଲେ ସେଠିକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ଵ୍ଯଧମତ୍ସର୍ଵଗାତ୍ରାଣି ଵର୍ମାଣି ଚ ଜନକ୍ଷଯେ
ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବା ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଓ କବଚ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା ।
ପୃଷ୍ଠତୋ ନିଜଘାନାଥ ନିକୃତ୍ତାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ପଛରୁ ସେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ହଜାର ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ କାଟି ଫେଲିଲେ ।
ଆସୁରଂ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ପ୍ରାଣତ୍ରାଣପରାଯଣଃ
ଏକ ଦାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ନିଶିନାଥେନ ଭଯଭୀତେନ ପାର୍ଵତି
ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇଥିବା ରାତିର ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କୁହାଯାଇଥିଲା, ହେ ପାର୍ବତୀ।
ଯତ୍ର ଦେଵୋ ଜଗନ୍ନାଥୋ ଗରୁଡସ୍ଥୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯେଉଁଠି ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା ଜନାର୍ଦନ ଅଛନ୍ତି,
ମଂଦରେ ସୁରନାରୀଣାଂ ନଂଦନେ ଵରଚନ୍ଦନେ ସ୍ତୁତିଂ ତୌ ଚକ୍ରତୁର୍ଦେଵୌ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯୌ ଯଶସ୍ଵିନି
ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ଦେବତା, ହେ ଖ୍ୟାତିଶାଳି, ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ।