ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽହଂ ତଦା ଦେଵି ଦେଵୈଃ ପ୍ରଣତିପୂର୍ଵକମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲେ, ହେ ଦେବୀ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ କେଦାରେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'କେଦାରେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ସତଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୃଣୁ ଦେଵି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦର୍ଶନାତ୍ପାପନାଶନମ୍
ଶୁଣ, ହେ ଦେବୀ, ମନ ଲଗାଇ; ଦର୍ଶନ କେବଳ ଦେଖିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।
ଆଦୌ କଲିଯୁଗେ ଦେଵି ଶୂଦ୍ରୋ ବହୁଧନୋଽଭଵତ୍
କଳିଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ଦେବୀ, ଗୋଟିଏ ଶୂଦ୍ର ବହୁତ ଧନୀ ହେଲା।
ଅବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ନୃଶଂସଶ୍ଚ କଦର୍ଯୋ ନିରପତ୍ରପଃ
ସେ ଧର୍ମହୀନ, କ୍ରୁର, କଞ୍ଜୁଷ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ଥିଲା।
ତ୍ରିଵର୍ଗହଂତା ଚାନ୍ଯେଷାମାତ୍ମକାମାନୁଵର୍ତ୍ତକଃ
ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ତିନି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲା ଏବଂ ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ମରୁଦେଶେ ପିଶାଚୋଽଭୂନ୍ନଗ୍ନୋ ଦୀନୋ ଭଯାଵହଃ
ମାରୁଭୂମିରେ ସେ ଏକ ପିଶାଚ ହେଇଗଲା—ନଗ୍ନ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଙ୍କର।
ବହଵୋ ମର୍ଦ୍ଦିତାସ୍ତେନ ପିଶାଚା ବଲଵତ୍ତରାଃ
ସେ ଅନେକ ପିଶାଚଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିଦେଲା।
ଅଥ ତେନୈଵ ମାର୍ଗେଣ କଦାଚିଚ୍ଛାକଟାଯନଃ
ସେହି ପଥରେ ଏକଥର ଶାକଟାୟନ ଆସିଲେ।
ଉଦଯାଦିତ୍ଯସଂକାଶୋ ଵିଭାଵସୁସମଦ୍ଯୁତିଃ
ସେ ଉଦୟାଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ।
ଗତୋ ଦଦର୍ଶ ତଂ ରୌଦ୍ରଂ ପିଶାଚଂ ଚ ଭଯାଵହମ୍
ସେ ଯାଇ ସେହି ଭୟଙ୍କର ଓ ରୌଦ୍ର ପିଶାଚକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଶକଟାରୂଢଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଶାକଟାଯନମ୍ 5.2.68.
ଏହିପରି ଶାକଟାୟନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଡ଼ି ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତଥାରୂପଃ ପିଶାଚସ୍ତୁ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ବଧିରୀକୃତଃ ତଂ ଧାଵଂତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ପିଶାଚଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ସେହି ରୂପରେ ଥିବା ପିଶାଚ ଦୁଇ କାନରେ ବିରାଟ ହୋଇଥିଲା; ସେ ଦୌଡ଼ିଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାକୁ କହିଲେ।
ପିଶାଚ ତ୍ରସ୍ତରୂପୋଽସି ତ୍ଵରିତଶ୍ଚୈଵ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ
ହେ ପିଶାଚ, ତୁମେ ଭୟଭୀତ ଦେଖାଯାଉଛ, ଏବଂ ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲୁଛ।
ପିଶାଚ ଉଵାଚ ଶକଟସ୍ଯାସ୍ଯ ମହତୋ ଘୋଷଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଯଂକରମ୍
ପିଶାଚ କହିଲା: ଏହି ବଡ଼ ଗାଡ଼ିର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି,
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ପିଶାଚାନାଂ ବଲିଷ୍ଠାଶ୍ଚ ଶ୍ରୂଯଂତେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ — ପିଶାଚମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ପିଶାଚ ଉଵାଚ ଦୁଃଖଂ ହି ମୃତ୍ଯୁଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଜୀଵିତଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍
ପିଶାଚ କହିଲେ — ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଏବଂ ଜୀବନ ମିଳିବା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ପୈଶାଚୀ କୁତ୍ସିତା ଯୋନିଃ ପାପିନାମେଵ ଜାଯତେ
ପିଶାଚ ଜନ୍ମ ଏକ ଘୃଣିତ ଜନ୍ମ, ଏହା କେବଳ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ମିଳେ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜୀଵିତୁମିଚ୍ଛାମି ପ୍ରସୀଦ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ
ସେହିପାଇଁ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେଁ — ଦୟା କର, ହେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ।
ସର୍ଵଭୂତହିତାର୍ଥାଯ ଵିଚରାମି ମହୀତଲେ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଛି।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଜଂତୂନାଂ ମୈତ୍ରୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଚ୍ଯତେ
କୁହାଯାଏ ଯେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରେମିକ ବନ୍ଧୁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିଶାଚଃ ସ୍ଵସ୍ଥମାନସଃ 5.2.68.
ସେଇ କଥା ଶୁଣି ପିଶାଚର ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା।
ଯଦି ତେ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଦତ୍ତା ହ୍ଯଭଯଦକ୍ଷିଣା
ଯଦି ତୁମେ ସତରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଛ,
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ମହାଭାଗ ସଂଶଯୋ ହୃଦଯେ ସ୍ଥିତଃ
ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକ ସନ୍ଦେହ ରହିଛି।
କେନ କର୍ମଵିପାକେନ ପୈଶାଚଂ ଯାତି ମାନଵଃ
କେଉଁ କର୍ମ ଓ ତାହାର ଫଳରେ ଏକ ମଣିଷ ପିଶାଚ ଜନ୍ମ ପାଏ?
ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିଶାଚସ୍ଯ ଵରାନନେ
ଏହିପରି ପିଶାଚଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ—
ଅପହୃତ୍ଯ ଚ ଵିପ୍ରସ୍ଵଂ ଦେଵସ୍ଵଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ବିଶେଷକରି ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରାଏ,
ପିତରଂ ମାତରଂ ଚୈଵ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ବାଲଂ ଦ୍ଵିଜଂ ତଥା
ଯିଏ ପିତା, ମାଆ, ଜଣେ ଜଣାଣି, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଦ୍ୱିଜକୁ କ୍ଷତି କରେ,
ରାଜଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତୁ ନ ଯଜେନ୍ନ ଦଦାତି ଯଃ
ଯିଏ ରାଜାଙ୍କ ଧନ ନେଇ ଯଜ୍ଞ କରେନି, ଦାନ ମଧ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ,