ପୁନଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଣତା ସହସା ମନ୍ମଥାକୁଲା
ପୁଣିଥରେ ଶୀର୍ଷ ନମାଇ, ପ୍ରେମ ଭାବରେ ବିଭୋର ହୋଇ ସେ ନିଜକୁ ସମର୍ପିତ କଲେ।
ତଵ ଦେଵପ୍ରସାଦେନ ଯଦି ତ୍ଵଂ ସଂଗମେଶ୍ଵରଃ କାଂତାଂ ପିବନ୍ନିଵ ଦୃଶା ପ୍ରାହ ତାଂ ତରଲେକ୍ଷଣାମ୍
ହେ ସଂଗମେଶ୍ୱର, ତୁମର କୃପାରେ ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ଅଛ, ତେବେ ତୁମେ ତୁମର ପ୍ରିୟାକୁ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବା ସମୟରେ ମନେ ହେଉଛି ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ପିଉଛ, ଏହି ହରିଣୀ ଦୃଷ୍ଟିବାଳାକୁ କଥା କହିଲେ।
ସହଜେନାଭିଜନ୍ଯେନ ଗୁଣୈଃ କାଂତ୍ଯା ଵିଭୂଷିତା
ସ୍ୱାଭାବିକ ଓ ଜନ୍ମଜାତ ଗୁଣରେ ଓ ରୂପରେ ଶୋଭିତ।
ତତସ୍ତାଂ ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତାଂ କଂପିତାଧରପଲ୍ଲଵାମ୍ 5.2.69.
ତା'କୁ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ଓ ଅଧରପଲ୍ଲବ କମ୍ପିଥିବା ଦେଖି।
ଵଦନ୍କଂଦର୍ପସର୍ପେଣ ଦଷ୍ଟୋଽହଂ ଦୈଵତୋଽଧୁନା
ହେ ଦେବୀ, ଏବେ ମୁଁ କାମର ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଦଂଶିତ ହୋଇଛି।
ପୁରେ ମମ ଵରାରୋହେ ଚିରଂ ରେମେ ତଯା ସହ
ପୂର୍ବେ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବଳା, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆନନ୍ଦରେ କାଟିଥିଲି।
ଭେଜେ ରାଜ୍ଯଂ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିସ୍ତାରିତମହୋତ୍ସଵଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରି, ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ଉଲ୍ଲାସରେ ପାଳିଥିଲି।
ଅପୂର୍ଵତ୍ଯାଗିନା ତେନ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଯଯୌ
ସେ ଅପୂର୍ବ ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଵିପୁଲାନ୍ଭୋଗାଂସ୍ତସ୍ମିଁଲ୍ଲିଂଗେ ଲଯଂ ଗତଃ
ସେଠାରେ ବିପୁଳ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ମୁଁ ସେ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୟ ହୋଇଗଲି।
ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ତଲ୍ଲିଂଗଂ ସଂଗମେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହିତ ସଂଗମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖେ,
ନିଯମେନ ତୁ ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ତଲ୍ଲିଂଗଂ ସଂଗମେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ନିୟମିତ ଭାବେ ସଂଗମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖେ,
ଗାଂଗଂ ଚ ସଫଲଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଯାମୁନଂ ନାମର୍ଦଂ ତଥା।। । ଜାଯତେ ଚାଂଦ୍ରଭାଗଂ ଚ ସଂଗମେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ସଂଗମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଗଙ୍ଗା ଫଳଦାୟି ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ ହୁଏ, ଯମୁନା କ୍ଷୟ ହୁଏନି, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ମଧ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ।
ଯଃ ପଶ୍ଯେଚ୍ଛ୍ରାଵଣେ ମାସି ତଲ୍ଲିଂଗଂ ସଂଗମେଶ୍ଵରମ୍
ଯିଏ ଶ୍ରାବଣ ମାସରେ ସଂଗମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖେ,
ମାସି ଚାଶ୍ଵଯୁଜେ ଦେଵଂ ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ସଂଗମେଶ୍ଵରମ୍ 5.2.69.
ଏବଂ ଯିଏ ଆଶ୍ୱିନ ମାସରେ ସଂଗମେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖେ,
ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍କାର୍ତ୍ତିକେ ମାସି ତଲ୍ଲିଂଗଂ ସଂଗମେଶ୍ଵରମ୍।। । ରାଜସୂଯସହସ୍ରଂ ତୁ କୃତଂ ତେନ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ସଂଗମେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ହଜାର ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ସମାନ ଫଳ ପାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଚତୁରୋ ଵାର୍ଷିକାନ୍ମାସାନ୍ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ସଂଗମେଶ୍ଵରମ୍
ଯେଉଁଠି ବର୍ଷାର ଚାରି ମାସରେ ସଂଗମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ—
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ତାହାର ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ତୁମକୁ କହିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଂଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସଂଗମେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗର ମହିମା ଅଂଶରେ ସଂଗମେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଉଣସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ।
ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନତୋ ଦେଵି ନରଃ ପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ହେ ଦେବୀ, ଯାହାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଣିଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ—
ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷୋନାମ ରାଜାଭୂନ୍ନେପାଲଵିଷଯେ ପୁରା
ପୂର୍ବେ ନେପାଳ ଦେଶରେ ଦୁର୍ଧର୍ଷ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତିସ୍ରସ୍ତସ୍ଯାଭଵନ୍ଭାର୍ଯାସ୍ତତ୍ତୁଲ୍ଯାଃ ସୁମନୋହରାଃ
ତାଙ୍କର ତିନିଜଣ ସମାନ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରାଣୀ ଥିଲେ।
କଦା ମୃଗରସାଵିଷ୍ଟୋ ଦେଵାଦ୍ଵୈ ଵାତରଂହସା
ଏକଦିନ ଦେବତାଙ୍କର ବାୟୁରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସେ ଶିକାରର ଇଚ୍ଛାରେ ମନ ଲଗାଇଲେ।
ଗଜେଂଦ୍ରମୃଗଶାର୍ଦୂଲସିଂହସଂବରସଂକୁଲମ୍
ସେଠାରେ ହାତୀ, ହରିଣ, ବାଘ, ସିଂହ ଓ ମହିଷରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟବୀ ଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ କଦଲୀଖଂଡମଂଡିତମ୍
ସେ ଏହି ବିଶାଳ ଅଟବୀରେ କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଦର୍ପଣସ୍ଵଚ୍ଛଂ ସରୋ ନୀରଜରାଜିତମ୍
ସେଠାରେ ଦର୍ପଣ ପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ପଦ୍ମରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ଏକ ସରୋବର ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ କନ୍ଯାଂ ତତ୍ରୈଵ କାନନସ୍ଯେଵ ଦେଵତାମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଅଟବୀର ଦେବତା ପରି ଏକ ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଚିତ୍ରନ୍ଯସ୍ତ ଇଵ କ୍ଷିପ୍ରମଭୂଦ୍ଵିସ୍ମଯନିଶ୍ଚଲଃ
ଏକ ଚିତ୍ରରେ ଅଚାନକ ଅଙ୍କିତ ହେବା ପରି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ରହିଗଲେ।
କନ୍ଦର୍ପକୋଟିସଦୃଶଂ ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ନୃପମବ୍ରଵୀତ୍ 5.2.70.
କୋଟି କାମଦେବ ସମାନ ସୁନ୍ଦରୀ ସେ କନ୍ୟା ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତପୋରତସ୍ଯ ଶାଂତସ୍ଯ ସର୍ଵଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ଯିଏ ସଦା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଶାନ୍ତ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଥାଏ—
ଇତି ତସ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମନ୍ମଥେନାକୁଲୀକୃତଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜା କାମରେ ଅତି ଆକୁଳ ହେଲେ।