ଯଜ୍ଞାନାଂ ତପସାଂ ଚୈଵ ଦାନାନାଂ ଚୈଵ ଯତ୍ଫଲମ୍
ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ଯଦି ପଶ୍ଯେଚ୍ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଵୈଶାଖେ କାର୍ତ୍ତିକେ ତଥା । ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯମସଂଖ୍ଯାତଂ ଜାଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯଦି କେହି ବୈଶାଖ କିମ୍ବା କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅଗଣନୀୟ ହୁଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.68.
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ପିଶାଚେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ 'ପିଶାଚେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ। ଏକୋନସପ୍ତତିଂ ଦେଵି ଶୃଣୁ ପାର୍ଵତି ଯତ୍ନତଃ
ଇଶ୍ୱର କହିଲେ: ହେ ପାର୍ବତୀ, ଉନସଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ।
କଲିଂଗଵିଷଯେ ଦେଵି ସୁବାହୁର୍ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ହେ ଦେବୀ, କଳିଙ୍ଗ ଦେଶରେ ସୁବାହୁ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଦୁହିତା ଦୃଢଧନ୍ଵନଃ
ତାଙ୍କର ରାଣୀ ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଦୃଢ଼ଧନ୍ବନଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ପରସ୍ପରାନୁରାଗତ୍ଵାତ୍ପରା ପ୍ରୀତିରଭୂତ୍ତଯୋଃ
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରସ୍ପର ଭଲପାଇବା ଦ୍ୱାରା ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଥିଲା।
ଆଯୁର୍ଵେଦଵିଦାଂ ମୁଖ୍ଯୈଃ ଶରୀରସ୍ଯ ଚିକିତ୍ସକୈଃ
ଆୟୁର୍ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଶରୀରର ଚିକିତ୍ସା କରୁଥିଲେ,
ଏଵଂ ବହୁତରେ କାଲେ ଗତେ ଦେଵି ମହୀପତିମ୍
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିତିଗଲାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେ ରାଜା...
କଥମେଷା ଶିରୋରୋଗେ ଜରା ତେ ପୃଥିଵୀପତେ ପ୍ରଯତଂତେଽସ୍ଯ ନାଶାଯ ତଥାପ୍ଯେଷ ନ ଶାମ୍ଯତି
ହେ ରାଜା, ମୁଣ୍ଡର ଏହି ରୋଗକୁ ଠିକ କରିବା ପାଇଁ ଏତେ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଛି, ତଥାପି କିଏଁ ଏହା ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ?
ଏଵଂ ସ ପ୍ରିଯଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସୁବାହୁଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଏଭଳି ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ରାଜା ସୁବାହୁ କହିଲେ।
ସୁଖଦୁଃଖାଶ୍ରଯଂ ଦେଵି ଶରୀରଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶରୀର ହେଉଛି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଆଶ୍ରୟ।
ଇତି ସଂବୋଧିତା ରାଜ୍ଞୀ ତେନ ରାଜ୍ଞା ଵରାନନେ 5.2.69.
ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା ରାଣୀ ଶୁଣିଲେ।
ଯଦା ସା ଵାରିତାତ୍ଯର୍ଥଂ ପୃଚ୍ଛତ୍ଯେଵ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କୁ ରୋକାଯାଇଥିଲା।
ଯଦି ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୋତୁକାମାସି ରୋଗସ୍ଯାସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ଯଦି ତୁମେ ଏହି ରୋଗର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ,
ମହାକାଲଵନଂ ଗତ୍ଵା ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵସେଵିତମ୍
ତେବେ ତୁମେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ଵଃ ପ୍ରଭାତେ ଗମିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ ଉତ୍ସୁକା ଗମନାର୍ଥାଯ ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ହସ୍ତମୁଦ୍ରାରେ ଶୁଭ୍ରତା ଥିବା, ଆସନ୍ତାକାଲି ସକାଳେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଶୁଭ କାଳବନକୁ ଯିବି, ଯାଇବାକୁ ଆମେ ଉତ୍ସୁକ।
ଅଥ ସା ରଜନୀ ଵୃତ୍ତା ପ୍ରଭାତେ ନୃପସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ରାତି କଟିଗଲାପରେ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା,
ଆଜଗାମ କ୍ରମେଣୈଵ ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
କ୍ରମେ ଶୁଭ କାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପାତାଲଵାହିନୀ ତତ୍ର ଗଂଗା ତ୍ରିପଥଗାମିନୀ
ସେଠାରେ ତଳଭୂମି ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ନଦୀ, ତିନିଟି ପଥର ନଦୀ ଭହୁଥିଲା।
ତାସାଂ ଚ ସଂଗମସ୍ତତ୍ର ତଲ୍ଲିଂଗଂ ସଂଗମେଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗମ ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ସଙ୍ଗମରେ ସଙ୍ଗମେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା।
ଅଥ ପ୍ରାପ୍ତେ ସୁବାହୌ ଚ ସା ରାଜ୍ଞୀ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତା ଯତ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ପୁରା ଦେଵ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତତ୍ର ଵୈ
ଏହିପରି ସୁବାହୁ ଆସିଲେ, ରାଣୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆଗରୁ ତୁମେ ଯାହା କହିଥିଲ, ସେଥିରେ ମୁଁ ଏଠାରେ କହିବି।'
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସୁବାହୁସ୍ତୁ ପ୍ରିଯଯା ପୃଥିଵୀପତିଃ 5.2.69.
ଏଭଳି ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ରାଜା ସୁବାହୁ,
ସୁଖଂ ସ୍ଵପିହି ଭଦ୍ରାଂଗି ଶ୍ରାଂତା ଵଯମନିଂଦିତେ
ହେ ଶୁଭ ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ଆମେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଛୁ, ତୁମେ ଭଲ ଭାବେ ଶୋଇ ପଡ଼।
ଅଥ ସା ରଜନୀ ଵୃତ୍ତା ପ୍ରଭାତେ ନୃପସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ରାତି କଟିଗଲାପରେ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା,
ଅହମାସଂ କୁଶୂଦ୍ରସ୍ତୁ ସର୍ଵଦା ଵେଦନିଂଦକଃ
ମୁଁ କୁଶୂଦ୍ର ଥିଲି, ସଦା ବେଦ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲି।
ପୁତ୍ରୋ ଜାତସ୍ତୁ ଦୁଃଶୀଲୋ ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣଵଂଚକଃ
ମୋ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ତାହାର ଚରିତ୍ର ଖରାପ ଥିଲା, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଠକାଉଥିଲା।
ଅଥ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଂ ଭଯାଵହା
ତାପରେ, ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଭୟଙ୍କର ସମୟ ଆସିଗଲା।
ଵିଯୋଗସ୍ତୁ ତ୍ଵଯା ପ୍ରାପ୍ତୋ ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁତେନ ଚ
ତୁମ ସହିତ ଏବଂ ଆମ ପୁଅ ସହିତ ମୋର ବିୟୋଗ ହେଲା।