ଏଵଂ ହି ଵସତସ୍ତସ୍ଯ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷସ୍ଯ ଵରା ନନେ
ଏଭଳି ଅପରାଜିତ ରାଜା ସେ ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବାବେଳେ,
ଜ୍ଵଲିତୋ ଵିକଟାକାରୋ ଦଂଷ୍ଟ୍ରୋତ୍କଟକଟାନନଃ ଜହାର ମନ୍ମଥାଵିଷ୍ଟୋ ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀମ୍
ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେହ, ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ସହିତ, ପ୍ରେମରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସୁନ୍ଦର ଯୁବତୀକୁ ଚିଁହି ନେଲା।
ରାଜା ଚ ତାଂ ହୃତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଯୋଗଵିଷମୂର୍ଛିତଃ
ଏବଂ ରାଜା ତାକୁ ଉଠାଇ ନେଯିବାକୁ ଦେଖି, ବିୟୋଗର ବିଷରେ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ହା ପ୍ରିଯେ ପ୍ରେମପୀଯୂଷେ ପ୍ରଣଯାମୃତଦୀର୍ଘିକେ
ହା ପ୍ରିୟା, ପ୍ରେମର ଅମୃତ, ସ୍ନେହର ଦୀର୍ଘ ନଦୀ!
ପୁନରିନ୍ଦୁମିଵାନଂଦଂ କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ମୁଖମ୍ ଉନ୍ମତ୍ତ ଇଵ ବଭ୍ରାମ ତତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ମରାତୁରଃ
ମୁଁ କେବେ ପୁଣି ତୁମ ମୁହଁ ଦେଖିବି, ମୋ ଆନନ୍ଦର ଚନ୍ଦ୍ରମା? ପ୍ରେମରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଏଠା ସେଠା ମନ୍ଦିରା ପରି ଭ୍ରମଣ କଲେ।
ଏଵଂ ଵିଲପତସ୍ତସ୍ଯ ଦୁର୍ଦର୍ଷସ୍ଯ ନୃପସ୍ଯ ତୁ ଦଦର୍ଶ ନୃପତିଂ ତତ୍ର ଭ୍ରମଂତଂ ଭ୍ରମରଂ ଯଥା
ଏଭଳି ଅପରାଜିତ ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଦେଉଥିବାବେଳେ, କେହି ତାଙ୍କୁ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଏଠା ସେଠା ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜାମାତରଂ ସମ୍ଯକ୍ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ କ୍ଵ ଗତୋ ହି ମହୀପାଲ ନେପାଲଵିଷଯସ୍ତଵ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଜାମାତା ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ଶାନ୍ତି ଦେଇ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ତୁମେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲ? ନେପାଳ ଦେଶ ତୁମର।'
କୁଲୀନା ରୂପଵତ୍ଯଶ୍ଚ ତିସ୍ରୋ ଭାର୍ଯାଃ କ୍ଵ ଵୈ ଗତାଃ 5.2.70.
ତୁମର ତିନିଜଣ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାର୍ଯ୍ୟା କେଉଁଠି ଗଲେ?
ସର୍ଵଂ ଵିନଶ୍ଵରଂ ଲୋକେ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରୋପମମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ସବୁ କିଛି ନଶ୍ୱର, ଗାନ୍ଧର୍ବ ନଗରୀ ପରି।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତୋ ରାଜା କଲ୍ପେନ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ଏଭଳି ବୁଝାଇ ଓ ଯୁକ୍ତି ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ପୁଣିପୁଣି ଶାନ୍ତି ଦିଆଯାଇଲା।
ବ୍ରୂହି ମେ ଭଗଵନ୍ସମ୍ଯଗ୍ଯଦି ତେଽସ୍ତି ଦଯା ମଯି
ଏ ଭଗବନ୍ତ, ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ମୋ ପ୍ରତି କିଛି ଦୟା ଅଛି, ଦୟାକରି ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତୁ।
ତିସ୍ରୋ ଭାର୍ଯାଃ କଥଂ ଵିପ୍ର ପଶ୍ଯାମି ପୃଥିଵୀତଲେ କଥଂ ସମାଗମୋ ଭୂଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ମଯା ସହ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ କିପରି ପୃଥିବୀରେ ମୋ ତିନିଜଣ ଜଣେ ଝିଅମାନେକୁ ଦେଖିପାରିବି? ସେମାନେ ସହିତ ମୋର ପୁଣିଥରେ କିପରି ମିଳନ ହେବ?
