ତତସ୍ତେ ପୂଜଯାମାସୁଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈସ୍ତଥା
ତାପରେ ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ।
ଦୁର୍ଲଭୋଽତିଵରୋ ଦତ୍ତଃ କୈଲାସେ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍
ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା: କୈଳାସରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ।
ଅତୋଽହଂ ତ୍ରିଦଶୈଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ କେଦାରେଶ୍ଵରନା ମତଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ଦେବମାନେ ମୋତେ 'କେଦାରେଶ୍ୱର' ବୋଲି ଡାକନ୍ତି।
ଇହାଗତ୍ଯ ନରା ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତି ସୁଭକ୍ତିତଃ
ଏଠାକୁ ଯେମାନେ ଆସନ୍ତି ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି—
ହିମାଦ୍ରୌ ହିମନାଥସ୍ଯ ଯାତ୍ରାଯାଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଫଲମ୍
ହିମାଳୟରେ ହିମନାଥଙ୍କ ଯାତ୍ରାର ପ୍ରତିଦିନର ଫଳ—
ବ୍ରହ୍ମହା ଵା ସୁରାପୋ ଵା ସ୍ତେ ଯୀ ଵା ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ 5.2.67.
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରିଛନ୍ତି, ମଦ୍ୟପାନ କରନ୍ତି, ଚୋରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଅପରାଧ କରନ୍ତି—
ସୋଽପି ଯାତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍ ତତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୋତି କେଦାରେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହି ଫଳ କେଦାରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମିଳେ।
ତେ ନରାଃ ପଶଵୋ ଲୋକେ ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକମ୍
ଏମିତି ଲୋକେ ପଶୁ ସମାନ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅର୍ଥହୀନ।
କୌମାରେ ଯୌଵନେ ବାଲ୍ଯେ ଵାର୍ଦ୍ଧକେ ଯଦୁପାର୍ଜିତମ୍
ଶିଶୁବେଳା, ଯୌବନ, କିଶୋର ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ଦିନେ ଯାହା କିଛି ଅର୍ଜିତ ହୁଏ,
ହିମାଲଯକୃତା ଯାତ୍ରା ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଚ ଯତ୍ଫଲମ୍
ହିମାଳୟକୁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽହଂ ତଦା ଦେଵି ଦେଵୈଃ ପ୍ରଣତିପୂର୍ଵକମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲେ, ହେ ଦେବୀ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ କେଦାରେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'କେଦାରେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ସତଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୃଣୁ ଦେଵି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦର୍ଶନାତ୍ପାପନାଶନମ୍
ଶୁଣ, ହେ ଦେବୀ, ମନ ଲଗାଇ; ଦର୍ଶନ କେବଳ ଦେଖିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।
ଆଦୌ କଲିଯୁଗେ ଦେଵି ଶୂଦ୍ରୋ ବହୁଧନୋଽଭଵତ୍
କଳିଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ଦେବୀ, ଗୋଟିଏ ଶୂଦ୍ର ବହୁତ ଧନୀ ହେଲା।
ଅବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ନୃଶଂସଶ୍ଚ କଦର୍ଯୋ ନିରପତ୍ରପଃ
ସେ ଧର୍ମହୀନ, କ୍ରୁର, କଞ୍ଜୁଷ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ଥିଲା।
ତ୍ରିଵର୍ଗହଂତା ଚାନ୍ଯେଷାମାତ୍ମକାମାନୁଵର୍ତ୍ତକଃ
ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ତିନି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲା ଏବଂ ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ମରୁଦେଶେ ପିଶାଚୋଽଭୂନ୍ନଗ୍ନୋ ଦୀନୋ ଭଯାଵହଃ
ମାରୁଭୂମିରେ ସେ ଏକ ପିଶାଚ ହେଇଗଲା—ନଗ୍ନ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଙ୍କର।
ବହଵୋ ମର୍ଦ୍ଦିତାସ୍ତେନ ପିଶାଚା ବଲଵତ୍ତରାଃ
ସେ ଅନେକ ପିଶାଚଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିଦେଲା।
ଅଥ ତେନୈଵ ମାର୍ଗେଣ କଦାଚିଚ୍ଛାକଟାଯନଃ
ସେହି ପଥରେ ଏକଥର ଶାକଟାୟନ ଆସିଲେ।
ଉଦଯାଦିତ୍ଯସଂକାଶୋ ଵିଭାଵସୁସମଦ୍ଯୁତିଃ
ସେ ଉଦୟାଚଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ।
ଗତୋ ଦଦର୍ଶ ତଂ ରୌଦ୍ରଂ ପିଶାଚଂ ଚ ଭଯାଵହମ୍
ସେ ଯାଇ ସେହି ଭୟଙ୍କର ଓ ରୌଦ୍ର ପିଶାଚକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଶକଟାରୂଢଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଶାକଟାଯନମ୍ 5.2.68.
ଏହିପରି ଶାକଟାୟନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଡ଼ି ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତଥାରୂପଃ ପିଶାଚସ୍ତୁ କର୍ଣାଭ୍ଯାଂ ବଧିରୀକୃତଃ ତଂ ଧାଵଂତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ପିଶାଚଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ସେହି ରୂପରେ ଥିବା ପିଶାଚ ଦୁଇ କାନରେ ବିରାଟ ହୋଇଥିଲା; ସେ ଦୌଡ଼ିଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାକୁ କହିଲେ।
ପିଶାଚ ତ୍ରସ୍ତରୂପୋଽସି ତ୍ଵରିତଶ୍ଚୈଵ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ
ହେ ପିଶାଚ, ତୁମେ ଭୟଭୀତ ଦେଖାଯାଉଛ, ଏବଂ ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲୁଛ।
ପିଶାଚ ଉଵାଚ ଶକଟସ୍ଯାସ୍ଯ ମହତୋ ଘୋଷଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଯଂକରମ୍
ପିଶାଚ କହିଲା: ଏହି ବଡ଼ ଗାଡ଼ିର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି,
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ପିଶାଚାନାଂ ବଲିଷ୍ଠାଶ୍ଚ ଶ୍ରୂଯଂତେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ — ପିଶାଚମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ପିଶାଚ ଉଵାଚ ଦୁଃଖଂ ହି ମୃତ୍ଯୁଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଜୀଵିତଂ ଚ ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍
ପିଶାଚ କହିଲେ — ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଏବଂ ଜୀବନ ମିଳିବା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ପୈଶାଚୀ କୁତ୍ସିତା ଯୋନିଃ ପାପିନାମେଵ ଜାଯତେ
ପିଶାଚ ଜନ୍ମ ଏକ ଘୃଣିତ ଜନ୍ମ, ଏହା କେବଳ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ମିଳେ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜୀଵିତୁମିଚ୍ଛାମି ପ୍ରସୀଦ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ
ସେହିପାଇଁ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହେଁ — ଦୟା କର, ହେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ।