ମମ ପ୍ରାଣଵ୍ଯଯଃ ସୁଭ୍ରୂସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିନା ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମୋର ପ୍ରାଣ ଶରୀର ଛାଡ଼ିଯାଉଛି।
ତ୍ଯଜ୍ଯତେ ପ୍ରାପ୍ତମମୃତଂ ଯଦେତଦ୍ବୁଦ୍ଧିଲାଘଵମ୍
ମନ ଯେତେ ଅସ୍ଥିର, ଏହିପରି ଅମୃତ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ପରିତ୍ୟାଗ କରାଯାଏ।
ଭଜ ମାମନଵଦ୍ଯାଂଗି ତଵେତଦ୍ଵଦନାମୃତମ୍
ହେ ନିର୍ଦୋଷାଙ୍ଗିକେ, ତୁମେ ମୋତେ ସେବା କର; ତୁମ ମୁଖର ମଧୁର ଉଚ୍ଚାରଣ ମୋ ପାଇଁ ଅମୃତ ସମାନ।
ସ୍ଵଯଂ ପିବାମି ଚେଦ୍ଵିଦ୍ଧି ପରଲୋକଗତଂ ହି ମାମ୍
ମୁଁ ଯଦି ଏହି ମଧୁର ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ନିଜେ ପିଉଛି, ତେବେ ଜାଣ, ମୁଁ ପରଲୋକକୁ ଚଳିଗଲି ବୋଲି ଭାବ।
ଭ୍ରଷ୍ଟାଯାଂ ମଯି ତାତସ୍ଯ ଵିନଷ୍ଟେ କନ୍ଯକାଫଲେ
ମୁଁ ଯଦି ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ତେବେ ତୁମ ବାପାଙ୍କର କନ୍ୟା ହେବାର ଫଳ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଯିବ।
ଯଦି ତେ ପରମଂ ପ୍ରେମ ମମୋପରି ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ଯଦି ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରେମ ଅଛି,
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାନ୍ଯଥା ମେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଯାହା କହିଛି, ସେଥିରେ ଶୁଣି, ମୁଁ ଆଉ କିଛି କରିବି ନାହିଁ।
ଗତ୍ଵା ଯଯାଚେ ପ୍ରଣତଃ ସ୍ଥିତଂ ନିଜତପୋଵନେ 5.2.70.
ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ତପୋବନରେ ରହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଯାଇ, ନମ୍ରତା ସହିତ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ସଂଗତୋ ରାଜା ମନ୍ମଥେନ ଵଶୀକୃତଃ
ସେଠାରେ, ରାଜା ପ୍ରେମରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଜଣେ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
କଦଲୀଖଣ୍ଡକୁଞ୍ଜେଷୁ ରମ୍ଯାସୁ ଵନରାଜିଷୁ ସିଷେଵେ ଚାରୁ ସୁରତଂ ସ ଵିଦଗ୍ଧୋଽତିମୁଗ୍ଧଯା
କଦଳୀ ଗଛର ଝୁପୁଡି ଓ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟରେ, ସେ ଚତୁର ଯୁବକ ଅତି ନିର୍ମଳା ଜଣେ ସହ ଆନନ୍ଦ ଭରା ପ୍ରେମ ଖେଳା କଲେ।
ଏଵଂ ହି ଵସତସ୍ତସ୍ଯ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷସ୍ଯ ଵରା ନନେ
ଏଭଳି ଅପରାଜିତ ରାଜା ସେ ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବାବେଳେ,
ଜ୍ଵଲିତୋ ଵିକଟାକାରୋ ଦଂଷ୍ଟ୍ରୋତ୍କଟକଟାନନଃ ଜହାର ମନ୍ମଥାଵିଷ୍ଟୋ ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀମ୍
ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେହ, ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ମୁହଁ ଓ ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ସହିତ, ପ୍ରେମରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସୁନ୍ଦର ଯୁବତୀକୁ ଚିଁହି ନେଲା।
ରାଜା ଚ ତାଂ ହୃତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଯୋଗଵିଷମୂର୍ଛିତଃ
ଏବଂ ରାଜା ତାକୁ ଉଠାଇ ନେଯିବାକୁ ଦେଖି, ବିୟୋଗର ବିଷରେ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ହା ପ୍ରିଯେ ପ୍ରେମପୀଯୂଷେ ପ୍ରଣଯାମୃତଦୀର୍ଘିକେ
ହା ପ୍ରିୟା, ପ୍ରେମର ଅମୃତ, ସ୍ନେହର ଦୀର୍ଘ ନଦୀ!
