ନିଯତେନୈଵ କାଲେନ ମାନୁଷାଣାଂ ଚ ସର୍ଵଦା
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ମାନବମାନେ ପାଇଁ—
ଆଖ୍ଯାସ୍ଯେ ତଦୁପାଯଂ ଚ ଶ୍ରୂଯତାଂ ସାଵଧାନତଃ
ମୁଁ ସେଇ ଉପାୟ କହିବି; ଆପଣମାନେ ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ।
କ୍ଷେତ୍ରାଣାମୁତ୍ତମଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯକମ୍
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ତୀର୍ଥ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହା ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।
ତତ୍ରାହଂ ସଂଭଵିଷ୍ଯାମି ଲୋକାନାମନୁକଂପଯା
ସେଠାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ଦୟା କରି ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବି।
ସୋମେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପଶ୍ଚିମେ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍
ସୋମେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କର ପଶ୍ଚିମ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନିବାସରେ—
ସର୍ଵଦା ଦର୍ଶନଂ ତତ୍ର ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭଵିଷ୍ଯତି 5.2.67.
ସେଠାରେ ସବୁବେଳେ, ମୋ ସହିତ ମୋର ଦର୍ଶନ ମିଳିବ।
ଇହ ଯାଵତ୍ଫଲଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦାସ୍ଯାମି ହ୍ଯଧିକଂ ତତଃ ଆକାଶାଦୁତ୍ଥିତାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ମନଃପ୍ରହ୍ରାଦକାରିକାମ୍
ଏଠାରେ ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ମୁଁ ଦେଇବି: ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ଓ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଫଳ।
ଗତା ଵନଂ ମହାକାଲଂ ସଂସ୍ମରନ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଶିପ୍ରାଜଲେ ପୁଣ୍ଯେ ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯନ୍ତି ଭାସ୍କରମ୍
ଶିପ୍ରା ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖୁଥିଲେ—
ଅଥ ତେ ହର୍ଷିତାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ କେଦାରୋଽଯଂ ନ ସଂଶଯଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ: 'ଏହିଠାରେ କେଦାର ନିଶ୍ଚିତ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'
ତତସ୍ତେ ପୂଜଯାମାସୁଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈସ୍ତଥା
ତାପରେ ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ।
ଦୁର୍ଲଭୋଽତିଵରୋ ଦତ୍ତଃ କୈଲାସେ ସ୍ଥାନମୁତ୍ତମମ୍
ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା: କୈଳାସରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ।
ଅତୋଽହଂ ତ୍ରିଦଶୈଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ କେଦାରେଶ୍ଵରନା ମତଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ଦେବମାନେ ମୋତେ 'କେଦାରେଶ୍ୱର' ବୋଲି ଡାକନ୍ତି।
ଇହାଗତ୍ଯ ନରା ଯେ ଚ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯଂତି ସୁଭକ୍ତିତଃ
ଏଠାକୁ ଯେମାନେ ଆସନ୍ତି ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି—
ହିମାଦ୍ରୌ ହିମନାଥସ୍ଯ ଯାତ୍ରାଯାଃ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଫଲମ୍
ହିମାଳୟରେ ହିମନାଥଙ୍କ ଯାତ୍ରାର ପ୍ରତିଦିନର ଫଳ—
ବ୍ରହ୍ମହା ଵା ସୁରାପୋ ଵା ସ୍ତେ ଯୀ ଵା ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ 5.2.67.
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରିଛନ୍ତି, ମଦ୍ୟପାନ କରନ୍ତି, ଚୋରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଅପରାଧ କରନ୍ତି—
ସୋଽପି ଯାତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ପୁନରାଵୃତ୍ତିଵର୍ଜିତମ୍ ତତ୍ଫଲଂ ସମଵାପ୍ନୋତି କେଦାରେଶ୍ଵରଦର୍ଶନାତ୍
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହି ଫଳ କେଦାରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମିଳେ।
ତେ ନରାଃ ପଶଵୋ ଲୋକେ ତେଷାଂ ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକମ୍
ଏମିତି ଲୋକେ ପଶୁ ସମାନ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅର୍ଥହୀନ।
କୌମାରେ ଯୌଵନେ ବାଲ୍ଯେ ଵାର୍ଦ୍ଧକେ ଯଦୁପାର୍ଜିତମ୍
ଶିଶୁବେଳା, ଯୌବନ, କିଶୋର ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ଦିନେ ଯାହା କିଛି ଅର୍ଜିତ ହୁଏ,
ହିମାଲଯକୃତା ଯାତ୍ରା ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଚ ଯତ୍ଫଲମ୍
ହିମାଳୟକୁ ଯାତ୍ରା କରିଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି,
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋଽହଂ ତଦା ଦେଵି ଦେଵୈଃ ପ୍ରଣତିପୂର୍ଵକମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲେ, ହେ ଦେବୀ।
ଏଷ ତେ କଥିତୋ ଦେଵି ପ୍ରଭାଵଃ ପାପନାଶନଃ
ଏହି ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପଞ୍ଚମ ଆଵଂତ୍ଯଖଣ୍ଡେ ଚତୁରଶୀତିଲିଙ୍ଗମାହାତ୍ମ୍ଯେ କେଦାରେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତୀଖଣ୍ଡର ଚଉରାଶିଟି ଲିଙ୍ଗ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ 'କେଦାରେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ସତଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଶୃଣୁ ଦେଵି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଦର୍ଶନାତ୍ପାପନାଶନମ୍
ଶୁଣ, ହେ ଦେବୀ, ମନ ଲଗାଇ; ଦର୍ଶନ କେବଳ ଦେଖିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।
ଆଦୌ କଲିଯୁଗେ ଦେଵି ଶୂଦ୍ରୋ ବହୁଧନୋଽଭଵତ୍
କଳିଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ଦେବୀ, ଗୋଟିଏ ଶୂଦ୍ର ବହୁତ ଧନୀ ହେଲା।
ଅବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ନୃଶଂସଶ୍ଚ କଦର୍ଯୋ ନିରପତ୍ରପଃ
ସେ ଧର୍ମହୀନ, କ୍ରୁର, କଞ୍ଜୁଷ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ ଥିଲା।
ତ୍ରିଵର୍ଗହଂତା ଚାନ୍ଯେଷାମାତ୍ମକାମାନୁଵର୍ତ୍ତକଃ
ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ତିନି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରୁଥିଲା ଏବଂ ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ମରୁଦେଶେ ପିଶାଚୋଽଭୂନ୍ନଗ୍ନୋ ଦୀନୋ ଭଯାଵହଃ
ମାରୁଭୂମିରେ ସେ ଏକ ପିଶାଚ ହେଇଗଲା—ନଗ୍ନ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଙ୍କର।
ବହଵୋ ମର୍ଦ୍ଦିତାସ୍ତେନ ପିଶାଚା ବଲଵତ୍ତରାଃ
ସେ ଅନେକ ପିଶାଚଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରିଦେଲା।
ଅଥ ତେନୈଵ ମାର୍ଗେଣ କଦାଚିଚ୍ଛାକଟାଯନଃ
ସେହି ପଥରେ ଏକଥର ଶାକଟାୟନ ଆସିଲେ।