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିପ୍ରେଣୋକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୋଭାବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ତୀର୍ଥଵରେ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକମ୍
ସେ ତୀର୍ଥରେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଶିପ୍ରାଯାସ୍ତୁ ତଟେ ରମ୍ଯେ ପୁଣ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମେଶପଶ୍ଚିମେ
ଶିପ୍ରା ନଦୀର ଶୋଭାମୟ ଓ ପବିତ୍ର କୂଳରେ, ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ।
କଲ୍ପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଵରୋ ନୃପସତ୍ତମଃ
କଳ୍ପଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ସାଂତଃପୁରପରୀଵାରୋ ମହାକାଲଵନଂ ଗତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲେ ପୁଣ୍ଯେ ଶିପ୍ରାଯାଶ୍ଚାଶୁସିଦ୍ଧିଦେ 5.2.70.
ସେଠାରେ, ଶିପ୍ରା ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ପୂଜଯାମାସ ରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈଃ ସୁଭୂଷଣୈଃ
ସେ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ଭୂଷଣରେ ପୂଜା କଲେ।
ମୁକ୍ତାଫଲୈଃ ସୁତାରୈଶ୍ଚ ଜଲଧାରାଭିରେଵ ଚ
ତେଜସ୍ୱୀ ମୁକ୍ତା, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳଧାରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଶ୍ରୋତ୍ରପୀଯୂଷଂ ଗୀତଂ ଦେଵଗୃହେ ଶୁଭେ ପ୍ରିଯାମପଶ୍ଯତ୍ତତ୍ରସ୍ଥାଂ ଲାଵଣ୍ଯଲଲନାଵଧିମ୍
ସେ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ଶୁଭ୍ର ଗୀତ ଶୁଣିଲେ, ଯାହା କାନକୁ ଅମୃତ ସମାନ ଲାଗୁଥିଲା, ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଶୋଭାର ସୀମା ଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନସ୍ତନ୍ମଯୋଽଭଵତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାକିଲେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମେ ସୈଵ ପତ୍ନୀଯଂ ଦୃଷ୍ଟା ଦେଵପ୍ରସାଦତଃ
‘ସେ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ, ଦେବତାଙ୍କର କୃପାରେ ଦେଖିପାରିଲି’ ବୋଲି ଜାଣିଲେ।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ପୁଲିକିତା ତସ୍ଯା ଵିରରାଜ କୁଚସ୍ଥଲୀ
ତୁରନ୍ତ, ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ହର୍ଷରେ ତାଙ୍କର ଅଂଚଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା।
ଵିଶ୍ଵାଵସୋଃ ସିଦ୍ଧପତେଃ ସୁତୈଷା ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭା
ସେ ବିଶ୍ୱାବସୁ ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣପ୍ରିୟା।
ଆନୀତା ତେ ମଯା ପତ୍ନୀ ହତ୍ଵା ତଂ ରାକ୍ଷସାଧି ପମ୍
ମୁଁ ସେଇ ରାକ୍ଷସନାୟକୁ ମାରି, ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣିଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽସୌ ଗତୋ ଦେଵି ଲବ୍ଧ୍ଵା ଭାର୍ଯାଂ ପ୍ରିଯାଂ ତଦା
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପୁନଃ ପାଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଆରାଧିତୋ ନରେଂଦ୍ରେଣ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଣ ମହାତ୍ମନା ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଵାଂଛିତାର୍ଥଫଲ ପ୍ରଦଃ ।। 5.2.70.
ଅଦମ୍ୟ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଥିବା ବୋଲି ଖ୍ୟାତ।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ହେ ବିଶାଳନୟନେ, ଯେମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି—
ସଂକ୍ରାଂତୌ ରଵିଵାରେ ଚ ଗ୍ରହଣେ ଚଂଦ୍ର ସୂର୍ଯଯୋଃ ତେ ପ୍ରଯାଂତି ଵିମାନେନ ମଦୀଯଂ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟର ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ରବିବାର ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ରଥରେ ବସି ମୋର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।