ମା ଵଧୀଃ କସ୍ଯ କାସୀତି କିଂ ଵିଧ୍ଵଂସି ସୁତାନିତି
ସେ କହିଲେ, 'ମାରନିଅ! ତୁମେ କାହାର? କାହିଁକି ତୁମେ ତୁମ ପୁଅମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛ?'
ଜୀର୍ଣସ୍ତୁ ମମ ଵାସୋଽଯଂ ଯଥା ମେ ସମଯଃ କୃତଃ
'ମୋର ସମୟ ପୂରା ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲି; ଏହି ଶରୀର ମୋ ପାଇଁ ବୁଡ଼ା ହୋଇଗଲା।'
ଅହଂ ଗଂଗା ଜହ୍ନୁସୁତା ମହର୍ଷିଗଣସେଵିତା
'ମୁଁ ଗଙ୍ଗା, ଜହ୍ନୁଙ୍କର କନ୍ୟା, ଯିଏ ମହାର୍ଷିମାନେ ଆଦର କରନ୍ତି।'
ଇମେଽଷ୍ଟୌ ଵସଵୋ ଦେଵା ମହାଭୀମା ମହୌଜସଃ
'ଏହି ଅଠ ଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି ବସୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେବତାମାନେ।'
ତେଷାମାନଯିତା ନାନ୍ଯସ୍ତ୍ଵଦୃତେ ଭୁଵି ଵିଦ୍ଯତେ
ତୁମ୍ଭିନ୍ ଛାଡି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଆଉ କେହି ଏମାନେଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ତଜ୍ଜନନୀହେତୋର୍ମାନୁଷତ୍ଵମୁପାଗତା
ସେଥିପାଇଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ସୈଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଗଙ୍ଗା ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଵିମୋହିତା
ଏପରି କହି, ସେ ସମୟରେ ଗଙ୍ଗା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇଥିଲେ।
ଅହୋ ବତ ମହତ୍କଷ୍ଟଂ ଯଦମୀ ଘାତିତାଃ ସୁତାଃ
ହାୟ, କେତେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ! ମୋ ଏହି ପୁଅମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ହା ଵତ୍ସା ହା ସୁତାଃ ପୁତ୍ରା ହା ତାତାସ୍ତନଯାଃ କ୍ଵ ଵୈ 5.2.71.
ହା ମୋ ଶିଶୁମାନେ! ହା ମୋ ପୁଅମାନେ! ହା ମୋ ଲାଡ଼ଲାଡ଼ିଆ! ତମେ କେଉଁଠି ଅଛ? ମୋ ପୁଅମାନେ!
ମାତର୍ମାତେତି କରୁଣଂ ବ୍ରୁଵାଣାଃ ସ୍ଵଯମାଗତା
‘ମାଁ! ମାଁ!’ ବୋଲି କରୁଣ ସ୍ୱରରେ ଡାକି, ସେମାନେ ନିଜେ ଆସିଗଲେ।
କସ୍ଯ ଜାତୁ ପ୍ରଣୀତେନ ପିଂଗେନ କ୍ଷିତିରେଣୁନା
କେଉଁଠି କେହି ଏହି ପୃଥିବୀର ହଳଦିଆ ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା—
ଅଂଗପ୍ରତ୍ଯଂଗସଂଭୂତା ମନୋହୃଦଯନଂଦନାଃ
ଦେହର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିବା ଏପରି ଶିଶୁମାନେ କେଉଁଠି ତିଆରି ହୋଇଛନ୍ତି?
କାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ନୁ ଗମିଷ୍ଯାମି କୃତ୍ଵା କର୍ମ ସୁଦାରୁଣମ୍
ଏପରି ଭୟଙ୍କର କାମ କରି, ମୁଁ କେଉଁ ଲୋକକୁ ଯିବି?
ଇତ୍ଯେଵଂ କରୁଣଂ କୃତ୍ଵା ରୁଦିତ୍ଵା ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ଏଭଳି କରୁଣ ଭାବରେ କହି, ପୁଣିପୁଣି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି—
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵି ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ମହାମୁନି ନାରଦ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିସ୍ମଯୋପ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନଃ କିମେତଦିତି ଚିଂତଯତ୍
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ଭାବିଲେ, ‘ଏହା କ’ଣ?’
ସମୁଦ୍ରମହିଷୀ ଦିଵ୍ଯା ପୁଣ୍ଯା ତ୍ରିପଥଗା ନଦୀ
ସମୁଦ୍ରର ଦିବ୍ୟ ରାଣୀ, ପୁଣ୍ୟମୟୀ ଏହି ତିନିପଥ ନଦୀ—
ଇତ୍ଯେଵଂ ଚିଂତଯିତ୍ଵା ଚ ସମୀପମଗମନ୍ମୁନିଃ ଉଵାଚୋଚ୍ଚୈର୍ଵିଯତ୍ସ୍ଥୋଽସୌ ଦେଵି ଗଂଗେ ନମୋଽସ୍ତୁତେ
ଏପରି ଭାବି, ମୁନି ସେଠାକୁ ଆସିଲେ; ଆକାଶରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, ‘ହେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।’
ନାରଦୋଽହଂ ମହାପୁଣ୍ଯେ କସ୍ମାଦ୍ରୋଦିଷି ପାଵନି 5.2.71.
‘ମୁଁ ହେଉଛି ନାରଦ, ହେ ପବିତ୍ରତମା, କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ?’
ଧୃତା ଶିରସି ଦେଵେନ ଶିଵେନ ପରମେଷ୍ଠିନା
ତୁମକୁ ଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିଥିଲେ।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯା ଦେଵନଦୀ ତଥା
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ସେପରି—
ମଯା ନାରଦ ମୋହେନ କୃତୋଽଧର୍ମୋ ଜୁଗୁପ୍ସିତଃ
‘ନାରଦ, ମୋ ମନର ଭ୍ରମରେ, ମୁଁ ଏକ ନିନ୍ଦନୀୟ ଅଧର୍ମ କାମ କରିଛି।’
ସମୁଦ୍ରେଣ ଵିଯୋଗସ୍ତୁ ସଂଜାତୋ ମମ ଦୈଵତଃ
ମୋ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର ସହ ବିଚ୍ଛେଦ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଘଟିଛି।
ଅତୋ ମଯା ଵିଲପିତଂ ମଗ୍ନଯା ଶୋକସାଗରେ
ଏହିଠାରୁ ମୁଁ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହୋଇ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୃଦୟରେ କାନ୍ଦିଛି।
ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମହାନ ଋଷି ନାରଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵି ଵସୂନାଂ ମୋକ୍ଷକାରଣେ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ବସୁମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ବୋଲି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତେ ଵସଵୋ ଲୋକାନ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ତଵ ସୁଵ୍ରତେ
ହେ ସୁବ୍ରତେ, ତୁମ ଦୟାରେ ବସୁମାନେ ସବୁ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ...
ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଜ୍ଞାତଂ ସର୍ଵଂ ମଯାଽଧୁନା 5.2.71.
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ତୁମେ ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ; ଏବେ ମୁଁ ସବୁଠିକ୍ ବୁଝିପାରିଛି।
ଅପଵାଦଭଯାଦ୍ଭୀତା ଭଵଂତଂ ଶରଣଂ ଗତା
ନିନ୍ଦା ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।