ପାପାଚାରାଶ୍ଚ ଯେ ଜୀଵା ଦୁଷ୍କର୍ମନିରତା ନରାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମରେ ନିରତ ଅଛନ୍ତି—
ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନାତ୍ସଦ୍ଯୋ ନାମସଂକୀର୍ତନାଦପି
ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ମାତ୍ରରେ—ସେମାନେ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପେ—
କୃତଘ୍ନୋ ନିଂଦକୋ ଦୁଷ୍ଟଃ ପାପକର୍ମା ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ଅକୃତଜ୍ଞ, ନିନ୍ଦକ, ଦୁଷ୍ଟ, ପାପ କର୍ମ କରୁଥିବା ଏବଂ ଦୁର୍ମନା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସୋମପର୍ଵଣି ଗଂଗାଯାସ୍ତ୍ରିଗୁଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଜାଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଅୟନ, ବିଷୁବ ବା ସୋମ ପର୍ବ ଆସିଲେ, ଏଠାରେ ମିଳୁଥିବା ପୁଣ୍ୟ ଗଙ୍ଗାର ତିଣିଗୁଣା ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତତ୍ର ଯଦ୍ଦୀଯତେ ଦାନଂ ତସ୍ଯ ସଂଖ୍ଯା ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ଯେକୌଣସି ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହାର ମାପ କିଏଁ ଜଣିପାରିବ ନାହିଁ।
କଲ୍ପକୋଟିସହସ୍ରଂ ତୁ ମତ୍ପୁରେ ପୂଜିତୋ ଵସେତ୍
ମୋ ସହରରେ ପୂଜା କରିଲେ, ଜଣେ ଲୋକ କଳ୍ପ କୋଟି ସହସ୍ର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଥାଏ।
ଅଧୃଷ୍ଯଃ ଶତ୍ରୁଵର୍ଗେଣ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜିତ ରହିଥାଏ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଲାଭ କରେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.70.
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପନାଶକ ଶକ୍ତିର କଥା ତୁମକୁ କହିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତି ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଠାଉଁ ସାଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯାହାର ନାମ 'ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ', ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ, ଏକାଶୀ ହଜାର ପଦ୍ୟ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଅଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵିଜାନୀହି ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏହାକୁ ଏକମାତ୍ର ଏବଂ ମହାପାପ ନାଶକ ବୋଲି ଜାଣ।
ହାସ୍ତିନେଽ ଭୂତ୍ପୁରେ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛଂତନୁର୍ନୃପସତ୍ତମଃ
ହାସ୍ତିନାପୁର ନଗରରେ ଶାନ୍ତନୁର୍ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ ଚାଦ୍ଭୁତମହାଵୀର୍ଯୋ ଵଜ୍ରସଂହନନୋ ଯୁଵା
ସେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁବକ ଏବଂ ବଜ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।
ବଲେନ ଵିଷ୍ଣୁସଦୃଶସ୍ତେଜସା ଭାସ୍କରୋପମଃ
ଶକ୍ତିରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ ଏବଂ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ।
ସ କଦାଚିନ୍ମହାବାହୁଃ ପ୍ରଭୂତ ବଲଵାହନଃ
ସେ ମହାବାହୁ ଏବଂ ବହୁ ସେନା ସହିତ କେବେ ଗୋଟେ ସମୟରେ—
ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମୃଗାନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ଘାତଯାମାସ ଲୀଲଯା
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ହସି ଖେଳି ହରିଣ ଓ ବାଘ ମାରିଦେଲେ।
ସ କଦାଚିଦ୍ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଦଦର୍ଶ ପରମାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ସମୟରେ ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟରୋମାଭୂଦ୍ଵିସ୍ମିତୋ ରୂପସଂପଦା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ରମଣୀର ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଦାଣ୍ଡା ହୋଇଗଲା।
ସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଚ ରାଜାନଂ ଵିଚରଂତଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ସେ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତାମୁଵାଚ ତତୋ ରାଜା ସାଂତ୍ଵଯଞ୍ଛ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା 5.2.71.
ତାପରେ ରାଜା ମୃଦୁ ଓ ମୃଦୁଳ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ।
ଯକ୍ଷୀ ଵା ପନ୍ନଗୀ ଵା ତ୍ଵଂ ମାନୁଷୀ ଵା ସୁମଧ୍ଯମେ
ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, ତୁମେ କି ଯକ୍ଷୀ, କିମ୍ବା ନାଗକନ୍ୟା, କିମ୍ବା ମାନବୀ?
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ରାଜ୍ଞଃ ସଂସ୍ତୁତଂ ମୃଦୁ ଵଲ୍ଗୁ ଚ
ରାଜାଙ୍କର ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ଯାହା ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା,
ଵାରିତା ଵିପ୍ରିଯେ ଵାପି ତ୍ଯଜେଯଂ ତ୍ଵାମସଂଶଯମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ନିଷେଧ କରିବା କିମ୍ବା ମୋତେ ଭଲ ପାଉନାହାଁତ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତେନୋକ୍ତଂ ସତ୍ଯେନ ସୁକୃତେନ ଚ
ସେ ସତ୍ୟ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭାବରେ, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଉପଚାରେଣ ଚ ରହସ୍ତୁତୋଷ ଜଗତୀପତିଃ
ସମ୍ମାନ ଓ ଗୁପ୍ତତାରେ ରଖି, ଭୂମିର ନାଥ ଖୁସି ହେଲେ।
ମାନୁଷଂ ଵିଗ୍ରହଂ କୃତ୍ଵା ଶ୍ରୀମଂତଂ ଵରଵର୍ଣିନି
ସେ ସୁନ୍ଦର ରଙ୍ଗ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ମାନବ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ।
ସ ରାଜା ରତି ସକ୍ତତ୍ଵାଦୁତ୍ତମସ୍ତ୍ରୀଗୁଣୈର୍ହୃତଃ
ସେ ରାଜା ରତିରେ ଲୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଗୁଣରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ।
ରମମାଣସ୍ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯଥାକାମଂ ନରେଶ୍ଵରଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ନାଥ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ଜାତଂ ଜାତଂ ଚ ସା ପୁତ୍ରଂ କ୍ଷିପତ୍ଯଂଭସି ମୁକ୍ତଯେ
ପ୍ରତିଥରେ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ସେ ତାକୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜଳରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଉଥିଲେ।
ନାସ୍ଯ ତତ୍ତୁ ପ୍ରିଯଂ ରାଜ୍ଞଃ ଶଂତନୋର୍ହ୍ଯଭଵତ୍ତଦା 5.2.71.
ଏହି କଥା ସେଇ ସମୟରେ ରାଜା ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗୁନଥିଲା।
ଅଥୈନାମଷ୍ଟମେ ପୁତ୍ରେ ଜାତେ ପ୍ରହସତୀମିଵ
ତାପରେ ଅଷ୍ଟମ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲାବେଳେ, ସେ ହସୁଥିବା ଦେଖାଗଲେ।