ପୁନରିନ୍ଦୁମିଵାନଂଦଂ କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ମୁଖମ୍ ଉନ୍ମତ୍ତ ଇଵ ବଭ୍ରାମ ତତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ମରାତୁରଃ
ମୁଁ କେବେ ପୁଣି ତୁମ ମୁହଁ ଦେଖିବି, ମୋ ଆନନ୍ଦର ଚନ୍ଦ୍ରମା? ପ୍ରେମରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ଏଠା ସେଠା ମନ୍ଦିରା ପରି ଭ୍ରମଣ କଲେ।
ଏଵଂ ଵିଲପତସ୍ତସ୍ଯ ଦୁର୍ଦର୍ଷସ୍ଯ ନୃପସ୍ଯ ତୁ ଦଦର୍ଶ ନୃପତିଂ ତତ୍ର ଭ୍ରମଂତଂ ଭ୍ରମରଂ ଯଥା
ଏଭଳି ଅପରାଜିତ ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଦେଉଥିବାବେଳେ, କେହି ତାଙ୍କୁ ମଧୁମକ୍ଷିକା ପରି ଏଠା ସେଠା ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜାମାତରଂ ସମ୍ଯକ୍ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ କ୍ଵ ଗତୋ ହି ମହୀପାଲ ନେପାଲଵିଷଯସ୍ତଵ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଜାମାତା ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ଶାନ୍ତି ଦେଇ କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ତୁମେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲ? ନେପାଳ ଦେଶ ତୁମର।'
କୁଲୀନା ରୂପଵତ୍ଯଶ୍ଚ ତିସ୍ରୋ ଭାର୍ଯାଃ କ୍ଵ ଵୈ ଗତାଃ 5.2.70.
ତୁମର ତିନିଜଣ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାର୍ଯ୍ୟା କେଉଁଠି ଗଲେ?
ସର୍ଵଂ ଵିନଶ୍ଵରଂ ଲୋକେ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରୋପମମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ସବୁ କିଛି ନଶ୍ୱର, ଗାନ୍ଧର୍ବ ନଗରୀ ପରି।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତୋ ରାଜା କଲ୍ପେନ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ଏଭଳି ବୁଝାଇ ଓ ଯୁକ୍ତି ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କୁ ପୁଣିପୁଣି ଶାନ୍ତି ଦିଆଯାଇଲା।
ବ୍ରୂହି ମେ ଭଗଵନ୍ସମ୍ଯଗ୍ଯଦି ତେଽସ୍ତି ଦଯା ମଯି
ଏ ଭଗବନ୍ତ, ଯଦି ଆପଣଙ୍କର ମୋ ପ୍ରତି କିଛି ଦୟା ଅଛି, ଦୟାକରି ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତୁ।
ତିସ୍ରୋ ଭାର୍ଯାଃ କଥଂ ଵିପ୍ର ପଶ୍ଯାମି ପୃଥିଵୀତଲେ କଥଂ ସମାଗମୋ ଭୂଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ମଯା ସହ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ କିପରି ପୃଥିବୀରେ ମୋ ତିନିଜଣ ଜଣେ ଝିଅମାନେକୁ ଦେଖିପାରିବି? ସେମାନେ ସହିତ ମୋର ପୁଣିଥରେ କିପରି ମିଳନ ହେବ?
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିପ୍ରେଣୋକ୍ତଂ ଵରାନନେ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୋଭାବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ତୀର୍ଥଵରେ ଲିଂଗଂ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧକମ୍
ସେ ତୀର୍ଥରେ, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ଶିପ୍ରାଯାସ୍ତୁ ତଟେ ରମ୍ଯେ ପୁଣ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମେଶପଶ୍ଚିମେ
ଶିପ୍ରା ନଦୀର ଶୋଭାମୟ ଓ ପବିତ୍ର କୂଳରେ, ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ।
କଲ୍ପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଵରୋ ନୃପସତ୍ତମଃ
କଳ୍ପଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ସାଂତଃପୁରପରୀଵାରୋ ମହାକାଲଵନଂ ଗତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲେ ପୁଣ୍ଯେ ଶିପ୍ରାଯାଶ୍ଚାଶୁସିଦ୍ଧିଦେ 5.2.70.
ସେଠାରେ, ଶିପ୍ରା ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଯାହା ଶୀଘ୍ର ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ପୂଜଯାମାସ ରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈଃ ସୁଭୂଷଣୈଃ
ସେ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ଭୂଷଣରେ ପୂଜା କଲେ।
ମୁକ୍ତାଫଲୈଃ ସୁତାରୈଶ୍ଚ ଜଲଧାରାଭିରେଵ ଚ
ତେଜସ୍ୱୀ ମୁକ୍ତା, ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳଧାରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।