ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତନ୍ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯାତିଶଯଂ ଶ୍ରିଯେ
ସେ ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅତିଶୟ ମହିମା ଦେଖିଲେ,
ପିଶାଚୋପି ଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗମସ୍ଯ ଲିଂଗସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍। ଅତୋ ଦେଵଃ ସ ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହୀତଲେ
ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି, ପିଶାଚ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲା; ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ଦେବତା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ।
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ନରା ଦେଵି ପିଶାଚେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍ । ତେଷାଂ ହି ପିତରଃ ସଦ୍ଯୋ ଯେ ଚାପି ନିରଯେ ସ୍ଥିତାଃ 5.2.68.
ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ପିଶାଚେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନରକରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସତ୍ୱରେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି।
ଅଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସମ୍ଯଗିଷ୍ଟସ୍ଯ ଯତ୍ଫଲମ୍
ଯଥାଭାବେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ଗଯାଯାଂ ପିଂଡଦାନେନ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ସମୁଦାହୃତମ୍
ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ପିଶାଚେଶ୍ଵରସଂଜ୍ଞକମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ପିଶାଚେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି,
ନ ଵିଯୋନିଂ ନରୋ ଯାତି ନରକଂ ଚ ନ ପଶ୍ଯତି
ସେ ମଣିଷ ଆଉ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ନରକ ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯସମାଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵବନ୍ଧୁସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ପରିଜନ ସହିତ ଥାଆନ୍ତି।
କୀର୍ତନାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ପାପାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ନାମ କୀର୍ତ୍ତନ କଲେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଦେଖିଲେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ତଦୈଵ ସ ନରୋ ମୁକ୍ତଃ ସଂସାରନିଗଡାଦିଭିଃ
ସେଇ ସମୟରେ ସେ ମଣିଷ ସଂସାରର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞାନାଂ ତପସାଂ ଚୈଵ ଦାନାନାଂ ଚୈଵ ଯତ୍ଫଲମ୍
ଯଜ୍ଞ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ଯଦି ପଶ୍ଯେଚ୍ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଵୈଶାଖେ କାର୍ତ୍ତିକେ ତଥା । ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯମସଂଖ୍ଯାତଂ ଜାଯତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯଦି କେହି ବୈଶାଖ କିମ୍ବା କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଅଗଣନୀୟ ହୁଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ 5.2.68.
ହେ ଦେବୀ, ଏହି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵନ୍ତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ପିଶାଚେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟ ଖଣ୍ଡରେ 'ପିଶାଚେଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଈଶ୍ଵର ଉଵାଚ। ଏକୋନସପ୍ତତିଂ ଦେଵି ଶୃଣୁ ପାର୍ଵତି ଯତ୍ନତଃ
ଇଶ୍ୱର କହିଲେ: ହେ ପାର୍ବତୀ, ଉନସଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ।
କଲିଂଗଵିଷଯେ ଦେଵି ସୁବାହୁର୍ନାମ ପାର୍ଥିଵଃ
ହେ ଦେବୀ, କଳିଙ୍ଗ ଦେଶରେ ସୁବାହୁ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ଦୁହିତା ଦୃଢଧନ୍ଵନଃ
ତାଙ୍କର ରାଣୀ ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଦୃଢ଼ଧନ୍ବନଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ପରସ୍ପରାନୁରାଗତ୍ଵାତ୍ପରା ପ୍ରୀତିରଭୂତ୍ତଯୋଃ
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରସ୍ପର ଭଲପାଇବା ଦ୍ୱାରା ଗଭୀର ସ୍ନେହ ଥିଲା।
ଆଯୁର୍ଵେଦଵିଦାଂ ମୁଖ୍ଯୈଃ ଶରୀରସ୍ଯ ଚିକିତ୍ସକୈଃ
ଆୟୁର୍ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିକିତ୍ସକମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଶରୀରର ଚିକିତ୍ସା କରୁଥିଲେ,
ଏଵଂ ବହୁତରେ କାଲେ ଗତେ ଦେଵି ମହୀପତିମ୍
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିତିଗଲାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେ ରାଜା...
କଥମେଷା ଶିରୋରୋଗେ ଜରା ତେ ପୃଥିଵୀପତେ ପ୍ରଯତଂତେଽସ୍ଯ ନାଶାଯ ତଥାପ୍ଯେଷ ନ ଶାମ୍ଯତି
ହେ ରାଜା, ମୁଣ୍ଡର ଏହି ରୋଗକୁ ଠିକ କରିବା ପାଇଁ ଏତେ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଛି, ତଥାପି କିଏଁ ଏହା ଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ?
ଏଵଂ ସ ପ୍ରିଯଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସୁବାହୁଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ଏଭଳି ପ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ରାଜା ସୁବାହୁ କହିଲେ।
ସୁଖଦୁଃଖାଶ୍ରଯଂ ଦେଵି ଶରୀରଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶରୀର ହେଉଛି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଆଶ୍ରୟ।
ଇତି ସଂବୋଧିତା ରାଜ୍ଞୀ ତେନ ରାଜ୍ଞା ଵରାନନେ 5.2.69.
ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା ରାଣୀ ଶୁଣିଲେ।
ଯଦା ସା ଵାରିତାତ୍ଯର୍ଥଂ ପୃଚ୍ଛତ୍ଯେଵ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କୁ ରୋକାଯାଇଥିଲା।
ଯଦି ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୋତୁକାମାସି ରୋଗସ୍ଯାସ୍ଯ ସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ଯଦି ତୁମେ ଏହି ରୋଗର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ,
ମହାକାଲଵନଂ ଗତ୍ଵା ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵସେଵିତମ୍
ତେବେ ତୁମେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଯାଅ।
ଶ୍ଵଃ ପ୍ରଭାତେ ଗମିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଶୁଚିସ୍ମିତେ ଉତ୍ସୁକା ଗମନାର୍ଥାଯ ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
ହେ ହସ୍ତମୁଦ୍ରାରେ ଶୁଭ୍ରତା ଥିବା, ଆସନ୍ତାକାଲି ସକାଳେ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଶୁଭ କାଳବନକୁ ଯିବି, ଯାଇବାକୁ ଆମେ ଉତ୍ସୁକ।
ଅଥ ସା ରଜନୀ ଵୃତ୍ତା ପ୍ରଭାତେ ନୃପସତ୍ତମଃ
ଏଭଳି ରାତି କଟିଗଲାପରେ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା,
ଆଜଗାମ କ୍ରମେଣୈଵ ମହାକାଲଵନଂ ଶୁଭମ୍
କ୍ରମେ ଶୁଭ କାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।