ଶୁଶ୍ରାଵ ଶ୍ରୋତ୍ରପୀଯୂଷଂ ଗୀତଂ ଦେଵଗୃହେ ଶୁଭେ ପ୍ରିଯାମପଶ୍ଯତ୍ତତ୍ରସ୍ଥାଂ ଲାଵଣ୍ଯଲଲନାଵଧିମ୍
ସେ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ଶୁଭ୍ର ଗୀତ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା କାନକୁ ଅମୃତ ସମାନ ଲାଗୁଥିଲା, ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଶୋଭାର ସୀମା ଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନସ୍ତନ୍ମଯୋଽଭଵତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକିଲେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମେ ସୈଵ ପତ୍ନୀଯଂ ଦୃଷ୍ଟା ଦେଵପ୍ରସାଦତଃ
‘ସେ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ, ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ଦେଖିପାରିଲି’ ବୋଲି ଜାଣିଲେ।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ପୁଲିକିତା ତସ୍ଯା ଵିରରାଜ କୁଚସ୍ଥଲୀ
ତୁରନ୍ତ, ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ହର୍ଷରେ ତାଙ୍କର ଅଂଚଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଵିଶ୍ଵାଵସୋଃ ସିଦ୍ଧପତେଃ ସୁତୈଷା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭା
ସେ ବିଶ୍ୱାବସୁ ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣପ୍ରିୟା।
ଆନୀତା ତେ ମଯା ପତ୍ନୀ ହତ୍ଵା ତଂ ରାକ୍ଷସାଧି ପମ୍
ମୁଁ ସେଇ ରାକ୍ଷସନାୟକୁ ମାରି, ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣିଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽସୌ ଗତୋ ଦେଵି ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭାର୍ଯାଂ ପ୍ରିଯାଂ ତଦା
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପୁନଃ ପାଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଆରାଧିତୋ ନରେଂଦ୍ରେଣ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଣ ମହାତ୍ମନା ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଵାଂଛିତାର୍ଥଫଲ ପ୍ରଦଃ ।। 5.2.70.
ଅଦମ୍ୟ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଥିବା ବୋଲି ଖ୍ୟାତ।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ହେ ବିଶାଳନୟନେ, ଯେମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି—
ସଂକ୍ରାଂତୌ ରଵିଵାରେ ଚ ଗ୍ରହଣେ ଚଂଦ୍ର ସୂର୍ଯଯୋଃ ତେ ପ୍ରଯାଂତି ଵିମାନେନ ମଦୀଯଂ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ରବିବାର ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ରଥରେ ବସି ମୋର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ପାପାଚାରାଶ୍ଚ ଯେ ଜୀଵା ଦୁଷ୍କର୍ମନିରତା ନରାଃ
ଯେଉଁମାନେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମରେ ନିରତ ଅଛନ୍ତି—
ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନାତ୍ସଦ୍ଯୋ ନାମସଂକୀର୍ତନାଦପି
ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ମାତ୍ରରେ—ସେମାନେ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପେ—
କୃତଘ୍ନୋ ନିଂଦକୋ ଦୁଷ୍ଟଃ ପାପକର୍ମା ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ଅକୃତଜ୍ଞ, ନିନ୍ଦକ, ଦୁଷ୍ଟ, ପାପ କର୍ମ କରୁଥିବା ଏବଂ ଦୁର୍ମନା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଅଯନେ ଵିଷୁଵେ ଚୈଵ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ସୋମପର୍ଵଣି ଗଂଗାଯାସ୍ତ୍ରିଗୁଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଜାଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଅୟନ, ବିଷୁବ ବା ସୋମ ପର୍ବ ଆସିଲେ, ଏଠାରେ ମିଳୁଥିବା ପୁଣ୍ୟ ଗଙ୍ଗାର ତିଣିଗୁଣା ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତତ୍ର ଯଦ୍ଦୀଯତେ ଦାନଂ ତସ୍ଯ ସଂଖ୍ଯା ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏଠାରେ ଯେକୌଣସି ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହାର ମାପ କିଏଁ ଜଣିପାରିବ ନାହିଁ।
କଲ୍ପକୋଟିସହସ୍ରଂ ତୁ ମତ୍ପୁରେ ପୂଜିତୋ ଵସେତ୍
ମୋ ସହରରେ ପୂଜା କରିଲେ, ଜଣେ ଲୋକ କଳ୍ପ କୋଟି ସହସ୍ର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଥାଏ।
ଅଧୃଷ୍ଯଃ ଶତ୍ରୁଵର୍ଗେଣ ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜିତ ରହିଥାଏ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଲାଭ କରେ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.70.
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପନାଶକ ଶକ୍ତିର କଥା ତୁମକୁ କହିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତି ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯ ଉମାମହେଶ୍ଵରସଂଵାଦେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଅଠାଉଁ ସାଠିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟ, ଯାହାର ନାମ 'ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ', ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ ଚଉରାଶି ଲିଙ୍ଗର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବିଷୟରେ, ଏକାଶୀ ହଜାର ପଦ୍ୟ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଅଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵିଜାନୀହି ମହାପାତକନାଶନମ୍
ଏହାକୁ ଏକମାତ୍ର ଏବଂ ମହାପାପ ନାଶକ ବୋଲି ଜାଣ।
ହାସ୍ତିନେଽ ଭୂତ୍ପୁରେ ଶ୍ରୀମାଞ୍ଛଂତନୁର୍ନୃପସତ୍ତମଃ
ହାସ୍ତିନାପୁର ନଗରରେ ଶାନ୍ତନୁର୍ ନାମକ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସ ଚାଦ୍ଭୁତମହାଵୀର୍ଯୋ ଵଜ୍ରସଂହନନୋ ଯୁଵା
ସେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁବକ ଏବଂ ବଜ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।
ବଲେନ ଵିଷ୍ଣୁସଦୃଶସ୍ତେଜସା ଭାସ୍କରୋପମଃ
ଶକ୍ତିରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ ଏବଂ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ।
ସ କଦାଚିନ୍ମହାବାହୁଃ ପ୍ରଭୂତ ବଲଵାହନଃ
ସେ ମହାବାହୁ ଏବଂ ବହୁ ସେନା ସହିତ କେବେ ଗୋଟେ ସମୟରେ—
ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ମୃଗାନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ଘାତଯାମାସ ଲୀଲଯା
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ହସି ଖେଳି ହରିଣ ଓ ବାଘ ମାରିଦେଲେ।
ସ କଦାଚିଦ୍ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଦଦର୍ଶ ପରମାଂ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍
ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ସମୟରେ ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନାନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟରୋମାଭୂଦ୍ଵିସ୍ମିତୋ ରୂପସଂପଦା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ରମଣୀର ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଲୋମ ଦାଣ୍ଡା ହୋଇଗଲା।
ସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଚ ରାଜାନଂ ଵିଚରଂତଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ସେ ଜଣେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଶେଷ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତାମୁଵାଚ ତତୋ ରାଜା ସାଂତ୍ଵଯଞ୍ଛ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା 5.2.71.
ତାପରେ ରାଜା ମୃଦୁ ଓ ମୃଦୁଳ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ।
ଯକ୍ଷୀ ଵା ପନ୍ନଗୀ ଵା ତ୍ଵଂ ମାନୁଷୀ ଵା ସୁମଧ୍ଯମେ
ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବତୀ, ତୁମେ କି ଯକ୍ଷୀ, କିମ୍ବା ନାଗକନ୍ୟା, କିମ୍ବା ମାନବୀ?